Van Paihia naar Coromandel town

Vandaag samen met Mak, Ly en Nick de hele dag gereisd van Paihia naar Coromandel.
In Auckland hebben we eerst Nick afgezet. Hij had daar afgesproken met 2 vrienden van hem die ook heel toevallig in NZ zijn deze periode. Hij zal later naar Coromandel komen. Nick is journalist en heeft 6 maanden in Sydney gewerkt. Nu is hij op vakantie in NZ en gaat over een maand of 2 nog 10 maanden geloof ik naar Azië. Mak en Ly zullen zo'n 10 maanden in NZ blijven, werken. Mak heeft in Queenstown werk gevonden en Ly zal daar ook werk gaan zoeken. Ik voel me zo'n beginneling naast al die andere reizigers!

Mak, Ly en ik zijn verder afgereisd naar Coromandel town, ligt in het noorden van het schiereiland van Coromandel. Dit was nog een behoorlijke reis. Jammer genoeg werd het, toen we over het schiereiland reden, al schemerig want de route naar Coromandel town was echt schitterend. Ongerepte natuur, langs een rotsige kust met diep blauw water. Rond 9 uur kwamen we aan bij onze hostel. Een super leuk orgineel artistiek hostel. Ik slaap in een kamer (een apart hokje) die eigenlijk nog niet helemaal af is, dus ik heb geen stroom. Elke avond lees ik bij het licht van een gaslampje, heel knus.
Mak en Ly hebben het Hippy House, een heel schattig en romantisch hokje.

Dit is the hippy house van Mak en Ly. Is het niet aller schattigst?
Zo heeft elke kamer een eigen thema. Ik heb The elephant house bijv.

Vrij vlot naar bed gegaan.

Dagtrip Cape Reinga en Sand Surfing

Omdat ik zo'n leuke avond had gehad met Nick, Mak en Ly had ik geen zin gehad om de trip naar Cape Reinga die ik voor vandaag had gepland van te voren te boeken. Dan maar op de bonnefooi. Was de vorige dag ook gelukt, duszzz. Maargoed dat hield in om 6 uur op, want de trip begon om 7.15 uur en ik moest nog pinnen....

Zonder te veel te moeten haasten stond ik netjes om 10 over 7 bij de opstap plaats.
En ik had geluk, ik kon nog mee want hij had welgeteld nog 1 vrije stoel! Yes!
Op naar het noordelijkste puntje van NZ, Cape Reinga. Eerst ging de trip langs een Kaouri Forest. Eeuwenoude, enorme bomen. Dit waren nog jonkies, zo'n 400 tot 600 jaar oud. Indrukwekkend om te zien. Daarna verder noordelijk naar Cape Reinga, een nogal hobbelige en bochtige weg. Uiteindelijk aangekomen hadden we een prachtig uitzicht over de zee. Waar twee oceanen bijelkaar komen: The Tasman Sea en the Pacific. Heel weids, prachtig. Op het uiterste puntje staat een vuurtoren... en een paal met richtingaanwijzers naar verschillende landen:
Later naar de zand duinen. Dit zijn enorme gele duinen van zand (logisch). Heel apart om te zien. De stoertjes onder ons konden met een bodyboard vanaf surfen. Dat wilde ik natuurlijk wel proberen. Het was eerst een hele opgave om boven te komen. Eenmaal boven, bleek het toch wel aardig hoog. Maargoed, laat me niet kennen, natuurlijk. Met een noodvaart eraf. Was echt superleuk maar zand overal. Ben nog twee keer geweest.

De trip ging weer terug via 90 mile beach. We hebben een tijd met de bus over het strand gereden, een aparte ervaring. Ook al was het een wat touristisch tripje, we hadden een erg leuke tourgids die heel veel wist, ook over de Mauri cultuur, en goed verhalen kon vertellen, dus dat maakte het wel weer leuk.

In de hostel aangekomen kwam Ly mij vertellen dat Nick, Mak en zij de volgende dag, net als ik, ook naar Coromandel wilden afreizen. Aangezien zij een auto hadden gehuurd, kon ik als ik wilde met ze meer reizen. Helemaal super want met de bus zou ik moeten overstappen en zou ik waarschijnlijk ergens een tussenstop moeten maken. De avond weer met zijn vieren doorgebracht.

