Nog even een foto

Dit is een foto die ik heb gemaakt tijdens mijn coastal track wandeling in Motueka.

Bericht voor de lezers

Hallo allemaal,

De foto's die Carla op haar blog plaatst, zet ik op haar verzoek bij de dagen waarop ze gemaakt zijn. Dus wil je die zien, scroll dan even naar beneden.

Groetjes,

Rudy

Laatste bericht

Het is 5 december (Sinterklaas, geen idee van hier) en ik schrijf nu waarschijnlijk mijn laatste bericht vanuit NZ.

Mijn reis van 7 weken is echt voorbij gevlogen. In het begin vond ik het heel spannen, allemaal vreemd en onbekend maar al gauw voelde ik me hier helemaal thuis. Dit komt mede omdat de NZ-ers je zo'n welkom gevoel geven en je met van alles en nog wat willen helpen. Het is een geweldige ervaring en ik heb er alles uit gehaald wat ik eruit wilde halen, meer zelfs. Toch ben ik nog lang niet klaar met NZ en ik zou nog veel langer willen blijven om langer van de de natuur en de mensen te genieten en intenser te beleven. Echt een land om aan te raden. Westerse standaard en luxe, prachtige, heel wisselende natuur (mede omdat het hier veel regent, dit is gelukkig maar tijdelijk, vaak klaart het weer snel op en zie je diepblauwe luchten met prachtige wolken) en de mensen zijn erg behulpzaam en zeer relaxed. Daar kunnen wij in NL heel wat van leren! De NZ ers genieten echt van het (buiten) leven en dat merk je aan hun houding en zie je in hun uitstraling.

Iedereen: bedankt voor je interesse. Ik vond het heel erg leuk om de reacties te lezen, keek er altijd naar uit als ik mijn blog opende, en te merken hoe vele mensen (steeds meer gaandeweg) aan me denken en met mijn avonturen meeleefden. Helemaal geweldig.

Tot ziens, tot sms of mails of bellens.

Eindelijk is het dan zover

Vandaag, ondanks dat het laat was geworden de vorige avond, om 8 uur wakker. Aangezien ik in de serre aan de voorkant van het huis slaap moest iedere kiwi experience busganger langs mijn kamer om de te vertrekken. Jippie! Van Ben, de aardige engelse knul, had ik al gehoord dat ze overal 1 nachtje verbleven en dat ze dus vandaag alweer weg gingen. Hè, vervelend. Ik ben lekker in de zon op het stoepje van de ingang gaan zitten en zag ze vertrekken. Ik voelde me meteen een stuk meer thuis en er was rust in de tent. Heel fijn. Helaas het hostel achterlatend in een ravage, het leek of er in de keuken een bom was ontploft en ook de douches en wc's zagen er niet meer helemaal fris uit. Zodra de Engelsen weg waren, kwam de schoonmaakster gelukkig meteen aandraven. Een potig vrouwtje die van aanpakken wist, heel fijn. De hostel eigenaar stond inmiddels de afwas te doen van 30 personen, er stond geen schoon bord of kopje meer in de kast. Ik vroeg of hij dat niet vervelend vond, dat hij iedere keer als er zo'n bus vertrok zelf de zooi moest opruimen. Heel Kiwi lyke zei hij dat hij zich er wel druk om kon maken maar ze de bus uittrekken om de afwas te laten doen, dat dat geen enkele zin had. Dus waarom zou hij zich druk maken om iets wat toch niet zou veranderen. Tja, daar zit wel wat in. En eerlijk gezegd ik heb niet vaak een geïrriteerde of gestresste NZ-er gezien. Een manier van denken dus.

Ik heb heerlijk in het zonnetje mijn ontbijt gegeten. Vandaag is het in tegenstelling tot gister, heerlijk weer. Lekker zonnig, zacht windje. Toen alles weer heerlijk schoon was in het hostel ben ik gaan douchen en dergelijke. Het hostel ziet er meteen een stuk gezelliger uit, nu het weer lekker schoon is. En we waren er nu maar met z'n vieren, veel beter. Heb voor de zekerheid nog even gevraagd of er vandaag weer zo'n kiwi bus zou komen maar dat was gelukkig niet het geval. Morgen weer en dan ben ik al weg gelukkig.

Heb mijn bikini aangedaan want vandaag zou het dan eindelijk gebeuren; ik zou met de dolfijnen gaan zwemmen! Toen ik naar NZ kwam vond ik het niet zo belangrijk maar omdat elke keer als de mogelijkheid er was het aan mijn neus voorbij ging is het een soort van obsessie geworden.
Nog even wat gelezen en toen op pad naar de Dolfin Encounter. Gelukkig had ik al van te voren geboekt. Maar toen ik aan de balie stond deed mijn credit card het niet, shit en ik kan ook niet met mijn bankpas gewoon pinnen. Shiter de shit. Ging het op het laatst toch nog aan mijn neus voorbij. Gelukkig was er een van de medewerkers van de Dolfin Encouter die mij naar het dorp bracht om gewoon te pinnen. Nu had ik er een hard hoofd in omdat ik al een keer gepind had vandaag en er was maar 1 pinautomaat die mijn bankpas pakte...... Ik was er van overtuigd dat het gewoon niet mocht gebeuren, dat ik niet met dolfijnen mocht zwemmen. Maar gelukkig, ik kon gewoon pinnen.

Weer terug moest er eerst een wet-suit gepast worden, een snorkel en finns. Toen met de bus naar de baai en daar op de boot de zee op. Na een half uur met de boot werden de eerste dolfijnen gespot. Heel gaaf. Maar we gingen verder want de Dusky Dolfins (het soort waar we mee zouden zwemmen) leven vaak in grote groepen. En ja hoor, niet veel later een grote groep van wel 30 tot 40 dolfijnen. Heel gaaf om te zien. De Dusky Dolfins zijn vrij klein maar heel acrobatisch. Ze springen uit eigen beweging hoog de lucht in en maken salto's. Zo super om te zien. Net of ze voor ons een beetje stoer aan het doen waren. Deze dolfijnen zijn wild en zwemmen uit vrije wil langs de boot, ze worden ook niet gevoerd. Ons werd opgedragen om in het water door je snorkel gekke geluiden te maken, te gaan zingen of gaan gillen oid. Dit omdat dolfijnen op geluid reageren. Als ze bij je in de buurt kwamen moest je oogkontakt maken en dit vast blijven houden. Dan zouden ze rondjes om je heen gaan zwemmen. Het zijn namelijk erg nieuwsgierige beesten. Toen het water in en ja hoor, na wat gegild te hebben (je moet er maar niet aan denken hoe dat er vanaf de boot uitziet) kwamen er al gauw wat dolfijnen langs me en onder me zwemmen. Zo goed mogelijk oogkontakt gemaakt met eentje en ja hoor hij begon rondjes om me heen te zwemmen, kunst is dan om oogkontakt te blijven houden zodat ze bij je blijven, dus ik ook rondjes maken en blijven aankijken. Natuurlijk zijn de dolfijnen op een gegeven moment sneller. Maar aangezien ik me als een vis in het water voel en goed kan zwemmen en bewegen in het water hield ik aardig lang de aandacht van een paar dolfijnen. En ze zwemmen heel dichtbij, je kunt ze aanraken maar dat vinden ze niet fijn. Ze hebben een gevoelige huid. Omdat de dolfijnen gewoon onderweg zijn, zeg maar, zijn ze ook weer verdwenen. We zijn ze vier keer achterna gevaren en vier keer te water gegaan. Daarna zijn we ze nog een tijd op de boot gevolgd om foto's te maken. Dit is nog lastig want als ze springen dan ben je al te laat met klikken. Toch heb ik een paar goeie foto's. Helaas lukt het weer niet om foto's op mijn blog te zetten. Waarschijnlijk heb ik nu teveel foto's op mijn camara (bijna 600st) zodat de pc het niet zo snel kan verwerken ofzo. Maar mensen, als je het leuk vindt, hou ook als ik thuis ben mijn blog in de gaten want die foto's en nog veel meer mooie, spannende, aparte en grappige foto's komen er nog bij op te staan. Na mijn dolfijnen avontuur achter een pc gekropen om mijn belevenissen met mijn lezers te delen.

Morgen vertrek ik om 12:35 (NZ tijd) van Kaikoura naar Christchurch vanwaar ik om 20:40 uur vertrek naar Auckland, van Auckland vlieg ik naar Shanghai en dan naar Amsterdam. Zonder vertraging land ik daar om 17:55 (NL tijd)

Naar Kaikoura

Vandaag weer wat vroeger op moeten staan omdat ik weer een reisdag had. Ik werd bij de hostel opgehaald door een klein busje voor 10 personen (dit was anders dan de heenreis). In Nelson moest ik overstappen op een grote bus. Ik zat nog even te twijfelen om voor de zekerheid nog even naar de wc te gaan....Maar ik dacht dat we in vijf kwartier in Blenheid waren waar ik genoeg tijd zou hebben om te plassen omdat ik daar twee uur moest wachten. Maargoed. Je voelt hem al aankomen....De airco stond op z'n hoogst naar mijn gevoel, iedere reiziger zat klappertandend in zijn stoel van de kou en een hobbelige en bochtige weg is nou niet echt goed voor het ophouden van een plas die ik toch wel steeds meer voelde in mijn blaas. Nadat ik al eens had gevraagd of de airco wat warmer kon en het in ieder geval wat aangenamer qua temperatuur was in de bus hield ik het echt niet meer en vroeg ik de chauffeur of hij misschien wilde stoppen zodat ik ergens even kon plassen. Natuurlijk was het weer geen probleem, no worry's, en zocht meteen een plekje om te stoppen vlakbij het openbaar toilet dat ieder dorpje, hoe klein dan ook, heeft. Ik voelde me wel wat opgelaten en dit is trouwens zoals intimie wel weten niet de eerste keer dat een bus voor mijn plas moet stoppen. Maargoed, de beste man had ook nog de hele bus gekeerd voor mij, dus twee keer keren op de weg met het grote gevaarte en in NZ zijn de wegen nu ook niet vierbaans......Nou goed, na mijn blaas geleegd te hebben zijn we weer verder gegaan. Naar Blenheim, daar overgestapt verder naar Kaikoura.

Ik had van te voren al een hostel geboekt die én dicht bij de busstop was én dichtbij The Dolfin Encounter, de organisatie die het zwemmen met dolfijnen doet. Ik was er immers al een keer geweest dus ik wist waar alles was gesitueerd. Nu bleek, aangekomen, wel dat ik een heel steil paadje naar boven moest lopen van zo'n 200 meter met rugzak van 20kg. Dat viel nog niet mee, maargoed met de tong op de schoenen boven gekomen was daar dan ook al het hostel, gelukkig.
Op zich een licht ding, met mijn single room sliep ik in de serre van het huis.... maar toen werd mijn ergste nachtmerrie waarheid. Het bleek namelijk dat er ook een hele kolonie toeristen van de kiwi experience bus in hetzelfde hostel was neer gestreken. Dit betekend in dit geval 30 loud mouth engelse jongeren die alleen maar voor de hot spots en het feesten naar NZ gaan, klein Spanje laat ik maar zeggen. Heb ik dat. Daar was ik dus helemaal niet blij mee, voelde me meteen niet echt op mijn gemak tussen al die jongelui. Ik baalde enorm dat ik zo mijn laaste dagen moest doorbrengen en had meteen al geen zin meer. Daarnaast was het ook koud in Kaikoura en het waaide hard. Ben maar wat troostinkopen gaan doen, wat boodschappen en souvenirs die ik nu eindelijk kan kopen anders zou ik weken mee moeten sjouwen. Het hielp maar een klein beetje. In het hostel aangekomen waren de engelsen aan de bbq en het bier, gelukkig buiten. Ik ben spagetti voor mezelf gaan maken en binnen aan een tafel gaan zitten. Een van de jongens vroeg of hij bij me mocht zitten. Hij zat wel op de bus maar hoorde niet bij de groep (je kunt op en afstappen wanneer je wilt namelijk). We raakten aan de praat over van alles en nog wat en zo werd het toch nog gezellig. Zo'n 6 uur en 5 koppen thee later, het was toen half 3 ben ik naar bed gegaan.

Lekker nix

Vandaag lekker uitgeslapen tot een uur of 9. Ik had nix in de planning en dat wilde ik zo laten. Wel was het bewolkt maar ik had er alle vertrouwen in dat dat wel weer op zou klaren. Na ontbeten te hebben en afscheid genomen te hebben van Menno en Ellen (mijn nieuwe Nederlandse vrienden) achter gebleven met Daniel (Duitse knul). Wij zijn dus de enigen in het hostel.

Ik ben maar eens gaan plannen hoe ik de volgende dagen in zou vullen. Mijn plan is om in Kaikoura nog eens te proberen om met de dolfijnen te zwemmen. Per slot van rekening kom ik er toch langs als ik naar Christchurch ga om te vertrekken naar Nederland (waar ik nog helemaal niet aan wil denken). Dus als eerste mijn bus maar regelen. Wat zegt het chagrijnige mens (waarschijnlijk geen kiwi maar een buitenlander met 1 jr werkvergunning) dat ik niet in een dag naar Kaikoura kom. ????? Ik ben in 1 dag van Christchurch naar Motueka gekomen dus voor mij kwam dit een beetje raar over. Daarnaast kon ik niet opgepikt worden bij mijn hostel maar moest ik dus met 20 kg een half uur lopen naar de i-site, tevens de busstop.

