Van Christchurch naar Motueka

Om half 7 vertrokken van het hostel om met mijn 20 kg bepakking naar het busstation te lopen. Nu moet je niet denken dat dit een groot station is met allemaal haltes. Nee, aan een paal hangt gewoon een bordje (ter grootte van een A4tje) met rode letters 'Bus Stop'. En dat is het, hier stoppen en vertrekken alle bussen. Bij de busstop mijn tas neergezet en alleen met mijn kleine rugzakje gezocht naar een ATM (pin automaat) en een plaats om mijn ontbijt te scoren. Gelukkig hebben ze in een grote plaats altijd wel een Starbucks waar je broodjes en drinken kunt kopen op onmogelijke tijden. Daarna weer terug naar mijn grote zware rugzak. Had een meisje gevraagd of ze op mijn zak wilde passen. Verder stonden er ook niet veel mensen.

Op weg naar Nelson eerst, daar moest ik overstappen op een bus naar Motueka omdat dit een andere service is. Deze reis naar Nelson was best prettig, ondanks dat ik al twee dagen op doorreis was. Ook deze chauffeur vertelde wel wat over de oomgeving maar niet zo heel veel op dit vroege uur. Ondanks dat ik al twee dagen op doorreis was vond ik deze trip wel weer prettig. Ook de omgeving was weer eens anders. We reden een stuk langs de kust met allemaal zeehonden, bij bosjes lagen ze op de rosten. Nadat ik een ((voor intimi) Maaike) uurtje geslapen had leek het net of ik in een ander land was. Van kust aan de rechterkant en wat kale bergen aan de andere kant was de omgeving ineens heel groen, bos, struiken en bloemen en bergenachtig, prachtig weer.

In Nelson overgestapt op de Tasman Coastal naar Motueka. Dit gebied is wat minder toegankelijk met OV. Daarom heb ik dit gebied eerder in mijn reis overgeslagen omdat mij dit teveel reistijd kostte. Nu ik wat tijd 'over' had, - nu heb je in NZ nooit tijd over maar ik heb mijn rondje gemaakt en alle dingen gezien die ik wilde zien en gedaan die ik wilde doen- besloot ik weer naar het noorden af te reizen en toch dit deel van NZ te beleven. Daarnaast had ik wel behoefte aan lekker warm weer zo op het einde van mijn vakantie. Nu is het weer over het algemeen best goed, het regent wel vaak maar het is maar tijdelijk, maar in het zuiden zelfs nog in Dunedin is het wel zonnig maar niet echt warm. Je kunt er net zonder jas lopen maar met vestje of t-shirt lange mouw. Maargoed, ik dwaal af.

Om 4:15 was ik eindelijk in Motueka. De buschauffeur was zo vriendelijk me af te zetten bij de hostel die ik had geboekt. Deze lag toch aan de doorlopende weg. Een heel prettig hostel, gerunt door een stel van een jaar of 50, 60. En dat merk je meteen, ze zijn heel betrokken, de hostel is schoon en ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken. Er zijn ook hostels die min of meer gerund worden door voornamelijk Duitse jonge mensen. Geëmigreerde buitenlanders kopen zo'n hostel en besteden het hele doen en laten uit aan jongeren die voor lange tijd in NZ zijn. De sfeer is daar wat anders, hoewel dat niet altijd minder hoeft te zijn. Maar het is voor mijn laatste week erg prettig om een home away from home te hebben, zoals dat hier wordt genoemd. Toen ik aankwam was ik de enige die tot nog toe geboekt had voor deze dag. Vond ik helemaal niet erg want ik had ook helemaal geen zin in mensen. Lekker rustig. Na een praatje ben ik stukje verderop naar de kayak verhuur gegaan om een dagtochtje voor morgen te boeken. Ik kwam uit op een hele dag met de kayak, met een groepje van 7 andere personen. Ik zou bij de gids in de kajak komen. Dat kwam goed uit want ik wil best kajakken maar ik wil er niet te hard voor hoeven werken.

Iemand vroeg me een tijdje geleden, ik geloof in mijn gastenboek, of ik het niet moeilijk of lastig vind om dingen alleen te doen. Nu heb ik natuurlijk 2 weken samen met Susan gereisd wat heel fijn was en verder eigenlijk heb ik tot nu toe ik denk maar zo'n 4 dagen echt alleen gereisd. Maargoed, het antwoord is dat ik steeds wel moet lachen om mezelf hoe dat in mijn hoofd gaat. Ik kom namelijk in een plaatsje wat ik in Nederland al heb bestudeerd en weet wat er te doen of te zien is. Vaak praat ik met de hostel eigenaar over the things to do or to see en zij vertellen me vol enthousiasme van alles over de omgeving. Dan krijg ik een duidelijk beeld van wat ik wil gaan doen (in de zin van; ik wil het, ik wil het, ik wil het) en als het nodig is boek ik dit. Vaak word je dit boeken ook erg makkelijk gemaakt, ze vertellen je precies waar je moet zijn of welk (gratis) nummer te bellen. Mensen zijn altijd vriendelijk en geduldig. De volgende dag realiseer ik me eigenlijk pas dat ik dit alleen doe, voornamelijk omdat de meeste mensen met z'n tweeën zijn of meer. Maargoed dat is 2 tellen en dan ga ik ervoor en geniet ik ervan. Maargoed, ik ben best trots op mezelf dat ik deze reis aan het maken ben en wat ik allemaal heb ondernomen, en dat allemaal in het Engels en dan bedoel ik voornamelijk in het Engels bellen. Ik moet zeggen dat dat me steeds makkelijker afgaat.