Hole in the rock en dolfijnen kijken

Ik werd wakker met het geluid van kwetterende vogels en een strak blauwe lucht en dus heel zonnig.
Ik besloot dat ik een dagtrip ging maken in The Bay of Islands en zwemmen met dolfijnen. Nix geboekt maar gewoon proberen en ik kon mee met de boot. De tour ging door de prachtige baai met al zijn eilanden en als we geluk hadden konden we misschien dolfijnen zien en ermee zwemmen.
De tour ging langs prachtige eilandjes in de baai, sommige bewoond en sommige onbewoond, vaak door rijke en/of bekende NZ-ers. We konden, omdat het redelijk rustig was op zee, nog door een gat is de rotsen (hole in the rock) varen. Wel grappig.Het bleek dat er geen dolfijnen gespot waren deze dag. De dag ervoor was er namelijk nog een potvis gespot in de baai en waarschijnlijk zijn de dolfijnen daar voor gevlucht. Potvissen eten dolfijnen namelijk. Beetje Jammerrrrr! Na afloop kregen we een voucher voor dezelfde trip, gratis, voor herhaling.
De tourgids vertelde nog dat 90% van de keren dolfijnen worden gespot en dat wij bij de 10% ongelukkigen hoorden. Wrijf het er nog maar even in.
Maargoed al met al een leuke en boeiende dag gehad. Er zat een jong Nederlands gezin op de boot. Erg leuk mee gepraat. Ze hebben 2 kinderen onder de 4 jaar oud. Beiden hebben ouderschapsverlof opgenomen en reizen voor 10 weken door Nieuw Zeeland. Echt leuk dat ze dat doen. Waarschijnlijk kom ik ze nog wel weer ergens tegen. Ze maken ongeveer dezefde route.
Ik heb me aan het eind van de tour af laten zetten in Russel. Een haven stadje aan de andere kant van de baai. Heb er eerst wat op het strand gelopen en de meeste mooie schelpen gevonden. Ik heb ze meegenomen maar weet niet of ik ze wel mee naar Nederland mag nemen.

Later in de hostel kennis gemaakt met Nick (engelse bloack). Hij was samen met het Canadese stel net aangekomen in de hostel. Leuk zitten kletsen. Even later kwamen Mak (Makara, een in Thailand geboren, Canadeese Boliviaan) en Ly (Lydian, een uit Quebec (franstalige gedeelte) afkomstige Canadese). Het klikte meteen en ben met het eten gezellig bij ze gaan zitten in de tuin. Erg leuke avond met ze gehad.

Paihia

Werd vandaag wakker met regen. Echt Hollands weer! Had een bus naar en hostel in Paihia geboekt, ongeveer 1.5 uur verder naar het Noorden.
Paihia is een leuk toeristisch dorpje aan een baai met 144 eilanden erin (Bay of Islands). De hostel was ook super! Zo anders dan de vorige. Heel gezellig ingericht met een openhaard in de gezamenlijke woonkamer en een boekenkast...Heel huiselijk. Ook de gasten waren heel open en spontaan.
Bij aankomst maar eerst het stadje verkend en wat boodschappen gedaan. Leuke souvenir winkeltjes, altijd leuk om even in te neuzen.
Terug maakte ik al snel kennis met de overige gasten. Drie jonge giebelende meiden uit Duitsland. Een paar uit Canada en eentje uit de VS. Eigenlijk alle gasten die ik tot nu toe heb ontmoet blijven voor mistens 10 maanden in NZ, ze zoeken werk en leven voornamelijk in dorms (met z'n 8-en op 1 kamer) van spagetti met ketchup. Als arme studenten.
Sommigen gaan daarna naar Azie of Australie of komen daar net vandaan. Ik voel me een beetje suffig met mijn 7 weken vakantie, en rijk met mijn uitgebreide maaltijden en single rooms. Maargoed, ik moet er niet aan denken om in dorms te slapen en hier te moeten werken.
Tijdens het eten (koken) een gezellige avond gehad met de duitse meiden, die hun best deden om engels te praten.