Ik naar Wayne & Janne, de hostel eigenaren, hele lieve, warme en behulpzame mensen. Ze vonden het heel vervelend en vonden het ook heel vreemd. Nu blijkt dus dat ik niet over Nelson maar over Blenheim moet riezen. Op deze manier kan het wel. Janne heeft het verder voor me geregeld, zo lief. Maargoed, die meid bij de Inter City (bus organisatie) had dit dus moeten weten. Weer een heel gestress voor nix. Ook maar meteen mijn hostel geregeld want het begint nu echt wat drukker te worden. Ook de kiwi's hebben binnenkort 6 weken kerstvakantie (voor hun zomervakantie), vandaar.

Daarna maar 'ff' naar de i-site gelopen om ook maar het dolfijnen zwemmen te boeken. Mijn gevoel zei dat ik dit niet meer op de dag zelf zou kunnen regelen. En dat gevoel klopte want op 5 december om 8:30uur zaten ze al vol. Dus de keuze uit 5:30uur of 12:30. And 12:30 uur it is! Zolang ik niet super vroeg op hoef (voor werk bijv.) dan graag niet. Ben langzaamaan terug gekuierd richting supermarkt en nu zit ik in een videotheek waar ze dus goedkoop internet hebben. Maar helaas weer niet de mogelijkheid om foto's om mijn blog te zetten. Wel een plug maar mijn camera zegt alleen maar 'even wachten' en 30 min wachten vind ik niet 'even' meer.

Vanavond ga ik weer samen eten met Daniel, ik kwam ik het centrum tegen en is hier nu ook, kan ik strax mooi met hem meerijden ;-). Morgen vertrek ik om 8:30 uur naar Kaikura, aankomst 3:15 uur. Ik heb het hier heerlijk gehad. Lekker rustig, heerlijk weer, fijn hostel met hele aardige eigenaren en leuke gasten.

Hang gliding

Vandaag een beetje zenuwachtig want ik had gisteravond nog effetjes een hanggliding geboekt voor vandaag. Misschien beter bekend als parasailing? Om 10 uur werd ik opgehaald. Een kiwi had me verteld dat hanggliding eigenlijk veel leuker was dan sky diven omdat je langer in de lucht zit en er daarom ook meer van geniet. Dat je het gevoel hebt dat je vleugels hebt. Dat wilde ik voor mezelf wel eens ervaren, vandaar.

Ik werd gebracht naar een klein vliegveldje, een soort Teuge, en daar werd ik in een soort van pinguin pak gehesen, een dopje van een helm op, zonnebril, camera mee en ik was er klaar voor. Ik werd boven de alleraardigste piloot gehangen, een hele aardige man en daar gingen we. Voort getrokken door een ultralight vliegtuigje. Je stijgt vrij snel op en dan ben je ineens hoog in de lucht. En je kunt gewoon met elkaar praten. Op een gegeven moment, op 2500 ft, word je losgekoppeld van het vliegtuigje en dan vlieg je ineens vrij in de lucht. In het begin best spannend, klotsende oksels! Helemaal omdat het apparaatje, dat de piloot bij zich had, verontrustende, steeds hogere en snellere piepjes gaf. Na beknepen te vragen waar dat voor was bleek dit alleen maar goed te zijn, dat betekent dat je stijgt. In de verte zag ik de fraaie kustlijn van het Abel Tasman NP liggen, aan de andere kant Nelson en aan de zuidkant de bergen, heel mooi. Het was er ook goed weer voor, een briesje en wat kleine wolkjes. Heb er aardig wat foto's van gemaakt. We hadden goede lucht en we kwamen regelmatig in opwaardse lucht en al cirkelend kwamen we hoger en hoger. Na een kwartiertje vroeg hij of ik klaar was voor een 'loop'. Heel stoer zei ik dat ik dat was. Nou, ik krijg alweer klamme handjes als ik er over schrijf. Met een 'loop' duwt hij de horizontale stang onder zich en dan ga je met een duikvlucht naar beneden. Erger dan de grootste achtbaan of de vrije val uit een vliegtuig want dan heb je echt niet in de gaten dat je valt. DOOOOOODENG, vooral omdat je eerst niet weet wat je overkomt hoe het precies voelt en wat het inhoudt... Achteraf vond ik het best leuk eigenlijk. Hij heeft er een paar gedaan.

Omdat het weer ideaal was voor hanggliding had de piloot helemaal geen zin om naar beneden te gaan en ipv 20 min heb ik wel 40 min in de lucht gehangen. Hij zei dat als ik verveeld raakte dat ik dat maar moest zeggen want dan zou hij wel stoppen, duhuh. Achteraf heb ik ook nog $5 minder betaald omdat hij niet terug had van $10. Ze zijn hier zo makkelijk. En zoals weer eens blijkt, niet dat ze zoveel mogelijk geld uit de toeristen willen kloppen. Net zo belangrijk is dat we het naar ons zin hebben.

Na weer naar het hostel gebracht te zijn. Heb ik mijn bikini aangetrokken en heerlijk liggen luieren in de tuin. 's Avonds met het Nederlandse stel en een vrolijke Duitse knul (die overigens wel heel toegankelijk is en graag de Engelse taal goed wil leren spreken) geBBQt.

Algemene reactie op alle berichten in mijn gastenboek

Leuk dat jullie massaal zo reageren. Erg leuk om bericht van thuis te krijgen, doet me elke keer erg goed te lezen dat mensen nog steeds aan me denken. Dan zijn jullie allemaal ff erg dichtbij om mijn ervaringen te delen. Ik zou ze graag allemaal willen beantwoorden maar dan zit ik een hele dag achter de pc. Hier wat korte reaxtie's.

Voor de vrienden van Fam. Boekeloo, als jullie tips willen, wil ik deze graag naar jullie mailen als ik weer thuis ben in December.

Leuk, Jeroen, je berichtje van de Neanderthalers. Nog even en jullie hebben ook riolering ;-)

Bert, met je 104 kilo kan je nog wel sky diven, ten minste, dat hebben ze wel eens gedaan. Alleen je goddelijke lichaam wordt een probleem denk ik.

Gefeliciteerd Charlie met je nieuwe baan. Ben wel blij dat 'k je nog ff zie als ik weer terug ben.

Broer bedankt voor alle aanpassingen, ben er erg blij mee, ziet er goed uit. Maargoed dat wist je al. (graag gedaan ;-))

Voor de rest welkom op mijn blog voor alle nieuwe bezoekers. Blijf reageren, ik lees ze met heel veel plezier.

Groetjes, Carla

Wandelen in het Abel Tasman Netionaal Park

Ook vandaag weer vroeg op, om 7 uur. Het was prachtig weer, diepblauwe lucht en een koel windje. Omdat de i-site gisteren al dicht zat ben ik naar de kayak company gegaan om wat info in te winnen. Ik wilde namelijk ook een wandeling maken in het gebied waar ik had gekayakt. De eigenaresse was zo aardig om me te helpen. Ze heeft voor mij een bus en een watertaxi geboekt. Ik kon gewoon voor de deur van de hostel opstappen, net zo makkelijk.

Eerst met de bus naar Marahau waar ik met de watertaxi naar Torrent Bay ben gegaan. Deze keer was het een veel rustiger ritje. Na ongeveer 30 min werd ik op een prachtige baai gedropt, nagenoeg alleen. Vandaaruit zou ik weer terug lopen naar Marahau. Na wat getreuzel ben ik op pad gegaan. Terug naar Marahau is een wandeling van ongeveer 4 uur en de bus zou me pas om 5 uur weer ophalen terwijl ik rond half 10 was afgezet op Torrent Bay. Omdat het low tide was (eb) kon ik door een lagune lopen (met vloed loopt deze lagune vol). Het zou wel betekenen dat ik natte voeten zou krijgen maar dat leek me wel wat. Na ongeveer een kwartiertje bereikte ik de lagune. Eigenlijk een modderige vlakte met allemaal schelpen op de grond en een opening naar de zee. Daarna kwam ik bij een volgende baai aan. Daar heb ik ff een broodje gegeten. Jammer genoeg was het al een tijdje bewolkt en dan is het meteen een stuk frisser. Na mijn picknick besloot ik weer voor een deel terug te lopen door de lagune omdat ik graag naar Cleopatra's pool wilde lopen, een kleine de-tour. Na die hele lagune weer bijna te moeten oversteken kwam ik bij de high tide track aan, met natte voeten uiteraard. Deze bleek eigenlijk veel mooier te zijn. Je kijkt dan uit over de lagune en in de verte zie je de zee.

Inmiddels was het weer helemaal opgeklaard en was er geen wolkje meer aan de lucht. Zo veranderlijk hier in NZ. Toen naar Cleopatra's Pool, dit pad liep langs een riviertje en mondde uit in een soort bad. Mooi. Dezelfde weg weer terug naar het originele coastal track. Dit was een klonkelig pad halverwege langs de bergen met uitzicht op prachtige baaien waar bijna niemand vertoefde. Echt weer ansichtkaarten mooi! Op zich een makkelijke wandeling, het was niet steil omhoog of naar beneden. Helemaal goed, een heerlijk wandeling. Ik moet wel zeggen dat als hier de zon schijnt alles er veel mooier uitziet, maar dat geldt overal waarschijnlijk wel. Ik ben blij dat ik hier nog naartoe ben gegaan.

Om half 5 weer terug bij de busstop in Marahau. Daar eindelijk een passende (letterlijk en figuurlijk) pet gevonden voor mijn vader want daar had 'ie om gevraagd. Wat ben ik daar druk mee geweest wat een drama, maargoed weer een zorg minder (geintje hoor pap, ik hoop dat je hem leuk vindt). Omdat de supermarkt ongeveer een half uur lopen is van mijn hostel heb ik me af laten zetten in 'Motueka-city'. Dit schrijf ik cynisch want Motueka bestaat uit een supermarkt, een i-site en nog wat winkeltjes die meer dicht dan open zijn, net als de i-site trouwens. Oh, en een KFC en 6 pin automaten, tja..

Toen voelde ik mijn voeten pas, wat een pijn. Ik had natuurlijk een hele tijd op natte sandalen gelopen (de binnenzool bestaat uit nubuck nl) en dat konden mijn getrainde voeten toch niet echt aan. Heb geprobeerd a la kiwi style op blote voeten te gaan maar dat hielp niet echt. Na de boodschappen in een half uur naar de hostel gestrompeld. Toen ik net de oprit van de hostel opliep kwamen ook net mijn nieuwe Nederlandse 'vrienden' de oprit oprijden, hadden ook boodschappen gedaan. Beetje jammer dat ik ze niet eerder was tegen gekomen, zucht. In het hostel meteen mijn softe flip-flops (of te wel slippers) aangedaan. Wat een verukking! Maar weer een dag gehad waar ik enorm van heb genoten.

Kayakken in het Abel Tasman Nationaal Park

Vandaag voor de verandering weer eens vroeg op want er werd gekayakt. Na een teleurstellende blik uit het raam, het was wel heel erg bewolkt, me klaar gemaakt en naar de buren want daar was de kayak company. De dames achter de balie gisteren vroegen of ik nog voorkeur had hoe de gids eruit zag dan konden ze me wel koppelen aan een leuke knul. Mijn voorkeur was natuurlijk; Tall, dark and handsome maar ik kreeg een kleine blonde Ier. Een tweede teleurstelling van de dag ;-). Goed, met de bus naar Marahau, een nog kleiner plaatsje van waar we met de watertaxi naar een mooie baai gingen om daar met de kajak te water te gaan om terug te peddelen naar Torrent Bay (klinkt allemaal bekend, broer en s zus?). Eerst kwamen we met de bus langs een soort van droogliggende lagune (zoals ze dat hier noemen). Het zag er een beetje troosteloos uit, helemaal omdat er allemaal (zo leek het) gestrande bootjes lagen, op hun kant. Wat bleek nu, the tide (eb en vloed) is hier zo sterk (een verschil van 5 meter) dat met vloed de lagune helemaal volloopt en de boten gewoon weer op het water drijven. De vissers doen dit dus met opzet en wachten gewoon op de vloed om weer verder te varen. Apart om te zien.

In Marahau werden we in een windjack en een zwemvest gehesen en toen op de watertaxi met de kayaks achterop. Wat een crime zeg die tocht. De zee was nogal wild vandaag en regelmatig knalde de taxi met een enorme klap op het water. Ik verdenk hem ervan dat 'ie dat ook een beetje expres deed.

In de baai kregen we een korte briefing in de kayak. Het eerste stuk zat ik met een Iers meisje in de kajak. Verder waren er nog drie stelletjes (1 uit Nederland, 1 uit Duitsland (van dezelfde hostel) en 1 uit de VS waarvan de jongen 8 jaar op de internationale school in Den Haag had gezeten en dus een beetje Nederlands sprak (heel grappig om een Amerikaan Nederlands te horen spreken en dan niet op een TellSell manier)) en de gids. Deze was overigens heel serieus. Op zich natuurlijk wel goed maar wel humorloos en dat vind ik een beetje jammer. Je moet als gids ook een beetje een lolletje kunnen maken, vind ik. Daarnaast wist hij heel veel te vertellen over de natuur omgeving, de geschiedenis en alles maar er was geen ruimte voor vragen. Hij hoorde zich zelf graag praten en niet op een Bert van Stuivenberg manier maar meer op een psycholoog/cliënt manier. Hij moest zijn verhaal gewoon kwijt, leek wel.

