Naar Curio Bay

Vandaag vroeg op want we gingen met de Catlin Coaster helemaal naar het zuiden van de Zuidereiland, the Catlins. Dit is een nogal ongerept en onbewoond gebied waar de lokale bus niet kan komen aangezien de wegen daar niet breed of goed genoeg voor zijn. De Catlin Coaster is een klein busje voor maximaal 11 personen en komt daar wel. Voor Susan en mij dus de enige mogelijkheid om ook dit deel van Nieuw Zeeland te zien. We gingen van Ta Anau naar Invercargill (de meest zuidelijke stad) en dan via de zuidoost kust weer langzaam naar het noorden naar Dunedin (wordt uitgesproken met de klemtoon op de e). Aangezien het een rit van ongeveer 12 uur zou zijn wilden we graag ergens in het midden van onze tocht overnachten in Curio Bay en de volgende dag daar weer opgepikt worden. We hadden in de brochure van de CatlinCoaster gelezen dat dit mogelijk was. Dus zo geschiede.

We zaten maar met z'n drieen in de bus dus niet te touristisch en lekker rustig, althans...het was zo'n loud mouth amerikaanse dus rustig viel wel een beetje tegen.

De indruk die ik van de Catlin Coaster brochure had was dat we van onze gids veel info zouden krijgen over de omgeving en wat ik ondertussen gewend was veel verhalen en mythes van de Maori's en onderweg veel stops voor foto's. Niet dus. Eigenlijk bracht hij ons bijna in een ruk naar onze bestemming in Curio Bay. Onderweg hebben we een paar korte stops gehad, één om koffie te drinken, eentje bij de I-site van Invercargill (dit was omdat er 2 andere mensen op onze bus zouden overstappen waar we overigens meer dan een uur op moesten wachten) en eentje bij een vuurtoren helemaal op het zuidelijkste puntje van NZ. Vond ik wel een beetje jammer. De omgeving was interessant en weer zo anders...Het is heel apart maar NZ blijft je verbazen, dat de natuur zo verschillend kan zijn. Trouwens hoe zuidelijker je komt hoe harder het waait. Hier zie hoe Susan leunt tegen de wind bij de vuurtoren op het (bijna) zuidelijkste punt van NZ.

Van glooiende groene heuvels tot mooie baaien en dichte naaldbossen en dan weer vochtige regenwouden. Hoe zuidelijker je komt hoe meer Lupines je aan de kant van de weg tegenkomt, prachtig. Terwijl op het Noordereiland overal Cala's als onkruid langs de weg staan (terwijl deze bloemen in NL hardstikke duur zijn).

Goed, om half twee (we hadden toen vanaf half 8 in de bus gezeten) kwamen we aan bij ons hostel. Er was geen receptie en we konden zo naar binnen, er hing een schoolbord buiten en daar stond onze naam op (we boeken altijd een dag van te voren), dus dat moest toch wel goed zijn. Binnen lag een kat op de bank te slapen en verder was er niemand. Het bleek, zo lazen we op een papiertje aan de deur dat de eigenaren een halve km verderop woonden en dat als je er wilde overnachten je gewoon je naam op het bord kon schrijven. Over de telefoon, de vorige dag, hadden ze al gezegd dat ze 's avonds wel even langs zouden komen. Ze zijn eigenaar van vele hectare grond, hun core business is farming van duizenden schapen, het hostel deden ze erbij.

We waren de eersten die arriveerden dus we hadden mooi de eerste keuze voor de slaapkamer.
Een heel knus huisje met openhaard en uitzicht op zee (tuintje, duintje met lupines en dan strand en zee).

We waren meteen verkocht en wilden eigenlijk wel twee nachtjes blijven. Verder was er echt helemaal niks. Geen mobiel bereik, geen internet maar ook geen winkel of iets dergelijks. 2 km verderop, zo lopend over het strand, was wel een klein huisje waar ze het een en ander verkochten zoals muffins, repen, ijsjes. Gelukkig hadden ze in hun ijsvriezer ook wat pizza's, pizza broodjes en andere diepvrieshapjes liggen maar dat was het toch wel. Heel aardige mensen trouwens. Gelukkig wisten we van te voren dat er in Curio Bay niet veel zou zijn, dus we hadden in Te Anau al boodschappen gedaan voor ons avondeten maar voor de ochtend hadden we niet veel meer en aangezien we hoogstwaarschijnlijk nog een nachtje zouden blijven moesten we wat improviseren. Er was nog een pizza, we hebben 2 spinazie rolls gekocht en een taartje met vlees erin. Er was geen brood meer maar dat zou morgen weer komen.

Na de boodschappen zijn we nog even verder gelopen naar het puntje van de baai, een mooie klif. Susan ging weer richting huis maar ik heb nog een hele tijd op de klif gezeten, kijken naar de golven die er tegenaan beuken, een machtig gezicht vind ik dat. De kracht van het water. Toen ik nog een laatste keer mijn rondje op de klif liep (ik was er toen helmaal alleen, het is namelijk niet zo druk in het zuiden van NZ), zag ik wat raars grijswits liggen. Iets dichterbij gekomen (zo'n 5 meter) bleek het een Furr seal (iets van een pelsrob of iets dergelijks) te zijn. Ik dacht dat 'ie dood was, hij lag op zijn rug en er zat geen beweging in, zijn flippers gingen wel wat op en neer maar ik dacht dat dat door de wind kwam. Maar ineens zag ik hem ademhalen en zich omdraaien, naar mij! Hij keek me recht aan, ik schrok me rot (ik ben ook zo'n held voor wat betreft onaangelijnde dieren zonder baasjes) helemaal omdat ik een paar dagen geleden had gehoord dat zeehonden konden bijten en sneller kunnen rennen dan mensen. Toch snel een foto genomen en snel weg gelopen en naar het huisje gegaan.

Later kwam er nog een Canadees meisje, een Engelse en nog later een Engels stel. Toen 's avonds de eigenaren even langskwamen om kennis te maken hebben we meteen gevraagd of we nog een nachtje konden blijven. Ze wisten het zo niet uit hun hoofd maar daar zouden ze de volgende ochtend even over bellen. Ook moesten we de Catlin Coaster bellen om te vragen of ze ons een dagje later konden oppikken, dit was in principe okay maar we moesten de volgende ochtend voor de zekerheid maar nog even bellen. Natuurlijk hadden we er alle vertrouwen in de de Nieuw Zeelanders dit voor ons zouden regelen en dat bleek de volgende ochtend ook te kloppen. No Worry's, geen probleem. U vraagt, wij regelen het voor u. Wat zal dat weer wennen worden in het starre, stugge bureaucratische Nederland, je wordt er echt verwend van. Trouwens heel veel bedrijven, zo'n 95%, (groot en klein) hebben een gratis 0800 nummer en ook lokale telefoontjes zijn gratis. Moesten ze in NL ook maar eens invoeren.