Whangarei (wordt uitgesproken als Vungarie)

Het gebied rond Whangarei is heel mooi om te wandelen dus vandaag heb ik aan de hand van een plattegrond mijn wandelroute uitgestippeld. Er stonden 4 (naar mijn mening wat korte) op de kaart maar vond ze allemaal te kort. Dus ik heb ze, zoals een maandagdienst op het werk, samengevoegd tot 1 logische wandeling. Dat bleek samen zo'n 17km te zijn! Fieuw. Te bedenken dat je in de bergen loopt.....Maargoed, ik had goede zin en ben op weg gegaan. Eerst langs de Wharangie Falls, die is op de hoek van het hostel en aan het begin van de wandeling. Dit is de meest fotogenieke waterval van NZ. Ik wist niet dat watervallen fotogeniek waren maar toen ik deze zag begreep ik het. Zie nogmaals de foto. Daarna ben ik echt aangevangen met mijn wandeling, naar beneden langs de rivier. Het was een prachtige wandeling. Door weilanden, bossen, mooie vergezichten over touwbruggen.... Gelukkig was er maar 1 weg en deze was ook nog goed aangegeven dus ik zou een grote meid zijn als ik zou verdwalen, is ook niet gebeurd. Bij het begin van de wandelingen stond naast het aanat kilometers zelfs ook nog hoe lang je over de wandeling deed. Waarschijnlijk had ik er goed de postbodepas in want ik deed er korter over dan aangegeven stond (incl plaspauzes en foto's). Maargoed al met al heb ik er zo'n 6 uur over gedaan. Dat voelde ik ook wel in mijn benen en voeten (vooral bovenop mijn wreef en enkels, ik wist niet dat een mens daar spieren had!). Toen ik weer in mijn cabine was bleek dat je onderaan, aan het einde van de wandeling, de stad in kon gaan naar de Town Basin. Ik heb dat niet gedaan en ben weer in een lus door het bos terug gelopen.

Town Basin bleek een gezellige haven, leuk om even door te lopen. Ik had er over gelezen en wilde het graag bekijken maar was vergeten dat het zo heette. Dus terug van mijn schitterende wandeling heb ik de moutainbike gepakt en maar weer door de stad naar beneden (de hostel ligt op een berg net buiten de plaats). Berg af, wat ging dat hard, wil me ook niet laten kennen om de remmen in te knijpen dus met een noodvaart de berg af met wel zo'n 40km per uur. Ik was er zo. Wel ff wennen, dat links fietsen, helemaal de rotondes waren spannend.
Heb er zo een uurtje rondgelopen in Town Basin. Een allerschattigst haventje met leuke huisjes en bootjes. Toen weer terug berg op. Wat een klim. Het het zweet blank op de rug staan (laten we het netjes houden) maar het is me gelukt om zonder af te stappen de berg op te komen. De eigenaar van de hostel van onder de indruk!
Was net op tijd weer terug want het begon te regenen. Kliekje opgewarmd van de vorige dag en onder het eten 's avonds nog leuk zitten kletsen met een stel uit Schotland. Toen gaan slapen.

Naar Whangarei

In Auckland heb ik een buspas geregeld waarbij je een aantal reisuren koopt. Het leuke van deze flexipass is dat ook The locals met deze pas reizen. Je zit dus niet alleen met backpackers in een bus. Heel handig. Je belt ze en zegt dat je een trip wilt reserveren van A naar B en je kunt zo opstappen, dezelfde dag nog. Daarnaast ook een BBH card geregeld (tip van Fleur). Hiermee krijg je vele kortingen en een lijst leuke en goede hostels te boeken met korting.
Zo gezegd, zo gedaan. Een bustrip geregeld naar Whangarei en ook meteen een leuk hostel uitgezocht. Best spannend. Ik ben al niet zo'n beller en nu moest het ook nog in het engels. Help. Maar het ging heel goed.
Rond half 2 ben ik op de bus gestapt voor een 3,5 uur durende reis naar Whangarei. Ik heb me geen moment verveeld, ik keek mijn ogen uit. Wat een mooie omgeving. Ik bleef maar foto's maken. Op een gegeven moment ben ik er maar mee opgehouden, ten eerste omdat de schoonheid van de natuur niet op een foto te vatten is en ten tweede zou mijn fotokaart van 550 stuks zo vol zijn.
Het is net of het in NZ veel groener is, en dan bedoel ik niet in veel meer bomen en struiken maar de kleuren lijken veel intenser. Het groen van het gras doet je gewoon zeer aan de ogen, zo groen. Het blauw van de lucht lijkt ook veel blauwer. Misschien komt het wel omdat de zonnestralen hier in NZ veel intenser zijn. Dat is in ieder geval mijn theorie. Weet niet of andere NZ-gangers ook die ervaring hebben?
In Whangarei aangekomen werd ik opgehaald door de eigenaar van mijn nieuwe hostel. Deze was erg netjes en praktisch. Ik had een cabine voor mezelf. Er stond eigenlijk niet veel meer in dan een bed voor de rest was het erg netjes, schoon en vooral erg praktisch allemaal. Ook hier vond ik de andere gasten in eerste instantie wat afstandelijk. Veel stelletjes.
Eerst maar op zoek naar een supermarkt. De eigenaar had het wel uitgelegd op de weg naar de hostel maar dat was ik ondertussen alweer allang vergeten. Natuurlijk heb ik de verkeerde afslag genomen en liep ik zowat de stad uit. En langzamerhand werd het steeds donkerder. Weer terug gelopen, na 5 km en na gevraagd te hebben de juiste weg ingeslagen. Eindelijk de supermarkt, ondertussen had ik al een uur gelopen en was het al donker. Niet zo fijn, was ook zwaar gefrustreerd. Na boodschappen te hebben gedaan, zat ik om 10 uur aan mijn avondmaal. En ben daarna naar mijn cabine gegaan om te slapen.