We zijn eerst naar een eiland gepeddeld wat gewoonlijk 45 min duurt maar het koste ons een uur meer, omdat de zee ruiger was dan anders. En omdat het Ierse meisje en ik de kracht van een man misten lagen wij steeds achterop, wat ik niet fijn vind met mijn gevoel voor competitie. Ik zat achterin de kayak, zodat ik wat minder zicht had, maar ik moest ook sturen. Met mijn voeten kon je het roer naar links of naar recht doen. En dat is heel lastig, je zit constant met je voeten te klooien en daarbij moet je ook nog het peddelritme van je kayakgenoot aanhouden en voor een vrouw die geen twee dingen tegelijk kan doen is dat nog best lastig! Op het eiland zaten allemaal zeehonden, deze zwommen ook om de kayak heen. Van dichtbij zijn ze best groot! En omdat er hond in hun naam voorkomt ben ik ook bij deze beesten bang dat ze gaan bijten, en dat kunnen ze ook. Robbie, de gids vertelde dat de jonge zeehondjes nog wel eens op de kayak springen en spelen met de rubbertjes ed. Hij heeft een keer gehad dat er eentje zo (per ongeluk) op zijn schoot terecht kwam.

Met veel geploeter kwamen we aan op een baaitje voor een picknick. Het was de hele tijd bewolkt geweest en af en toe regende het ook maar nu leek het wat op te klaren. Het was trouwens niet koud. Door het gepeddel wordt je toch wat nat en ik kon gewoon in mijn bikini broekje en t shirt zitten. De rest hing te drogen aan wat boomtakken.
Snel wat Deet (anti sandfly spul) gesmeerd want de sandfly's vielen alweer aan. Zit alweer onder de bulten. Aan de ene kant zijn ze niet zo erg als die zoemende steek muggen in Nederland, die als je in bed ligt zo heerlijk rond je oren lopen te zieken. Deze hoor je niet maar je hebt veel langer last van die jeukende bulten, vaak pas na een paar dagen. Dan denk je dat het niet gaat jeuken maar na 3 dagen komt het goed opzetten en je kan er echt niet vanaf blijven. Ook de littekens blijven lang zichtbaar. Ik heb er nog 3 van de Doubtfull Sound op mijn hand, zijn 2 dagen geleden opgehouden met jeuken. Gelukkig heb ik weer nieuwe verzameld dus begint het weer van voor af aan.

Na de picknick brak het zonnetje wat aarzelend door en zijn 2 stellen en het Ierse meisje gaan wandelen. Ik bleef met het stel uit de VS en de gids over. Nu zou hij achter in mijn kayak gaan. Omdat het peddelen heel zwaar was en ik het niet echt meer leuk vond zat ik heel erg te twijfelen om vanaf daar ook te gaan wandelen. De gids verzekerde me dat het vanaf nu alleen maar makkelijker en mooier werd. Ik zei: alleen als hij vanaf nu al het werk zou doen. Maar hij had gelijk, het zonnetje brak door, dan is het sowieso allemaal veel mooier en het was een stuk makkelijker met Robbie achterin, ook de omgeving waar we kayakten was inderdaad mooier. Blij dat ik toch met de kayak verder ben gegaan. Op Torrent Bay aangekomen zijn we weer met de watertaxi naar Marahau gegaan. Deze rit verliep net zo snel maar qua klappen op het water een stuk rustiger. Weer met het busje naar de kayak company. Daar aangekomen moest het Ierse meisje naar haar hostel worden gebracht in het centrum en ik vroeg of ik een lift mocht. Ik wilde namelijk naar de I-site en anders moest ik een half uur lopen vanaf mijn hostel. Geen probleem, ik mocht mee. Hij wilde me erna ook wel weer ophalen. Prima toch? Dus op zich een prima vent maar zo serieus. Blij toe want de I- site was al dicht. Dus Robbie kwam me weer ophalen. Hij nodigde me uit om nog wat te gaan drinken met de jongens bij hem thuis. Eerst ja gezegd, maar later bedacht ik me dat ik er helemaal geen zin in had. Wat moet ik met een humorloze vent. Ben weer naar de kayak company gegaan en een rain check genomen, dus afgezegd. Blij dat ik zo assertief ben geweest. Dus dat boekje; 'Als ik nee zeg voel ik me schuldig' heb ik niet meer nodig. Later hier op het hostel kwam ik een leuk Nederlands stel tegen en een Duitse knul, zijn ook zo'n beetje de enige gasten, gezellige avond mee gehad.

Zo, nu loop ik nog 2 dagen achter maar de BBQ staat op me te wachten dus voor nu stop ik. Waarschijnlijk morgen nog wel tijd om de rest te typen, want deze laatste week is echt relaxt, zit al drie dagen in het zelfde hostel, waarschijnlijk een vierde dag en het is heerlijk om niet onderweg te zijn en lekker weer te hebben. Tot later.

Van Christchurch naar Motueka

Om half 7 vertrokken van het hostel om met mijn 20 kg bepakking naar het busstation te lopen. Nu moet je niet denken dat dit een groot station is met allemaal haltes. Nee, aan een paal hangt gewoon een bordje (ter grootte van een A4tje) met rode letters 'Bus Stop'. En dat is het, hier stoppen en vertrekken alle bussen. Bij de busstop mijn tas neergezet en alleen met mijn kleine rugzakje gezocht naar een ATM (pin automaat) en een plaats om mijn ontbijt te scoren. Gelukkig hebben ze in een grote plaats altijd wel een Starbucks waar je broodjes en drinken kunt kopen op onmogelijke tijden. Daarna weer terug naar mijn grote zware rugzak. Had een meisje gevraagd of ze op mijn zak wilde passen. Verder stonden er ook niet veel mensen.

Op weg naar Nelson eerst, daar moest ik overstappen op een bus naar Motueka omdat dit een andere service is. Deze reis naar Nelson was best prettig, ondanks dat ik al twee dagen op doorreis was. Ook deze chauffeur vertelde wel wat over de oomgeving maar niet zo heel veel op dit vroege uur. Ondanks dat ik al twee dagen op doorreis was vond ik deze trip wel weer prettig. Ook de omgeving was weer eens anders. We reden een stuk langs de kust met allemaal zeehonden, bij bosjes lagen ze op de rosten. Nadat ik een ((voor intimi) Maaike) uurtje geslapen had leek het net of ik in een ander land was. Van kust aan de rechterkant en wat kale bergen aan de andere kant was de omgeving ineens heel groen, bos, struiken en bloemen en bergenachtig, prachtig weer.

In Nelson overgestapt op de Tasman Coastal naar Motueka. Dit gebied is wat minder toegankelijk met OV. Daarom heb ik dit gebied eerder in mijn reis overgeslagen omdat mij dit teveel reistijd kostte. Nu ik wat tijd 'over' had, - nu heb je in NZ nooit tijd over maar ik heb mijn rondje gemaakt en alle dingen gezien die ik wilde zien en gedaan die ik wilde doen- besloot ik weer naar het noorden af te reizen en toch dit deel van NZ te beleven. Daarnaast had ik wel behoefte aan lekker warm weer zo op het einde van mijn vakantie. Nu is het weer over het algemeen best goed, het regent wel vaak maar het is maar tijdelijk, maar in het zuiden zelfs nog in Dunedin is het wel zonnig maar niet echt warm. Je kunt er net zonder jas lopen maar met vestje of t-shirt lange mouw. Maargoed, ik dwaal af.

Om 4:15 was ik eindelijk in Motueka. De buschauffeur was zo vriendelijk me af te zetten bij de hostel die ik had geboekt. Deze lag toch aan de doorlopende weg. Een heel prettig hostel, gerunt door een stel van een jaar of 50, 60. En dat merk je meteen, ze zijn heel betrokken, de hostel is schoon en ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken. Er zijn ook hostels die min of meer gerund worden door voornamelijk Duitse jonge mensen. Geëmigreerde buitenlanders kopen zo'n hostel en besteden het hele doen en laten uit aan jongeren die voor lange tijd in NZ zijn. De sfeer is daar wat anders, hoewel dat niet altijd minder hoeft te zijn. Maar het is voor mijn laatste week erg prettig om een home away from home te hebben, zoals dat hier wordt genoemd. Toen ik aankwam was ik de enige die tot nog toe geboekt had voor deze dag. Vond ik helemaal niet erg want ik had ook helemaal geen zin in mensen. Lekker rustig. Na een praatje ben ik stukje verderop naar de kayak verhuur gegaan om een dagtochtje voor morgen te boeken. Ik kwam uit op een hele dag met de kayak, met een groepje van 7 andere personen. Ik zou bij de gids in de kajak komen. Dat kwam goed uit want ik wil best kajakken maar ik wil er niet te hard voor hoeven werken.

Iemand vroeg me een tijdje geleden, ik geloof in mijn gastenboek, of ik het niet moeilijk of lastig vind om dingen alleen te doen. Nu heb ik natuurlijk 2 weken samen met Susan gereisd wat heel fijn was en verder eigenlijk heb ik tot nu toe ik denk maar zo'n 4 dagen echt alleen gereisd. Maargoed, het antwoord is dat ik steeds wel moet lachen om mezelf hoe dat in mijn hoofd gaat. Ik kom namelijk in een plaatsje wat ik in Nederland al heb bestudeerd en weet wat er te doen of te zien is. Vaak praat ik met de hostel eigenaar over the things to do or to see en zij vertellen me vol enthousiasme van alles over de omgeving. Dan krijg ik een duidelijk beeld van wat ik wil gaan doen (in de zin van; ik wil het, ik wil het, ik wil het) en als het nodig is boek ik dit. Vaak word je dit boeken ook erg makkelijk gemaakt, ze vertellen je precies waar je moet zijn of welk (gratis) nummer te bellen. Mensen zijn altijd vriendelijk en geduldig. De volgende dag realiseer ik me eigenlijk pas dat ik dit alleen doe, voornamelijk omdat de meeste mensen met z'n tweeën zijn of meer. Maargoed dat is 2 tellen en dan ga ik ervoor en geniet ik ervan. Maargoed, ik ben best trots op mezelf dat ik deze reis aan het maken ben en wat ik allemaal heb ondernomen, en dat allemaal in het Engels en dan bedoel ik voornamelijk in het Engels bellen. Ik moet zeggen dat dat me steeds makkelijker afgaat.

Van Dunedin naar Christchurch

Helaas kan ik op deze pc weer eens geen foto's plaatsen.

Na een uitgebreide brunch zijn Susan en ik richting Christchurch gegaan, met een grote dubbeldekker CaostLine bus (lokale bus organisatie), zo bleek. Niet dat deze vol zat, misschien wel in het hoogseizoen. Ondanks de enorme omvang van de bus, had deze maar weinig bagage ruimte, dus alles werd overal en nergens gesmeten. Beetje knullig allemaal. Ook deze keer kregen we weer uitgebreid verslag van onze chauffeur over de omgeving. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik er zo langzamerhand een beetje zat van word. Ik wilde gewoon mijn mp3tje luisteren en verder geen gezeur aan mijn kop maar de chauffeur besloot anders. Wat raak je toch verwend hè, op zo'n vakantie.

Na weer een lange rit kwamen we, met 15 minuten vertraging, rond 19:00 uur aan in Christchurch. Daar wachtte de oom van Susan ons op om ons naar zijn huis te brengen. Ik was door de oom en tante van Susan uitgenodigd om bij ze te komen eten. Heel lief. Eerst ff ingecheckt in mijn hostel. We hebben lekker gegeten, brocoli, bloemkool, pompoen, mash potato's en een heerlijk toetje. Leuk om geëmigreerde Nederlandse Nieuw Zeelanders te omtmoeten. De tante van Susan sprak Nederlands-Engels en dat was grappig om te horen.

Rond een uur of tien heeft ' Uncle Ben ' me naar mijn hostel gebracht. Toen kwam het moment dat Susan en ik afscheid moesten nemen. Niet leuk, maar een goed vooruitzicht dat we elkaar zeker in Nederland weer zullen zien, hè Suus? ;-). Snel gaan slapen want ik moest de volgende dag alweer om half 6 op om mijn bus van 7 uur te halen richting het noorden, naar Nelson en daarna naar Motueka. Het was wel weer ff wennen om alleen in een hostel te slapen.

Door de Catlins naar Dunedin

Vandaag werden we om half 2 opgehaald voor ons vervolg van de tocht door de Catlins. Als ons ontbijt ons laatste rantsoen, daarna weer lui zitten lezen, de anderen waren inmiddels allang vertrokken en wij mochten gewoon tot half 2 blijven zitten. We hebben afwisselend buiten en bij de open haard gezeten. Het ene moment buiten toen de zon scheen in hempje en goed ingesmeerd want binnen de kortse keren verbrande je en het andere moment bij de open haard omdat de hagel met bakken naar beneden viel en de lucht diep grijs was. Zoals ze hier zeggen; 4 seizoenen in 1 dag en dat klopt, hebben we vaker meegemaakt.

Omdat onze maag toch wel wat ging rommelen rond een uur of 12, zijn we maar weer naar het kioskje gewandeld voor wat muffins ed. Daar kwamen we toevallig de Catlins Coaster tegen (zij waren daar voor een lunch stop) en na te hebben gedubbel checked bleek hij ons inderdaad om half 2 op te halen. Goed om 1. 50 uur zaten we in de Catlin Coaster voor het vervolg van onze tocht door de Catlins.

We gingen eerst richting een waterval in een regnwoudachtig gebied. Mooi om te zien. Vervolgens naar weer een vuurtoren, daar waren ook weer zeehonden, iets verderop waren de zeldzame yellow eyed penguins te zien. Echt heel grappig, die beestjes in het gras te zien lopen. Het lijkt wat onnatuurlijk omdat ik ze op tv eigenlijk alleen maar in sneeuwgebieden zie. Zo in het wild toch heel anders dan in een dierentuin.

Na een lange rit eindelijk in Dunedin aangekomen. Omdat het hier onze laatste avond is, zijn we wezen uit eten in een pizzeria, heerlijk gegeten. En hier zit ik nu achter de PC. Het is hier koud en regenachtig maar waarschijnlijk nog niet zo bar als in Nederland. Wij horen zo wat berichten over het weer namelijk. Ik ben er na drie weken in NZ te zijn eindelijk aan gewend geraakt dat het hier lente is en daarom is het ook heel raar om de kerstversieringen in Dunedin te zien, je hebt geen idee van Kerst omdat hier de lente in volle gang is.

Morgen reizen Susan en ik nog samen naar Christchurch, daar nemen we afscheid van elkaar. Susan gaat de 29ste weer terug naar Nederland en ik ga door (terug) naar het noorden van het Zuidereiland, naar het Abel Tasman Nat Park omdat ik vele goede berichten erover heb gehoord. En aangezien ik nog wat tijd 'over' heb vond ik dit een goed plan. Nouja, tijd over is niet het goede woord want ik wist na 2 weken al dat ik heel veel tijd tekort kom om echt alles te zien en te beleven. Maargoed ik heb een goede indruk voor de volgende keer dat ik ga.

Curio Bay

Na om 9 uur ons bed uit gebeld te worden door de eigenaresse (die zich daarvoor bij voorbaat verontschuldigde) om te zeggen dat het goed was dat we nog een nachtje bleven (dit luxe nachtje koste ons 65 dollar, zo'n 32,50 euro, dus 16,25 euro per persoon, geen geld dus voor deze weelde). Wel moesten we dan verhuizen naar een nieuwer en luxer appartement dat ook op het terrein stond, geen probleem. Even de Catlin Coaster gebeld, ze vonden het prima om ons een dag later op te pikken. Toen langzaamaan opgestaan, uitgebreid gedouched en ons laatste rantsoen aan brood op gegeten, elk een half kapje..... Maar weer een wandeling over het strand naar het kioskje. In de harde wind want het waait er wel erg hard constant. Er was nog steeds geen brood, waren ze vergeten, dan maar die pitabroodjes en een eitje en een kiwi want die hebben ze hier natuurlijk altijd en overal wel.

Terug gekomen zijn we langzamerhand verhuisd naar het andere appartement. Het weer is hier heel wisselvallig, het ene moment schijnt de zon en kan je prima in je korte broek zitten (uit de wind wel te vertsaan) en het andere moment regent het keihard of zelfs hagel en is het ijskoud. Maargoed, vanwege de wind is de bui zo voorbij maar ook dus die zonnig periode. Al met al hebben we voornamelijk binnen gezeten, met een boek bij de openhaard lekker aan en uitzicht op zee, spottend naar de kleine hector dolfijnen (zonder ze in deze 2 dagen te hebben gezien) want die zwemmen hier in de Curio Bay. Heerlijk gerelaxed.

Later op de dag kwam er een verzopen Duitser aan. Hij bleek de hele kust van NZ af te fietsen en had net een van die buien op zijn kop gehad. Hij wilde ook hier slapen, vonden wij een beetje jammer. Hij zat een beetje doelloos naar een receptie en/of eigenaren te zoeken en wij waren hierin ook niet echt behulpzaam. Toen heb ik hem geprobeerd nog subtiel weg te werken door te suggeren dat er ook andere hostels waren maar hij was vastberaden. Dus toen maar uitgelegd dat hij gewoon zijn naam op het bord kon schrijven en dat 's avonds de eigenaren langs zouden komen (dit alles gaat zoals je leest in goed vertrouwen van de eigenaren, als je kwaad wil zou je dus zonder te betalen kunnen overnachten). Nog weer later kwam er nog een Israelisch meisje, ook bij haar waren we niet echt toegankelijk (aso eigenlijk) maar ook dat mocht niet baten. Zij bleef ook. Uiteindelijk ging het ook best prima, de woonkamer was ruim genoem om elkaar niet in de weg te zitten.

's Avonds in bed werd ik jammer genoeg wel wakker gehouden door haar gesnurk en door het gekrijs van de Yellow Eyed Pinguins die bij Curio Bay broeden en 's nachts aan land gaan. Het zijn hele zeldzame beestjes en heel schuw maar daar hebben ze 's nachts kennelijk geen last van want ze waggelden constant om het huis en konden hun snater niet houden. Maargoed dat is alleen tijdens broedseizoen.

Naar Curio Bay

Vandaag vroeg op want we gingen met de Catlin Coaster helemaal naar het zuiden van de Zuidereiland, the Catlins. Dit is een nogal ongerept en onbewoond gebied waar de lokale bus niet kan komen aangezien de wegen daar niet breed of goed genoeg voor zijn. De Catlin Coaster is een klein busje voor maximaal 11 personen en komt daar wel. Voor Susan en mij dus de enige mogelijkheid om ook dit deel van Nieuw Zeeland te zien. We gingen van Ta Anau naar Invercargill (de meest zuidelijke stad) en dan via de zuidoost kust weer langzaam naar het noorden naar Dunedin (wordt uitgesproken met de klemtoon op de e). Aangezien het een rit van ongeveer 12 uur zou zijn wilden we graag ergens in het midden van onze tocht overnachten in Curio Bay en de volgende dag daar weer opgepikt worden. We hadden in de brochure van de CatlinCoaster gelezen dat dit mogelijk was. Dus zo geschiede.

We zaten maar met z'n drieen in de bus dus niet te touristisch en lekker rustig, althans...het was zo'n loud mouth amerikaanse dus rustig viel wel een beetje tegen.

De indruk die ik van de Catlin Coaster brochure had was dat we van onze gids veel info zouden krijgen over de omgeving en wat ik ondertussen gewend was veel verhalen en mythes van de Maori's en onderweg veel stops voor foto's. Niet dus. Eigenlijk bracht hij ons bijna in een ruk naar onze bestemming in Curio Bay. Onderweg hebben we een paar korte stops gehad, één om koffie te drinken, eentje bij de I-site van Invercargill (dit was omdat er 2 andere mensen op onze bus zouden overstappen waar we overigens meer dan een uur op moesten wachten) en eentje bij een vuurtoren helemaal op het zuidelijkste puntje van NZ. Vond ik wel een beetje jammer. De omgeving was interessant en weer zo anders...Het is heel apart maar NZ blijft je verbazen, dat de natuur zo verschillend kan zijn. Trouwens hoe zuidelijker je komt hoe harder het waait. Hier zie hoe Susan leunt tegen de wind bij de vuurtoren op het (bijna) zuidelijkste punt van NZ.

Van glooiende groene heuvels tot mooie baaien en dichte naaldbossen en dan weer vochtige regenwouden. Hoe zuidelijker je komt hoe meer Lupines je aan de kant van de weg tegenkomt, prachtig. Terwijl op het Noordereiland overal Cala's als onkruid langs de weg staan (terwijl deze bloemen in NL hardstikke duur zijn).

Goed, om half twee (we hadden toen vanaf half 8 in de bus gezeten) kwamen we aan bij ons hostel. Er was geen receptie en we konden zo naar binnen, er hing een schoolbord buiten en daar stond onze naam op (we boeken altijd een dag van te voren), dus dat moest toch wel goed zijn. Binnen lag een kat op de bank te slapen en verder was er niemand. Het bleek, zo lazen we op een papiertje aan de deur dat de eigenaren een halve km verderop woonden en dat als je er wilde overnachten je gewoon je naam op het bord kon schrijven. Over de telefoon, de vorige dag, hadden ze al gezegd dat ze 's avonds wel even langs zouden komen. Ze zijn eigenaar van vele hectare grond, hun core business is farming van duizenden schapen, het hostel deden ze erbij.

We waren de eersten die arriveerden dus we hadden mooi de eerste keuze voor de slaapkamer.
Een heel knus huisje met openhaard en uitzicht op zee (tuintje, duintje met lupines en dan strand en zee).

We waren meteen verkocht en wilden eigenlijk wel twee nachtjes blijven. Verder was er echt helemaal niks. Geen mobiel bereik, geen internet maar ook geen winkel of iets dergelijks. 2 km verderop, zo lopend over het strand, was wel een klein huisje waar ze het een en ander verkochten zoals muffins, repen, ijsjes. Gelukkig hadden ze in hun ijsvriezer ook wat pizza's, pizza broodjes en andere diepvrieshapjes liggen maar dat was het toch wel. Heel aardige mensen trouwens. Gelukkig wisten we van te voren dat er in Curio Bay niet veel zou zijn, dus we hadden in Te Anau al boodschappen gedaan voor ons avondeten maar voor de ochtend hadden we niet veel meer en aangezien we hoogstwaarschijnlijk nog een nachtje zouden blijven moesten we wat improviseren. Er was nog een pizza, we hebben 2 spinazie rolls gekocht en een taartje met vlees erin. Er was geen brood meer maar dat zou morgen weer komen.

Na de boodschappen zijn we nog even verder gelopen naar het puntje van de baai, een mooie klif. Susan ging weer richting huis maar ik heb nog een hele tijd op de klif gezeten, kijken naar de golven die er tegenaan beuken, een machtig gezicht vind ik dat. De kracht van het water. Toen ik nog een laatste keer mijn rondje op de klif liep (ik was er toen helmaal alleen, het is namelijk niet zo druk in het zuiden van NZ), zag ik wat raars grijswits liggen. Iets dichterbij gekomen (zo'n 5 meter) bleek het een Furr seal (iets van een pelsrob of iets dergelijks) te zijn. Ik dacht dat 'ie dood was, hij lag op zijn rug en er zat geen beweging in, zijn flippers gingen wel wat op en neer maar ik dacht dat dat door de wind kwam. Maar ineens zag ik hem ademhalen en zich omdraaien, naar mij! Hij keek me recht aan, ik schrok me rot (ik ben ook zo'n held voor wat betreft onaangelijnde dieren zonder baasjes) helemaal omdat ik een paar dagen geleden had gehoord dat zeehonden konden bijten en sneller kunnen rennen dan mensen. Toch snel een foto genomen en snel weg gelopen en naar het huisje gegaan.

Later kwam er nog een Canadees meisje, een Engelse en nog later een Engels stel. Toen 's avonds de eigenaren even langskwamen om kennis te maken hebben we meteen gevraagd of we nog een nachtje konden blijven. Ze wisten het zo niet uit hun hoofd maar daar zouden ze de volgende ochtend even over bellen. Ook moesten we de Catlin Coaster bellen om te vragen of ze ons een dagje later konden oppikken, dit was in principe okay maar we moesten de volgende ochtend voor de zekerheid maar nog even bellen. Natuurlijk hadden we er alle vertrouwen in de de Nieuw Zeelanders dit voor ons zouden regelen en dat bleek de volgende ochtend ook te kloppen. No Worry's, geen probleem. U vraagt, wij regelen het voor u. Wat zal dat weer wennen worden in het starre, stugge bureaucratische Nederland, je wordt er echt verwend van. Trouwens heel veel bedrijven, zo'n 95%, (groot en klein) hebben een gratis 0800 nummer en ook lokale telefoontjes zijn gratis. Moesten ze in NL ook maar eens invoeren.

Te Anau

Vandaag hebben we een deel van de Kepler track gelopen. Dit is een van de meest bekende wandelingen van NZ. Over de hele wandeling doe je zo'n 4 dagen. Daar hadden wij geen zin in dus hebben we ons laten afzetten door een shuttle bus en ons ook weer laten ophalen. Het deel van de track hebben we dus heen en weer gelopen. Een mooie route langs een rivier en voor een deel langs Lake Manapouri. Over hanging bridges, waar je als je er op loopt helemaal op en neer gaat , wel grappig. We hebben van 10 tot 3 gelopen. Heerlijk weer, ff wandelen. Onderweg heel veel vogels gehoord, rustgevend met het kabbelen van het water. Aan de oever wel heel veel Sand Fly's dus geen mogelijheid om buiten even een broodje eten eten. Dit hebben we maar even in een van de overnachtingshutten gedaan. Zeer eenvoudige hutten met houten bankjes bij lange tafels en matrassen met plastic hoezen er omheen. Wel wc's en kookgelegenheid maar nix voor mij. Na de hut nog een klein stukje doorgelopen en toen maar weer terug om onze bus te halen. Wel jammer dezelfde weg weer terug maar voor iemand die geen orientatie heeft niet zo erg want ik herken toch weinig tot nix meer terug.
Daarna wat boodschappen gedaan en na wat aangerommeld te hebben en gegeten zit ik nu achter de pc.

De Nieuw Zeelanders

Even wat over de Nieuw Zeelanders.

Als ik terug kom in Nederland moet ik wel even afkicken denk ik. Zoals Susan het mooi beschreef: NZ-ers maken van jou probleem (in mijn geval dus mijn probleem) hun probleem. Wil ik iets wat eigenelijk niet op die manier geregeld kan worden, dan regelen ze het voor je. Ze zijn heel relaxt en Susan en ik hebben al heel wat voor elkaar gekregen zonder probleem. Je vraagt ze of iets ook anders kan en ze reageren "No Worry's, komt voor elkaar", zonder enige frustratie of irritatie. Je wordt niet met een kluitje in het riet getuurd en ook niet van het kastje naar de muur. Het kan allemaal meteen. Gister heeft er weer eens een hele bus op mij gewacht, dit keer niet om te plassen maar omdat ik even een broodje wilde kopen. Geen probleem, tijd zat. Zijn wij niet gewend in Nederland. Vandaag hadden we alleen maar betaald voor een enkele reis met de shuttlebus naar de Kepler track, maar we konden zonder extra te betalen ook weer mee terug rijden, No Worry's. Zo makkelijk gaat dat hier.

De hostels

Ik zal eens even een beeld geven van de hostels.

Over het algemeen hebben eigenaren hun best gedaan om er iets gezelligs van te maken. Leuk beschilderde huizen of gebouwen met veel bloemetjes in perkjes. Voor de rest zijn ze best luxe en goed uit gerust. Ik heb maar in 2 hostels mijn slaapzak hoeven te gebruiken, voor de rest zijn ze allemaal uitgerust met bedlinnen. Soms zelfs een handoek, ook heel prettig als je anders zo'n klein camping handdoekje gebruikt die zo stoef is als ik weet niet wat.