Verzoekje

Lieve familie en vrienden, als jullie in mijn gastenboek schrijven noteer dan je emailadres dan kan ik, als je dat leuk vindt, persoonlijk op je berichtje reageren.

Tot later, in Whangarei

Dagje Auckland

Vandaag scheen het zonnetje en was het heerlijk weer.
Na gewekt te worden van het brandalarm (iemand had in de kamer gerookt) heb ik in de serre van dit huis in het zonnetje ontbeten. Eerst wat aangerommeld en toen op pad gegaan. Met de bus naar Auckland-city, een van de grootste steden van NZ. De voorstad doet me erg denken aan een set van een oude westernfilm door de gevels van de gebouwen. Het hart van de stad lijkt net New York. Allemaal hoge gebouwen en alles is GROOT. Eerst ben ik op zoek gegaan naar de Sky Tower, de hoogste toren (volgens mij 325 meter hoog) van NZ. Ik stond nog geen 5 tellen op mijn plattegrondje te loeren of ik werd al aangesproken door een meneer die mij aanbood te helpen de weg te vinden. Dit was zijn werk! Toch niet te geloven, in Auckland zijn mensen die hun geld verdienen om mensen wegwijs te maken in de stad. Zouden ze in de hele wereld moeten invoeren. Te beginnen bij de alle vreemde wijken die ik moet lopen als postbode ;-)
Met dat ik de beste man vroeg waar de Sky Tower was, zag ik dat betreffende toren op nog geen 500 meter afstand. Beetje moeilijk over het hoofd te zien maargoed. Eerst heb ik daar een flexi pass gekocht. Een soort giga strippenkaart voor de bus om door heel NZ te reizen. Daarna ben ik de toren op gegaan. Bovenin een prachtig uitzicht over de stad, over de haven, parken en gebouwen. In de vloer glasplaten zodat je naar beneden kon kijken. Voor mensen die hoogtevrees hebben geen optie, man wat was dat hoog! Best spannend op hier overheen te lopen. Terwijl ik er rond liep, sprong er eentje, als in de zin van vermaak, van de toren. Apart gezicht. Later naar de haven gelopen, daar even in het zonnetje op de trap gezeten wat drinken. Daarna heb ik voor 1.60 dollar de 'Link' bus gepakt (een bus die de hele tijd rondjes rijdt in de stad) om naar het Auckland Domein te gaan. Een groot park met uitgestekte grasvelden en mooie bomen. In dat park is een zogenoemde wintergarden, een grote broeikas met allemaal mooie bloemen, planten en bomen. Prachtig en die geuren..... Jammer genoeg had ik geen tijd meer om in een soort van oertuin te gaan, ook in de wintergarden, want de boel ging sluiten. Door een soort van mini-bos in het park ben ik weer richting centrum gelopen. Ik was trots op mezelf dat ik de weg naar het centrum weer terug vond. Maargoed met de Sky Tower als focuspunt was dat ook moeilijk te missen. De bus terug gepakt richting hostel. Goeie halte uitgestapt, ook heel knap van mij. Vlakbij de hostel had ik een wandelroute ontdekt die rond een krater van een vulkaan loopt. Op de terugweg maar ff meegepakt. Een mooie route. Vanaf de top een prachtig uitzicht over Auckland. Op de terugweg kwam ik mezelf weer tegen want ik ben drie keer verkeerd gelopen en dat op een route die rond een berg loopt. Hoe krijg ik het voor elkaar! Ik kwam precies aan de andere kant uit van waar ik was begonnen (de route heeft namelijk meerdere ingangen), dus ik moest weer terug over de berg naar de andere kant. Nog heerlijk tot mijn enkels in een koeievlaai gestaan, want de koeien lopen er gewoon los te grazen (best spannend om zo dichtbij te komen). Maargoed ik ben uiteindelijk weer bij mijn beginpunt uitgekomen. Na gegeten te hebben (een kliek van de pasta van gister) heb ik geprobeerd een bus te boeken naar Whangarei maar helaas lukt dat niet buiten kantooruren. Morgenvroeg gaat de gastheer mij hiermee helpen. Anders vrees ik dat ik hier nog een nachtje moet slapen. Als dat het geval is wil ik de Houraki Gulf bezoeken. Ook al heb ik best een leuke dag gehad en lees ik dat verschillende mensen mij maar wat stoer vinden, zo voelt het nog niet. Ik vind ik het nog wel lastig om dit alles alleen te ondernemen. Ik hoop dat ik er na verloop van tijd wat meer van kan genieten. Ik bent helemaal op mezelf aangewezen en dat vind ik niet altijd leuk. Ben constant bang de weg kwijt te raken en dan radeloos door de straten te moeten dwalen. Dit terwijl nota bene vandaag iemand MIJ naar de weg vroeg, het moet niet gekker worden! Voel me wat kwetsbaar want het is zo duidelijk dat ik toerist ben met mijn rugzak, fototoestel en plattegrond in de hand. Maargoed ik heb niet het gevoel dat iemand daar misbruik van maakt. De meeste mensen die ik tegenkom voelen zich vereerd dat jij hun land bezoekt en vinden het leuk je te helpen. Al met al viel het vandaag best mee. Heb gezien wat ik wilde zien en ben uiteindelijk weer aangekomen bij de hostel. Het zal wel wennen denk ik, hoop ik.