Douches zijn altijd warm en schoon en genoeg faciliteiten, zelfs goed heet als je dat wilt. Genoeg ruimte om ook je kleren in je hokje te hangen en afgeschermd zodat ze droog blijven. Verder genoeg wastefels om je tanden te poetsen en af een toe föhns ter beschikking. Er zijn wasmachines en wasdrogers aanwezig, die je voor 4 dollar (3 euro) kan gebruiken. De keukens zijn ruim met alle bestek, potten pannen, genoeg aanwezig. Voornamelijk electrisch koken maar genoeg kooktoestellen, ovens en magnetrons, broodroosters (want al die engelsen eten toast), gratis thee en koffie en gebruik van kruiden.

Grappig om te zien wat mensen allemaal in elkaar flansen, ze doen echt hun best, net een wedstrijd. De meest lekkere en aparte gerechten komen langs. Backpackers zijn over het algemeen netjes en ruimen hun rotzooi weer netjes op. Er wordt ook veel van elkaar geleend en met elkaar meegegeten. Erg behulpzaam allemaal.

Backpackers zijn er in alle leeftijden maar voornamelijk midden 20. Veel, heel veel Duitsers, beetje jammer. Ook veel Engelsen, wat uit de VS en Canada en mensen uit NZ reizen ook door eigen land.

Cruise Doubtfull Sound

Gisteren was het zo ver, we zouden beginnen aan onze cruise op de Doubtfull Sound. We hadden er zin in! Vroeg opstaan want we werden gehaald met de taxi, voor een ritje van 500 meter de steile helling af. Wat een luxe want 2 dagen geleden moesten we met bepakking van 20 kilo die zelfde helling op maar dan op eigen kracht, heavy! Wel gelukt overigens. Bij de Real Journey (de travel agency) aangekomen gingen we per bus verder. Skip was onze chauffeur en ook onze gids op de bus. Hij vertelde over de omgeving en hoe deze was ontstaan; het natuurkundige verhaal en ook de mythe van de Maori's hierover. Veel ongeloofwaardiger maar wel interessanter. Een optie was om met een stoomtreintje een stukje te rijden. Dit hebben Susan en ik gedaan, was wel grappig.

Aangekomen bij Lake Manapouri, gingen we verder met de boot. Een uurtje over het meer naar de Doubtful Sound. Deze is namelijk niet op een andere manier te bereiken. Zo ongerept zijn deze fjorden. Daar gingen we weer in de bus voor ons laatste stuk, over de enige weg die daar is en die eigenlijk voor een grote krachtcentrale is bedoeld. Hier was de natuur al adembenemend zo ook op de boot trouwens. We kwamen nog langs een prachtige waterval (gardenfalls) die in drie etappes naar beneden viel. Prachtig!!
Uiteindelijk aangekomen bij de 'Adventure', een prachtig zeilschip voor de cruise. Erg aardige bemanning, vooral onze natureguide, erg charmante knul.
De omgeving is niet te beschrijven zo mooi, rustig en mystiek. Inktzwart water waarin je kan verdrinken (zo ook in de onbeschrijvelijk mooie groen bruine ogen van onze guide, moest me beheersen om niet te gaan staren) zo koud en diep (gemiddeld 300 meter diep). In het fjorden gebied regent het nagenoeg altijd (er valt zo'n 7 meter regen per jaar) en het stikt er van de sandfly's (gemene beestjes, iets groter dan een fruitvliegje en als ze steken laten ze een jeukerige bult achter). Als je maar in beweging blijft laten ze je met rust (ook hier is weer een mythe over van de Maori's). Daar gingen we de Doubtfull Sound op, eerst een hartelijk welkom van de bemanning en versgebakken muffins. Nogmaals, de omgeving is niet te beschrijven maar ik probeer het toch.... Je vaart tussen hele hoge fjorden en je voelt je heel klein daardoor, op stil water. Wolken hangen laag, zo tussen de fjorden wat een heel mysterieus effect heeft. Omdat het bijna altijd regent, zijn er overal watervallen, die van heel hoog naar beneden vallen in het water. Ik heb ondanks de regen heel veel op het dek gestaan, in regenpak. Ook onze nature guide kan er geen genoeg van krijgen en was eigenlijk alleen maar buiten te vinden, geen onaardige bijkomstigheid ;-). Ik heb hem bijna alleen maar in regenpak gezien, en toch nog aantrekkelijk (voornamelijk doordat hij mooie verhalen kan vertellen en die ogen......). Tijdens onze cruise was er de mogelijkheid om te kajakken, eerst wel even spannend zo op dat inktzwarte water maar na korte tijd wordt je bevangen door de immense hoogte van de fjorden en voel je je nog kleiner. Hieronder een foto tijdens schemer, geen trucage of filter gebruikt het is hier echt zo. Let op de weerspiegeling van de wolken in het water. Ook de regen op het water geeft een heel apart geluid. Later broodje met soep gegeten en daarna een lopend buffet, allemaal versgebakken en gemaakt, heerlijk.

Omdat het weer gunstig was (hoe is het mogelijk dat ik dit schrijf want het regent 80% van de tijd) konden we in een van de fjorden komen met een bijzonder mooie sfeer. Daar vroeg Ben, de gids om stilte. Een hele aparte ervaring, veel mensen op het dek, iedereen stil, de motor van de boot helemaal uit. Alleen het geluid van watervallen en nachtvogels want het was al bijna donker. Een hele aparte ervaring. Erna zou Ben een dia-tentoonstelling geven. Aangezien hij maar op het dek bleef, bleef ik ook, veel te mooi (om 2 redenen). Maargoed iedereen zat binnen te wachten bleek achteraf.... Er werden door mede passagiers speculaties gemaakt, hoorde ik achteraf van Susan. Terwijl ik me van geen kwaad bewust was.
Na de diashow zo langzamerhand naar bed. Susan en ik sliepen samen met een meisje uit Australie en één uit Taiwan in een hut. Ilona, hoe heb je dat toch gedaan, zo een half jaar met zo weinig ruimte, diepe respect!

Na een lichte nachtrust 's ochtends weer vroeg op, om 7 uur ontbijt. Daarna weer verder, onderweg hebben we nog zeldzame pinguins met gele wenkbrauwen, ik weet ff niet hoe ze heten (Yellow-eyed penguin, RB) gezien en zeehonden. Weer geen dolfijnen (het zit er niet in, deze keer in NZ). Daarna weer de hele tijd bij Ben op het dek gezeten. Helaas zat het er om half 10 alweer op. Na afscheid genomen te hebben van de bemanning weer op dezelfde manier terug als heen. Wel even omschakelen van deze indrukwekkende natuur, helemaal geïsoleerd tussen de fjorden naar de bewoonde wereld. Maar prachtig. Nogmaals niet op een foto te vatten of te omschrijven. Je moet het ervaren.

We hebben ons in Te Anau laten afzetten. Daar wat rondgelopen en in een restaurantje pizza gegeten en om 10 uur lagen we al in bed, zo moe waren we van alle indrukken.

Queenstown

Vandaag een rustig relax dagje in Queenstown. Een perfecte plaats voor relaxen, Queenstown. Eerst heerlijk op een terrasje ontbeten. Het was vandaag weer prachtig weer, en dat op het zuider eiland! Gebeurt niet vaak, normaal is hier veel regen. Maar vandaag geen wolkje aan de lucht. Eerst wat gewinkeld en daarna in de tuin van de hostel in de zon gezeten. Hieronder wat foto's van vandaag uit Queenstown. Hieronder het uitzicht over het meer vanaf de steiger. Eentje van het uitzicht vanaf de tuin op de heuvel van ons hostel. Susan en ik in de tuin met prachtig uitzicht van het Deco Hostel in Queenstown.
Een foto van het goede leven, wijn en mooi uitzicht, ook gemaakt in de tuin van ons hostel.Zoals je ziet, het was vandaag prachtig weer! Verder eigenlijk niet veel gedaan. Morgen op de cruise over de Doubtfull Sound, heb er zin in. Alleen voor de sms-ers, ik heb daar geen bereik.

Naar Queenstown

Vandaag zijn Susan en ik afgereisd naar Queenstown. Een lange busrit van ongeveer 8 uur. Het was prachtig weer, een strakblauwe lucht, wel jammer dat we zo lang in de bus moesten zitten. Maar de rit was echt adembenemend. Langs de zuider alpen en Mount Cook, volgens mij de hoogste berg van Nieuw Zeeland. De buschauffeur vertelde van alles over de omgeving wat interessant was om te horen. Ook stopte hij regelmatig zodat we naar de wc konden en mooie foto's konden maken. Dus het was helemaal niet erg om zo lang in de bus te zitten. We hebben heel wat gezien. Helemaal omdat we lekker voorin zaten. Hieronder een foto van een tussenstop onderweg. Een prachtige achtergrond als kadootje erbij. Ondertussen zocht ik via sms contact met Makara en Lydiane (Mak en Ly) om in Queenstown met ze af te spreken. Zij 'wonen' voor bepaalde tijd in Queenstown, Mak heeft daar werk.
Om ongeveer 4:15 uur kwamen we aan in Queenstown. Eerst ingecheckt in ons hostel. Een eenvoudig maar leuk hostel met een (ik zeg het weer eens) adembenemd uitzicht vanaf het terras op de bergen en het meer, echt prachtig, je kunt er geen genoeg van krijgen. Telkens weer foto's maken. Want met de verschillende standen van de zon geeft het elke keer weer een ander beeld.

Nadat we ingecheckt waren, zijn we naar een reisburo gegaan. Susan heeft namelijk voor 22 en 23 november een cruise geboekt in de Doubtful Sound. Deze wilde ik ook graag doen. Dus we gingen kijken of ik deze ook nog kon doen. We dachten weinig kans te hebben omdat wordt aangeraden deze een paar maanden van te voren te boeken omdat het zo populair is. Maar we hadden geluk (zoals ik hier wel vaker heb), ik kon nog mee! Er waren nog 7 plaatsen over. Yes. Daarna Queenstown wat verkend. Het is een gezellig en relaxed stadje, aan een meer met een stoomboot, veel kleine parkjes waar mensen picknicken of een boekje lezen. Erg leuk. Aangezien het nog steeds prachtig weer was, zijn we op een terrasje gaan zitten om onze gezamenlijke cruise te vieren. Ondertussen had ik contact met Mak en Ly gehad en het duurde niet lang of ze kwamen de hoek om lopen. Heel grappig om aan de andere kant van de wereld 'bekenden' tegen te komen. Heb het gevoel dat ik ze al tijden ken en ook dat ik ze al een hele tijd niet had gezien (in werkelijkheid is het 2 weken geleden dat ik afscheid van ze heb genomen). Erg leuk om ze weer te zien. Hieronder vrnl: Mak, Lydiane, Susan en ik in Queenstown Ik had geluk want Ly zou de volgende dag naar Nelson (helemaal in het noorden) vertrekken voor een maand werk. We hebben met zijn 4-en gegeten. Was erg gezellig.

Ski dive

Vanochtend zijn we eerst een rondje om Matheson lake gefietst. Een prachtig meer waarin je bij helder weer de weerspiegeling van Mount Cook ziet. De ochtend begon helder dus na ons ontbijt lekker buiten op de fiets gesprongen. Helaas is het weer in de bergen heel erg veranderlijk en werd het al gauw weer bewolkt. Maargoed, het meer was prachtig en je zag wel wat weerspiegeling. Zoals je hier ziet is het gras hier echt groener, met allemaal schattige boterbloempjes.
Op tijd weer naar hostel voor onze ski dive. Was wel wat zenuwachtig maar vond het ook super dat ik het ging doen.

Eerst werd uitgelegd wat je allemaal moest doen bij het uit het vliegtuig springen en dergelijke. Toen we opstegen maakte, de prachtige omgeving algauw plaats voor mijn zenuwen. We vlogen boven de wolken op 12000ft. Strakblauwe lucht, grijze bergen met sneeuw op de top, echt waanzinnig. We konden onze camera meenemen voor foto's. Toen het vliegtuig uit met een dubbele salto, echt kicken. Een vrije val van 45sec, ook heel gaaf. Net of je met een snelheid van 140km per uur met je hoofd uit de auto hangt. Niet het gevoel dat je valt. Toen de parachute open en dan is het net of je stilhangt in de lucht. En een heel mooi uitzicht. Weer tijd voor foto's dus de camera uit mijn pak gehaald en schieten. De foto hieronder van de bergen, boven de wolken heb ik ook tijdens mijn sprong gemaakt. Ook mijn tandem man heeft foto's van mij gemaakt. Op deze foto's kan je zien dat de adrenaline van mijn gezicht knalt. Mocht zelfs de parachute zelf besturen op een gegeven moment. Nog wat rondjes gemaakt, net of je in een achtbaan zit, heel erg gaaf. Voor dat je het weet ben je met een zachte landing alweer op de grond. Niet eng en je voelt je heel veilig met je mede springer want je zit zo'n beetje vacuüm aan hem vast, echt heeeeeel erg strak.

Nu ben ik nog steeds aan het bijkomen van deze prachtige ervaring. En nog steeds wat trillerig en van de val en de adrenaline. Achteraf was ik ontzettend moe. Broer en mam, echt een aanrader! Helemaal niet eng, je hebt nl niet het gevoel dat je valt. Een super ervaring. Morgen naar Queenstown. Zodra ik weer bereik heb doe ik een smsje mam en pap. Tot later.