Eerste (herschreven) bericht uit NZ

Hier mijn eerste (herschreven) bericht uit NZ.
De reis verliep voorspoedig. Ik zat met mijn eerste vlucht naast 2 (ik dacht) Russische meisjes. Later bleken ze Spaans te zijn (nogal een verschil, ahum). Ik heb nog aan je gedacht Taan, had je mooi je Spaans op kunnen halen. Ze spraken gebrekkig Engels nl. De meiden zijn designers en gingen voor hun werk naar Shanghai om te kijken hoe hun ontworpen kleding werd gemaakt.
Zoals ik van te voren al van plan was heb ik mensen opgezocht die ook in Shanghai moesten overstappen voor NZ. Ik hoorde toevallig de stewardess aan een stel van een jaar of 50 dat voor mij zat, vragen waar ze naartoe gingen. Later ben ik op ze afgestapt en als een soort van surrogaat ouders hebben ze over mij gewaakt.

Met z'n 3-en hebben we uitgezocht hoe we moesten overstappen in Shanghai. Terwijl op Schiphol anders was verteld moesten we op Shanghai eerst onze bagage ophalen en weer opnieuw inchecken voor NZ. Gelukkig hadden we 4 uur de tijd om over te stappen. Die tijd hadden we ook wel nodig want in Shanghai kennen ze geen haast.

In het vliegtuig naar NZ zat ik naast twee erg vriendelijke en behulpzame heren uit NZ. Mark is de burgemeester van Waitomo, een plaatsje dat ik nog van plan ben te bezoeken voor de Glimwormen. Chris werkt ook voor de overheid, iets met toerisme. Hij kon me heel wat vertellen over de lokale bezigheden. Als ik in de buurt was mocht ik zeker bij hem en zijn familie logeren. Altijd handig.