De Heli hike en naar Fox Glacier

Vandaag een spannende dag. De heli hike. 's Ochtends een stralende dag dus dat was positief. Eerst speciale schoenen en jas aan voor op het ijs en toen in de heli. Omdat ik de kleinste was mocht ik voorin, super want dan zie je het meest! Was echt fantastisch om met een heli te vliegen. Prachtig gezicht de gletsjer van boven te zien. Hele blauwe stukken, onnatuurlijk gewoon. Dat komt omdat daar het ijs net is afgebroken en het ijs nog geen zonlicht heeft gezien. Aangekomen op de gletsjer begonnen de wolken zich langzamerhand op te stapelen. Eerst maar de trampons (ijs spikes) aan. Eenmaal klaar hebben we zo'n 5 meter gelopen en toen moetsen we helaas alweer terug omdat de wolken in de gletsjer waren. Anders kon de heli ons niet meer vinden en moesten we of teruglopen (duurt 18 uur) of overnachten. Beide geen optie. Het was een hele gave belevenis die helaas werd overschaduwd door de vroege afbreking.

Later vandaag zijn we verder gegaan naar Fox Glacier, een ritje van 45 min. Daar ingecheckt in een leuk gezellig hostel. We kwamen al gauw weer oude bekenden tegen uit het hostel van de Pancake Rocks. Een Engels stel plus vriend en 2 Duitse meiden. Die vertelden ons vol enthousiasme over hun ski dive. Erg mooi om hier te doen omdat je én de bergen én de zee ziet. Ook wij werden enthousiast en hebben de ski dive ook geboekt voor de volgende dag. Super spannend, nooit gedacht dat ik dat zou doen.

Pancake rocks en Franz Josef

Voordat Susan en ik verder gingen naar Franz Josef zijn we eerst naar de Pancake rocks wezen kijken. Daarvoor kwamen we immers naar Punakaiki. Leuk om te zien maar we waren er met een half uur uitgekeken. Toen op de bus gestapt richting Franz. We hadden dezelfde chauffeur als een paar dagen geleden. Heel aardige vent, vertelde ook veel over de omgeving maar had een beetje last van ADHD. Zei de hele tijd na elke zin 'yep,yep' en kon niet stil zitten. Ook in zijn rijgedrag was hij onrustig. Dus maar voorin gaan zitten vanwege wagenziekte.
Aangekomen in Franz (een toeristisch oord) eerst bij de I-site geïnformeerd wat er te doen was. Ons eerste plan was de volgende dag een wandeling te maken op de gletsjer Franz Josef, maar toen werden we wel heel enthousiast over de Heli hike. Met de helicopter werden we dan afgezet midden op de gletsjer en dan hadden we daar een wandeling van 2 uur. Spannend. Maar eerst eens inchecken in ons hostel, een grote, er is niet anders in Franz. Wel een beetje jammer want de sfeer is daar meteen anders. Kamer was schoon gelukkig.

verzoekje

Hallo allemaal,

Even een klein berichtje. Ik heb namelijk maar 10 min en dan wordt het scherm al weer zwart zonder dat ik normaal kan uitloggen, erg vervelend, duzzz

Bedankt voor alle emailtjes, vind ik heel erg leuk zoveel reacties. Omdat de email heel traag is kan ik ze niet allemaal beantwoorden. Mijn eerste prioriteit is mijn weblog bijhouden. Dus als je echt iets met me wilt delen, doe dat dan via mijn gastenboek. Daar kan ik wat sneller bij, ook om te reageren. Thanx.

De omgeving van Punakaiki

Na heerlijk te hebben geslapen in ons huisje, hij ging af en toe wat heen en weer door de wind, hebben we ontbeten. Daarna aangevangen met onze 1ste wandeling. The trumari track, een korte wandeling van 15 min maar zeer de moeite waard. Kon alleen maar bij eb, naar een baai met hele mooie rotsen en dergelijke. Echt prachtig, en die zee, hoe die tegen de rotsen aankwakt, prachtig het geluid en de kracht....We zijn daar zo'n 2 uur geweest, toen weer terug naar de hostel ff broodje met ei gegeten. Eieren konden we bij het hostel kopen, zagen we vanochtend. Daarna aan onze 2de wandeling begonnen the pororari river track. Het was nog te bezien of we die hele wandeling konden doen omdat het zo geregend had. Het kon zijn dat we op een plek tot onze knieen door het water moesten waden. Maargoed, eerst zien dan geloven. Deze wandeling leidde langs de bovengenoemde rivier en was weer eens prachtig. Op de rivier wat kajakkende mensen, heel gezellig allemaal. En inderdaad na 2 uurtjes wandelen moesten we wel een beekje oversteken. Dus wij dachten dat het allemaal wel mee viel. Toen we dachten na 4 uur wandelen zo'n beetje bij het einde aangekomen te zijn, bleken we dus toch nog de rivier te moeten oversteken...shit shit shit. We hadden ook geen zin om weer 4 uur terug te moeten lopen terwijl we bijna klaar waren met de wandeling. Dus wij de stoute schoenen uitgetrokken, broekspijpen opgerold, camera's en horloges veilig opgeborgen in de rugzak, schoenen eraan vast geknoopt en proberen door de ijskoude rivier te waden. Eerst was het plan om door het smalste gedeelte van 2,5 meter te lopen maar dat was te diep en de stroming was te hard. Dan maar door het wat ondiepere gedeelte van 6 meter. Waar de stroming wat minder was. Zo gezegd zo gedaan, wat was dat water koud, en de stenen glad. Heel rustig naar de overkant gelopen, het was dus gelukt. Een hele overwinning. Daar onze voeten op laten drogen maar toen was er een volgend gevaar. Paarden, loslopende paarden die ons wel heel interessant vonden. Nu ben ik bang voor loslopende dieren maar Susan helemaal. Die had de schoenen al aan en zette de mars er al in, terwijl ik mijn sokken nog niet eens aan had. Tja, altijd wat trager he. Dus ik als een gek sokken aan mijn natte zanderige ijskoude voeten, schoenen aan, half gestrikt en het op een lopen gezet, want de paarden kwamen steeds dichter bij. Doodeng, ging nog liever 4 keer door de rivier, maargoed dat is ook geen optie omdat paarden makkelijker door het water gaan dan wij. Maargoed, ze bleken gewoon nieuwsgierig, toch doodeng, vier van die loslopende paarden die op je af komen lopen. Ze bleven eigenlijk ook gewoon staan, maargoed. Uiteindelijk kwam de wandeling uit op het dorp (bestaande uit dus de I-site, souvenier winkel en eetcafe, waar ik nu zit mijn blog bij te werken).

Het is vandaag trouwens aardig opgeklaard, het begon bewolkt en na verloop kregen we weer een strak blauwe lucht. Het weer is hier echt heel veranderlijk, met als voordeel dat het ook nooit lang echt slecht blijft. Vanavond gaan we lekker uit eten en daarna in de hot tub voor ons huisje. Morgen moeten we toch echt die pancakerocks maar eens gaan bekijken want daar kwamen we per slot van rekening voor. Zo, ik ben weer helemaal bij. Zoals je leest vermaak ik me nog steed prima. Tot later.

TranzAlpine naar Greymouth

Vandaag weer vroeg op want we namen de trein naar van het oosten naar het westen naar Greymouth. Dit moest een hele mooie rit van 4 uur zijn. Van te voren geboekt. En het was inderdaad een hele mooie rit, heel erg jammer was wel dat het weer nog steeds niet meezat. Het was erg bewolkt en regenachtig, dus zagen we weinig van het mooie uitzicht. Er was op een hele trein maar 1 klein wagonnetje waar je echt goed foto's kon maken, dit was een open wagon, zonder ramen. Heel koud en winderig maar iedereen wilde er natuurlijk op. Beetje jammer, heb maar foto's door het raam gemaakt. Later werd het er rustig omdat het zo koud was. Op het buitenwagonnetje werd ik aangesproken door een Nederlands meisje, Susan. Het klikte meteen. We zijn met z'n 2-en in een lege coupé gaan zitten (er was net een kudde japanners uitgestapt) en hebben de hele rit verder zitten kletsen en eigenlijk niet meer naar buiten gekeken. Heel gezellig. Susan had eigenlijk nog geen plannen waar ze naartoe ging en vroeg of ze met mij mee kon een stukje verder naar het noorden naar Punakaiki, naar de pancakerocks. Ik vond het prima en alleen maar gezellig. Frans ging namelijk verder naar het zuiden naar de Franz Jozef en de Fox glacier (wil ik later gaan doen).

In Greymouth zijn we samen op de bus gestapt naar Punakaiki, helemaal onvoorbereid, nog geen hostel of wat geregeld. Susan blijkt ook een control freak te zijn dus nix voor ons. Daar aangekomen moest Susan even bijkomen van de misselijkheid. De buschauffeur reed nogal onbehouwen en hard. Toen maar langs de weg en later langs het strand gelopen met onze grote rugzakken. Bij een aantal huisjes (wat (op een) hostel (b)leek), zijn we maar naar binnen gelopen. We konden of in een dorm (meer dan 4 pers op een kamer), of the honeymoon suite. Hij zei; You'll love it, or you'll hate it. Nou, we loved it. Heel leuk, een eigen pipo de clown en mama Lou huisje, heel schattig. We snappen niet dat iemand dat huisje niet leuk zou vinden. Voor de keuken, douches en wc moet je alleen door de tuin naar het hoofd gebouwtje maar dat komt wel vaker voor, geen probleem. Ook de andere gasten waren jaloers op ons eigen huisje. We kenden elkaar nog maar een paar uur en we hadden nu al samen de honneymoonsuite, we moesten er erg om lachen.

Helaas was het de hele dag bewolkt en regenachtig en konden we niet veel meer doen. Maar 's avonds klaarde het op en werden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Dit hostel ligt namelijk aan de zee. De zee hier is trouwens veel wilder dan aan de andere kant, de oost kust. Heel machtig om de te zien. Er is hier nix te doen. Er is natuurlijk een I-site, een soevenierwinkel en een klein eethuisje, daar kan je brood, groente en fruit kopen uit hun eigen keuken, maar het is hier echt fantastisch mooi. De zee, de hoge bergen en de ongerepte natuur....echt prachtig. Ook geen bereik met mijn mobiel, dus voor iedereen die mij smst........ Zondag ben ik weer te bereiken, denk ik.

Christchurch

Door de harde wind en de hevige regenval ging onze dolfijnencruise helaas niet door. Voor nix om half 7 opgestaan, beetje jammer. De eerste mogelijkheid was de volgende dag om half 6 (wel erg vroeg, met nog niet eens zekerheid of het wel doorging) of vrijdag. Dat was ons te laat. Wel erg balen maargoed het is niet anders. Misschien als ik nog tijd over heb kan ik van Christchurch weer terug aan het einde van mijn vakantie. Of anders ergens anders tijdens mijn reis. Maargoed ik vond het niet nodig om nog langer in Kaikura te blijven, er was verder niet echt veel te doen. Dus maar verder naar Christchurch met de bus. Ongeveer drie uur reizen. Vandaar uit wilden we graag een treinreis maken naar het westen, schijnt heel mooi te zijn.

In Christchurch was het koud. Heel apart als je de vorige dag nog in hemd en korte broek hebt gelopen, nu trui en fleece en nog loop je te rillen. We zijn eerst naar ons hostel gegaan. We hadden er eentje uitgekozen het dichts bij het treinstation maar daarom wel uit het centrum. Maargoed maakt niet uit. Het heet het Jailhouse en bleek dus ook een tot hostel omgebouwde gevangenis te zijn die tot 1999 nog als gevangenis werd gebruikt. Echt heel leuk. We sliepen op een stapelbed in een cel, met nog zo'n zware deur. Echt heel apart en leuk. Zag er allemaal netjes en schoon uit.

Nadat we hadden ingecheckt, weer met de bus naar het centrum. We wilden graag met de gondola en de tram. Bij de I-site (plaatselijke vvv, hebben ze in elke plaats, heel handig) een combi kaartje gekocht en weer op de bus gestapt naar de gondola. Dat bleek een heel end buiten het centrum. Daar uitgestapt bleek die hele gondola niet te gaan vandaag vanwege de harde wind. Stonden we daar met ons goeie gedrag in the middle of no where in de koude en niemand te bekennen. Gelukkig ging om de 15 minuten de bus.

- Had ik mooi de tijd om mijn foto's te wissen. Ik had er inmiddels 400 van de 500 op een disk gezet. Dat deed ik stuk voor stuk omdat ik niet weet hoe dat anders moet, iets te fanatiek, nu heb ik waarschijnlijk teveel gewist, was zo goed bezig, niet dus. Stom stom stom. Gelukkig waren het foto's van het park en bloemen in Wellington, vond ik toch niet zo heel veel aan, maar toch jammer want er zaten denk ik ook foto's van Dave & Sian bij, daar baal ik nog het meeste van. Zoals jullie lezen, ik moet even ventileren over mijn eigen stommigheid. -

Geen gondola dus, wel voor betaald en de I-site was al dicht toen we na een enorme detour eindelijk weer in het centrum waren. De buschauffeuse was een erg vriendelijke vrouw trouwens die mij de oren van het hoofd praatte. Niet te verstaan vanwege het accent en het lawaai van de bus. Ik heb maar wat geknikt. Ik kreeg haar telefoonnummer voor als ik nog eens in Christchurch was dan wilde ze me wel een rondleiding geven in de stad en haar buurman was Nederlander daar kon ik dan gezellig op bezoek. Typisch NZ-ders. Onderweg stopte ze nog even voor een boodschap. Dat kan allemaal hier in NZ. In het centrum nog wel ff de tram gepakt, was hardstikke leuk. Leuk ouderwets dingetje, ging langs mooie gebouwen en bezienswaardigheden van de stad. Ondanks dat Christchurch een grote stad is, is deze wel overzichtelijk en best leuk.

's Avond fish en chips gegeten. Lekker is dat, lekkere dikke frieten met en plak vis in een krokant laagje ZONDER graat, net vissticks. Daarna naar onze cel gegaan, maar eerst nog wat boeven foto's gemaakt. Erg gelachen.

Kaikura

Vandaag zijn Frans en ik vertrokken naar Kaikura. Deze plaats staat bekend om zijn whale watching en zwemmen met dolfijnen. Dat wilde ik graag doen, vandaar. Tijdens onze busreis werden we al getrakteerd op een hele mooie kust met zeehonden. Aangekomen zijn we eerst een tour gaan boeken voor de volgende dag om met dolfijnen te zwemmen. Toen ik naar NZ toe ging hoefde dat niet zo perse van mij maar nu ik er over gelezen heb, leek het me toch wel heel bijzonder.

Nadat we waren opgehaald door de hostel eigenaresse en ons een beetje thuis hadden gemaakt, hebben we de gratis moutainbikes (het was ook niet veel) gepakt en zijn we weer op weg gegaan naar het dorp. Daar de fiets neer gezet (op slot was niet nodig, wel de helm, die hier verplicht is, meegenomen) en begonnen aan een wandeling langs de kust. Het begin was wat saai maar eenmaal bij de hoek aangekomen was het wel heel mooi. Daar waren weer de zeehonden, op de stenen in het water. Leuk om te zien. Onze wandeling ging verder naar boven, nu op een onverhard stuk. Langs weilanden en de kust, prachtige vergezichten. Met in de verte bergen met op te toppen sneeuw. Net de milka reclame. Het was heel mooi weer maar we zagen in de bergen de donkere wolken samenpakken en het daar later ook regenen. Heel apart, als je richting zee keek was het helemaal blauw en zonnig met hier en daar een klein wolkje, keek je richting land was het aarde donker met flinke regenbuien, dat contrast. We werden wel wat huiverig dat we een nat pak zouden krijgen, dus wat stevig doorgelopen. Toen we bijna klaar waren met ons rondje begon het dan ook te hozen. Even gescholen en na een minuut of 10 was het gelukkig weer droog, maar het was wel zo'n 10 graden afgekoeld, dus koud. Wel een hele mooie regenboog gezien.

Later werden we met nog wat gasten door de hostel eigenaar rondgeleid door het gebied, het waaide toen gigantisch. Hij wilde ons een zonsondergang laten zien maar het was te bewolkt. De eigenaar zei al, in NZ heb je vier seizoenen in1 dag. En dat klopt, we begonnen met zon en 20 graden, toen regen en heel veel wind en het sneeuwde in de bergen. 's Avonds en 's nachts bleef het erg hard regenen en ook flink waaien.

Picton

Voor papa en mama; mijn huidige hostel; Beach Hostel in Punakaiki

Vandaag vroeg op want Frans en ik gaan een wandeling maken in de Marlborough Sounds, fjorden van het noordelijkste puntje van het Zuidereiland, een prachtig gebied. We werden er met een bootje naar toe gebracht. Een prachtig tochtje. Het was prachtig weer en de zon schitterde op het water. Om over het water door dat fjordengebied te varen is zo mooi. Je voelt je heel nietig als je op het blauwe wateroppervlak bent en dan die hoge groene bergen om je heen ziet met al die prachtige baaien. We zijn afgezet in Ship Cove. Eén van de vele baaitjes. De wandeling ging 15 km terug naar een andere baai, daar werden we 5 uur later weer opgehaald. Voordat we aan onze eigenlijke wandeling begonnen hebben we nog een korte wandeling naar een mooie waterval gemaakt. Blij dat we deze gedaan hadden want het was de moeite waard.

Het begin van de wandeling ging steil omhoog, best zwaar maar we werden beloond met prachtig uitzicht onderweg, hoe hoger we kwamen des te mooier het werd. De wandeling liep ook over privaat terrein, dit gebeurt wel vaker, dan moet je door een hek en loop je zo door een weide met schapen of koeien. Heel grappig is dat. Regelmatig gestopt voor foto's en om te drinken en te eten. Want het was warm deze dag. Onderweg kwamen we nog wat nep Kiwi's (vogels) tegen. Best brutaal, die vogels. Ze hebben ook geen vijanden en dat is te merken. Als je niet uitkijkt pikken ze zo het eten uit je hand.

Door al ons getreuzel begon het toch wel aardig laat te worden en we wisten ook niet hoever het nog naar het eindpunt was. Dus de laatste kilometers goed de postbodepas erin, we kamen er om 2 over 3 aan en met dat we de steiger opliepen kwam de boot er weer aan. Wat weer een goeie timing. Onderweg moesten we van verschillende baaien nog andere mensen ophalen. Helemaal niet erg want het is daar zo mooi, om dan weer een baai in te gaan, helemaal verlaten, een enkel huis (van zo'n $ 1.000.000) is echt heel bijzonder.

Rond een uur of 5 waren we weer bij ons gezellige hostel. Waar we ons al de hele tijd op hadden verheugd...meteen de hot tub (zo'n buitenbubbelbad) ingegaan. Echt heerlijk na zo'n inspannende wandeling. Nog heel leuk zitten kletsen met een leuke Canadees (lekker ding). Maargoed, rond een uur of 8 begon ik toch wel erge trek te krijgen en wilde ook nog douchen, dus met grote tegenzin er maar uit.

's Avonds na het eten nog even buiten gezeten bij een haardvuurtje en wat later nog een dvd-tje gekeken met o.a. de ontzettend leuke Canadees (ik weet niet eens hoe hij heet, beetje jammer). Rond half 2 naar bed (Frans lag er al in).

Overtocht van Wellington naar Zuider eiland

Vanochtend vroeg gebeld naar Ferry. Bij de eerste had ik pech maar de tweede geluk. Ik kon om 2 uur met de Ferry naar het zuider eiland. Omdat Dave en Sian de avond van te voren uit waren gegaan zou ik ze om 11 uur bellen. Zo gezegd zo gedaan. Afgesproken dat ze me om half 1 zouden ophalen om weg te brengen en stipt half 1 stonden ze voor me deur. Wel grappig want Dave is echt zo'n surf dude en very easy going maar hij is heel stipt, past eigenlijk niet bijelkaar. Vond hij zelf ook. Maar hij heeft er zelf ook een erge hekel aan om ergens te laat te komen. Afscheid genomen van mijn nieuwe vrienden, altijd lastig. Maargoed, ook zij blijven niet in Wellington wat eerder wel het plan was om daar werk te zoeken. Maar ook Sian voelt zich er niet fijn. Zij gaan ook door naar het Zuidereiland.

Alles was dus goed gekomen. Ik zat om 2 uur op de Ferry naar het Zuidereiland. Wat is dat ding groot zeg. Er worden niet alleen mensen op vervoerd maar er reden zo al iets van 15 vrachtwagens op en wel het dubbele aan auto's, heel indrukwekkend dat zo'n ding nog kan varen. De tocht op de Ferry , vooral het eind was heel mooi. Allemaal fjorden, baaien zo prachtig. Ondanks de enorme wind stond iedereen op het voorste dek zich te vergapen aan de prachtige natuur. Ook weer niet in een foto te vatten omdat het helemaal om je heen 360 graden mooi is. Je voelt je heel klein tussen al die fjorden. In Picton, plaats van aankomst, had ik afgeproken met Frans. Een Nederlandse vent die ik had gesproken in de bus vanuit Napier. Gedurende de dagen hadden we via Sms contact gehouden van waar we ongeveer waren. Hij was nog in Picton, vandaar. Verder zouden we plannen maken om een deel van onze reis samen te ondernemen. Hij had een bed voor mij geregeld in het hostel waar hij ook verbleef. Een leuk ding. Wat boodschappen gedaan en ff aclimatiseren. 's Avonds ergens een hapje eten samen. Maar in het restaurant waren ze ons vergeten en konden we niet meer echt een fatsoenlijke maaltijd bestellen want het gas was al uit. Beetje jammer.

Zo ik ben weer een beetje bij. Nog niet helemaal maar ik moet een bus halen dus heb geen tijd om nog verder te schrijven. Tot later.

Van New Plymouth naar Wellington

Vandaag samen met Sian en Dave naar Wellington. Het was zo'n 4 uur reizen maar dat maakt niet uit. Je kijkt je ogen uit onderweg en ik had goed gezelschap. Sian bleek al net zo'n plas neuroot te zijn als, al het niet erger is. Om de haverklap stoppen for a pie stop :-)

Waar ik al bang voor was: ik bleek Wellington niet echt leuk te vinden. Een te grote stad, erg veel wind dus koud. Dit komt omdat het helemaal in het zuidelijke puntje van het Noordereiland ligt en zee alom. En het ging ook nog regenen. Ook Sian was niet echt enthousiast... Ik had al een hostel geboekt maar die hadden kantoortijden van 9 tot 12 en van 5 tot 9, hmmmm. Lekker gastvrij. Ik kon er dus niet in toen we om 2 uur arriveerden. En toen we door de ramen keken, leek het verreweg van schoon, echt zo'n studentenhuis. Oud, vochtig en onverzorgd. Eiuw!
Sian en Dave hadden nog geen hostel, dus bellen en regelen, bleek toch bijna alles vol te zitten. Omdat Sian, net als ik, absoluut niet in een dorm wilden (meer dan 4 pers op 1 kamer) bood Dave al aan dat wij, de meiden, op een 2pers kamer gingen en hij in een dorm, de schat. Aangezien mijn hostel er wat viezelig, morsig uitzag. Maargoed uit eindelijk konden ze in een hostel bij mij om de hoek, dat vond ik wel fijn dat ze zo dichtbij waren.

We zijn met z'n 3-en de stad in gegaan. Later zijn zij naar een pub gegaan en ik wilde nog wat van de stad zien omdat ik al besloten had niet langer dan 1 nacht te blijven. Heb wat rondgelopen en toen de Cable Car (kabelbaan) naar de top van een berg genomen voor een mooi uitzicht over Wellington en een wandeling in de Botanic Garden.Was fijn, was heel onrustig geworden omdat ik nog niet in mijn hostel kon en omdat ik nog heel wat moest regelen voor mijn volgende bestemming. Door lekker door de mooie tuinen van de stad te struinen werd ik weer helemaal rustig. Mijn grote rugzak had ik in de auto laten liggen dus die hoefde ik niet mee te sjouwen, gelukkig. Toch zo'n kleine 20kg.

Na mijn wandeling door de tuinen ben ik weer met de Cable Car naar beneden gegaan en terug gelopen naar mijn hostel. Wat een pokke end zeg, heb erwel een uur over gedaan. Onderweg ben ik nog geholpen met het vinden van de weg, werd weer gewoon aangeboden. Daar aangekomen was het echt zo vies als we door de ramen hadden gezien, jak! Maar de hostelmanager (Duitse knul) en de gasten waren erg aardig, dat compenseerde een beetje.

Maargoed ik wilde er geen dag langer blijven. Dat hield in een Ferry (veerpond) regelen voor het Zuidereiland, mijn volgende stop. Had onderweg al in een telefooncel geprobeerd om het via mijn flexipass te regelen maar de onvriendelijke man zei dat ik er te laat mee was. Nou, dan regel ik het zelf wel. Dus zelf naar de Ferry gebeld, heb 45 min in de wacht gezeten, toen maar opgehangen. De hostelmanager en ook andere gasten zeiden dat het me wel zou lukken om aan boord te komen, omdat ik alleen een passagier was, zonder auto.

Ondertussen had ik Dave en Sian gesmst maar kreeg geen reactie, bleek nog niet aangekomen te zijn . Toen tussen het wachten door ook maar gebeld. Ze waren ongerust omdat ze nog nix van me hadden gehoord. En ik kan hun wel bereiken maar zij mij niet, heel raar. Ze brachten mijn spullen, heel lief. Ze gingen nog uit (het was zaterdag) en vroegen of ik meeging. Maar ik had zo de balen van het vieze hostel en dat ik de Ferry niet te pakken kreeg dat ik maar vroeg naar bed ben gegaan.

Dave stelde me nog gerust en zei dat het wel goed kwam. Hij zou me morgenvroeg naar de Ferry brengen en proberen wat te regelen en als dat niet lukte gingen we gewoon weer terug. De schat. Vond ik erg fijn en lief van hem.

Deze avond niet gedouched, zou ik alleen maar viezer van worden denk ik, en vroeg naar bed, zodat de dag zo snel mogelijk voorbij zou zijn.

Mount Egmont

Vandaag was het prachtig weer in New Plymouth. Had ik trouwens al verteld wat een mooi hostel ik zat, werkelijk. Het is het Seaspray House, een mooi oud huis en super stijlvol ingericht. Je kon zien dat het 2 meiden zijn die het runnen. Al die kleine details.... Ze hadden trouwens ook 1 hondje en 2 katten, zo gezellig.

Goed, heerlijk weer. Strak blauwe lucht lekker temperatuurtje. Vanuit het hostel kon je Mt Egmont zien liggen met de sneeuw op de top. Prachtig, helemaal omdat ik deze ging beklimmen vandaag. Ik had een shuttlebus geregeld, die me op kwam halen. Een heel aardige Maori man, open uitstaling en heel trots op zijn land en afkomst. Mooi om zo iemand te ontmoeten.

Er waren verder geen wandelaars die de berg gingen beklimmen, daarnaast is het hier een stuk rustiger, dus deze keer deed ik de wandeling alleen. Met de gedachte van mijn avontuur in de Tongariro Crossing keek ik wel twee keer uit natuurlijk. Maargoed, deze berg en wandeling was een stuk makkelijker en beter te doen in je eentje dus....