Aangekomen op de luchthaven zijn Mark en Chris even met mij meegelopen naar een pin automaat. Waar ik overigens niet met mijn Rabopas kon pinnen (er borrelde een beetje paniek in mij op). Mark en Chris boden mij aan om cash geld te geven voor de eerste dagen en dat ik dat later in Waitomo terug kon geven maar dat vond ik toch wel erg ver gaan. Gelukkig deed mijn Visa het wel en heb ik daarme gepind (wat was ik blij dat ik mijn pincode nog op tijd had ontvangen). Met z'n 3-en hebben we op de luchthaven ontbeten (dat ik perse niet mocht betalen). Later kwam de vrouw van Chris (die overigens van origine Nederlandse is, haar ouders in ieder geval) en ze hebben mij met z'n allen naar mijn eerste hostel gebracht. Ik heb van ze hun privé telefoonnummer gekregen, als er wat was dan kon ik ze altijd bellen. Christine, de vrouw van Chris kon zich heel goed jullie bezorgdheid voorstellen, paps en mams ;-). Ze heeft zelf een zoon en een dochter in respectievelijk Duitsland en Londen zitten en herkent jullie gevoel.

Heb vandaag even boodschappen gedaan. Voor de pasta die ik vanavond wil maken (lekker he Q) en het ontbijt voor morgenvroeg. Aan een groenteboertje vroeg ik waar de supermarkt was. Het bleek nog zo'n 25 min lopen (en dat in de regen). Een oudere dame hoorde toevallig ons gesprek en stond erop mij met de auto te brengen. Ik kon toch niet een half uur door de regen lopen vond ze. Ze was zelf al vaak naar Europa geweest en vond de mensen daar zo aardig en behulpzaam, ze was blij dat ze wat terug kon doen, zei ze.
Tja, zo gaat dat hier, ik ben hier nog geen dag en merk hoe aardig en behulpzaam de mensen hier zijn. Ze bieden het gewoon aan (en niet op een opdringerige manier) zonder dat je ze het vraagt. Ze hoeven er ook niks voor terug, het zit gewoon in hun natuur denk ik, heel bijzonder.

De hostel vind ik wat minder, erg eenvoudig, beetje morsig. De gastheer is erg aardig maar de gasten zijn erg op zichzelf, ik krijg niet echt contact. Hoop dat het niet overal zo is maar daar ga ik niet van uit.

Verder was vandaag een grauwe regenachtige dag. Niet koud. Ondanks het grauwe weer doet het er wat tropisch aan. Het is hier heel groen (ook exotische bomen) en veel bloemen. Het ruikt hier ook anders, je ruikt hier constant een bloemenlucht, erg lekker. Verder hoor je veel vreemde vogel geluiden. Ik dacht namelijk dat ik constant iemand door zijn tanden hoorde fluiten maar dat bleek een vogel te zijn. Heb nog niet ontdekt hoe hij eruit ziet.

Morgen doe ik Auckland. Ik ga een buspas kopen en wil de Sky tower op, ook is er een wintertuin die ik wil zien. En ik ga kijken of ik vanuit Auckland naar de Hauraki Gulf kan om die bekijken. Morgen slaap ik hier nog een nachtje en dan ben ik van plan om verder naar het Noorden af te reizen.

Verder doet mijn mobiel het weer, gelukkig. Dus als je een sms wil sturen dan kan ik hem weer ontvangen :-)

Verder heel leuk, alle berichtjes via sms en weblog, bedankt voor je betrokkenheid. Erg leuk bericht van thuis te krijgen als je zo ver weg bent.

Tot nu toe ik vanuit NZ.

PS: kan iemand mij vertellen wat de functie toetsen zijn voor knippen en plakken. Tekst selecteren en dan met de rechter muisknop lukt niet nl. Zoals je waarschijnlijk kan lezen doet de spellingscontrole het ook niet, wel symbooltje maar doet nix als ik daarop klik. Uitleg graag van wat pc deskundigen. Thanx.

De grote reis begint

Vandaag is het zover, ik begin aan mijn reis naar de andere kant van de wereld. Nog even mijn tas inpakken.

Oefenen met nieuwe camera

Afgelopen zondag ben ik met Erik wezen oefenen met mijn nieuwe camera bij de Loenense watervallen en Kootwijkerzand. Hier een selectie van mijn foto's.

Foto

Ook een foto plaatsen is me gelukt!

Yes!

Dat gaat dus goed, is toch heel wat voor zo'n digibeet als ik :-)

Nog een keer proberen

Eens kijken of ik met de weblog overweg kan