Weer een prachtige wandeling. Ik val in herhaling, ik weet het maar het is niet in woorden of foto's te bevatten wat je allemaal ziet en hoe je het ervaart. Nogmaals de kleuren van de natuur zijn heel scherp en de stilte.......Je hoort alleen het ruisen van de wind (omdat je zo hoog zit, klinkt het heel apart) en de vreemde geluiden van vogels die je niet kent. Het was een goed begaanbaar pad maar heel steil. Het was zo helder dat, terwijl ik Mt Egmont beklom, in de verte de Tongariro Crossing kon zien, 140 km verderop. Echt heel gaaf, je ziet de vormen van de bergen waar je paar dagen geleden heb gelopen. Onderweg kwam ik nog 2 Nederlandse meiden tegen. Dat was nieuw omdat ik toch niet veel Nederlanders tegenkom gedurende mijn reis. We hebben samen gepicknickt. Daarna zijn zij verder omhoog gegaan naar de sneeuw en ik ben afgebogen naar beneden, ik had even genoeg sneeuw gezien voor nu.

Omdat ik veel vroeger klaar was met de wandeling dan gepland, heb ik er nog een wandelingetje van een uur aan vast geplakt. Heel mooi, deze was meer door de bossen, over bruggetjes en beekjes. Al met al was ik een uur te vroeg bij het beginpunt. No Worry's (zoals elke NZ-er hier zegt) ik vond het heerlijk om even wat te zitten en te drinken. Later kwamen de Nederlandse meiden er weer aan, nog ff kletsen en toen afscheid genomen.

Een gezellige terugreis gehad met mijn shuttlebus chauffeur. Ik heb hem wat Nederlands geleerd, hij moest heel erg lachen om onze harde g. Hij zou er hard op oefenen, zei hij.
Thuis aangekomen kwam ik Sian en Dave weer tegen, hier op de foto (links één van de eigenaresses van de hostel). Misschien had ik het al verteld maar toen Ly, Mak en ik in Tongariro zaten, waren we ze al tegen gekomen. Een heel leuk stel uit Engeland, heel relaxed en easy going. Ze vroegen of ik met ze mee ging eten en daarna naar de film, hartstikke leuk natuurlijk. Leuke avond met ze gehad.
Ze bleken de volgende dag, net als ik, ook naar Wellington te gaan. Ik kon met ze meerijden in hun auto. Prima! Zij blijven hier overigens ook voor een jaar en zoeken onderweg eens een keer werk.

New Plymouth

Vandaag eerst mijn allerschattigste neefje gebeld want hij was jarig, alweer 3 jaar. Hij wist gelukkig meteen wie hij aan de lijn had, dus vergeten was hij me nog niet. Daar zorgen zijn ouders en grootouders wel voor, geloof ik.

Hier een leuke foto van mijn lieve neefje en mijn vader. Vind je wel leuk he, pap?

Om 8.50 uur stond ik paraat voor de lift naar het busstation. De hostel eigenaar had gezegd dat we er in 5 minuten zouden zijn maar dat schatte ik toch anders in. In vijf minuten pak ik al mijn spullen uit de auto. Goed, al met al toch pas om 8:55 vertrokken, en tot mijn schrik bleek hij de verkeerde afslag te nemen en tot overmaat van ramp was hij toen de weg kwijt. Sukkel! Hij was 20 weken geleden vanuit Engeland naar Napier gekomen dus hij kende het nog niet zo goed. Ik in de stress. Gelukkig was ik nog net op tijd. De bus zou om 9:15 vertrekken en ik was er 9:10 uur.

Een lange rit van 7,5 naar New Plymouth (van de oostkust naar de westkust). Aangezien je niet gewoon recht kunt oversteken, moest ik eerst een stuk naar het zuiden reizen en toen naar het noordwesten. Maargoed, ik was allang blij dat ik weg kon uit Napier en ik had een goed gevoel over New Plymouth.

Onderweg signaleerde ik in de bus een knul met een petje van Vitesse. Nu ben ik wel geen voetbalkenner maar ik wist dat dat de voetbalclub uit Arnhem was. Toen we allen moesten overstappen ergens onderweg ben ik op hem afgestapt en gevraagd of hij uit Arnhem kwam. Maar wat bleek; hij woonde momenteel in Beekbergen (of Eerbeek, ik haal die 2 altijd doorelkaar)! Nou ja zeg, ik kom tijdens mijn reis geen Nederlander tegen, kom ik er een tegen woont 'ie op fietsafstand van mijn huis. Leuk spontane vent. Was erg prettig om weer eens Nederlands te praten. Sinds ik hier ben praat ik namelijk alleen maar engels. Het is zo erg, ik heb zelfs moeite om soms woorden in het Nederlands te formuleren op mijn blog. Jammer genoeg ging hij naar Wellington anders konden we mooi een stukje samen reizen, hadden we allebei wel leuk gevonden. Maargoed misschien komen we elkaar op het Zuidereiland nog wel weer tegen.

Verder afgereisd naar New Plymouth. Eindelijk, 7,5 uur later op de plek van bestemming. Een prachtig klein hostel (14 bedden), gerund door twee zussen (van mijn leeftijd denk ik). Een beetje Hoofdstraat 51 idee. Heel mooie kamer, luxe douche, mooie keuken en gezellige woonkamer, waar een puzzel op tafel ligt waar ieder aan zit te klooien.

Nadat ik een beetje had uitgepakt kwam ik in de keuken 2 oude bekenden uit Rotorua tegen, erg leuk. Een Engels (surf) stel, leuke lui. Misschien kan ik met hun mee naar Wellington rijden (als ze meteen doorgaan in ieder geval).

Had gelezen dat er een mooi park was hier, dus daar maar eens wezen kijken. Nog een aardige wandeling, heuvel op heuvel af. Maar inderdaad een prachtig park, mooie bloemen, enorme bomen. Niet zo aangelegd maar heel natuurlijk. Daar zijn de parken in Apeldoorn niks bij. En groot! Groot genoeg om er in te verdwalen en dat deed ik dus ook. Wilde namelijk weer omdraaien, liep er een hond los (mag niet maargoed) zonder baas in zicht. Dan maak ik dus rechtsomkeerd. En toen, weg kwijt. Wat bleek nu, had ik een grote cirkel gemaakt. Na 45 min te lopen dwalen eindelijk weer bij de uitgang, het begon al schemerig te worden.

Toen nog boodchappen doen, gevraagd naar een supermarkt, die was makkelijk te vinden en toen terug naar de hostel. Weer gezond koken in de luxe keuken, eindelijk weer eens op gas ipv elektrisch.

Trouwens wat ik zo grappig vind is dat het lijkt of iedereen hier in NZ in permanente vakantiestemming is. Veel mensen lopen er in korte broek en t-shirt (dat terwijl het niet eens zo heel warm is) en heel veel op blote voeten (heeft een heel relaxed idee) op straat, in de bus, de supermarkt, heel apart.

Verder hebben ze hier ook overal openbare toileten. Heel fijn voor zo'n plasneuroot als ik (dank je pap (LPG)). Sommige zijn hele grappige huisjes en vooral relatief schoon.

Morgen ben ik van plan om een hike, tramp of, in het nederlands, een wandeling op Mount Egmont of anders gezegd Mt Tarinaka (geloof ik) te doen. Deze keer hooguit van 4 uur en niet zo'n zware en gevaarlijke. Moet morgenvroeg eerst een shuttle bus regelen.

Vandaag geen foto's. Zit nu 1,5 uur achter de pc en alle foto's zijn nog steeds niet geopend, kost me teveel tijd om erop te wachten.

Napier

Vandaag uitgecheckt bij hostel in het Nat. park. Het plan was om naar Napier te gaan. Een art-deco stadje aan de oostkust van het Noordereiland. Lars zou me naar Taupo brengen en vandaar zou ik met de bus naar Napier gaan. Omdat we nog niet genoeg gewandeld hadden besloten we eerst nog een kleine wandeling van 2 uur te maken. De sillican rappids. Tijdens onze eerste wandeling naar de watervallen waren we 2 NZ-ers tegen gekomen die ons vertelden dat dat een mooie wandeling was. En inderdaad, een makkelijke maar hele mooie wandeling. Langs een snel stromend riviertje. Met op de achtergrond de vulkaan met ijs erop.

Rond half 11 waren we ermee klaar en zijn we afgereisd naar Taupo. Lars is daar gebleven en ik ben op de bus naar Napier gestapt. Petra, de Duitse vrouw, had niet zulke goede ervaringen met Napier maar ik wilde het voor mezelf beoordelen.

Om 5:45 uur kwam ik aan. Had bij de hostel nog een financiële meevaller. De eigenaar had me geboekt in een dubble room omdat er geen singles meer waren maar wel voor de prijs van 2 persoons kamer. Op het moment dat ik stond in te checken stond er (weer) een Duitse jongen achter me die zei dat er in de hostel ernaast nog genoeg plaatsen waren voor minder. Er werd meteen 10 dollar van de prijs gedaan. Mooi! Op zich een leuk hostel maar de sfeer vond ik waardeloos. Er zaten alleen maar Duitsers die in NZ werken. Ze kennen elkaar goed en hebben geen zin om met anderen te socialisen. Ik voelde me gewoon een indringer in 'hun' keuken en woonkamer.

Ben op pad gegaan met de Lonely Planet waar een stadswandeling in stond langs alle mooie art-deco gebouwen. Er zaten mooie en aparte gebouwen tussen en op straat liepen ook aparte mensen. Op een geven moment kwam er een vent naar me toe en vroeg eerst waar ik vandaan kwam en daarna of ik mee ging een kop thee drinken.....NOT. Later werd ik nog aangesproken door een een of andere schilder, hij wist niet hoe hij ergens moest komen. Ook hij wilde me wel meenemen voor een kop thee en een hapje eten. Op zich best een aardige vent maar dat was ik dus NIET van plan.

Ik vond de sfeer helemaal niet prettig. Zwervers, dronkaards en andere vage kerels. Had het ook helemaal gehad met die stadswandeling en die gebouwen. Gauw boodschappen gedaan, deze keer maar pizza gehaald want had geen zin om lang bij die Duitsers in de keuken te zijn. Moest nog een uur wachten op de oven en kon pas om tien uur eten. Met een boek naar bed gegaan. Morgen meteen weg, geen succes hier.

De Tongaririo Crossing (bijna overleden)

Vandaag vroeg op voor de Tongariro Crossing. Een wandeling van 17 a 20 km over steil vulkanisch terrein. We (Lars, Petra (een Duitse vrouw) en ik) werden door de hostel eigenaar gebracht. Het weer was redelijk goed, geen regen en weinig wind. De wandeling begon aardig gemakkelijk. Vrij plat en over een soort van lange brug laag over de grond, we hadden de postbode pas er goed in zitten. Na een km of 5 werd het 1km klimmen geblazen, als volleerde berggeiten moesten we de rotsen op klauteren. Wij en nog vele anderen. We hebben er een uur over gedaan, voor zo'n steil stuk is dat nog behoorlijk snel. Het uitzicht werd mooier en mooier. Allerlei kleuren en bergen, op de achtergrond nog een andere vulkaan met sneeuw op de top. Na deze klim waren we in een grote krater beland. Heel apart, het zweet stond ons blank op de rug en we liepen in niet meer dan t-shirt met lange mouwen terwijl we het ijs op het water in de krater zagen liggen. Daarna weer een klim, zwaar maar niet zo zwaar. Ondertussen waren we zo'n drie uur verder. Een prachtig uitzicht.Lars en ik besloten om 'even' een omweggetje (dit was ook een optie namelijk) te nemen om Mount Tongariro te beklimmen. Petra zag dat niet zitten en is alleen verder gegaan. Nou ja alleen, er lopen genoeg mensen en verdwalen is geen optie.

Hieronder zie je Lars en ik op de hete stenen van de vulkaan. Bedenk dat het koud is maar de stenen warm. Na een picknick boven op een van de vulkanen zijn Lars en ik afgeslagen naar Mt Tongariro. De sneeuw in, want we waren ondertussen zo hoog, prachtig. Wel moesten we goed doorlopen want Grant (de Hostel eigenaar) zou ons om 4 uur weer ophalen, dus moesten we wel op tijd bij het eindpunt zijn. Gelukkig staat alles heel duidelijk aangegeven en op de richtingaanwijzer stond dat het zo'n 1,5 uur koste heen en terug. Het was nog een aardige klim, nog zo'n 200 meter hoger en dat door de sneeuw! Maar het is een heel apart idee dat je zo boven op de bergkammen loopt. We hadden uitzicht helemaal naar Lake Taupo zo'n 70 km verderop. Na van het uitzicht genoten te hebben, weer terug naar beneden. Om tijd te winnen gleden we op onze hurken naar beneden. Dat ging goed en lekker snel. Op de heenweg hadden we, net als iedereen, een kleine omweg genomen over de rotsen in plaats van het aangegeven pad te nemen door de sneeuw. Omdat het glijden zo goed ging besloten we het orginele pad te nemen. Op onze hurken naar beneden glijden. Maar wat bleek halverwege. De sneeuw was ijs geworden, dus spiegelglad. Daar zaten we, op onze hurken, met boven ons het pad over de rotsen en onder ons het originele pad op een schuine helling over het ijs. Ik begon hem aardig te knijpen want ik kon niet meer naar boven en naar onderen was ook geen optie want als je eenmaal vaart hebt dan glij je steeds harder naar beneden (zo'n 2 km). Het zweet stond me blank op de rug van angst. Ik zag het al helemaal voor me, we moesten er overnachten en we werden de volgende dag per helikopter gezocht en hopelijk gevonden, als we niet doodgevroren waren. Echt weer een Carla actie dacht ik, maargoed dat denken jullie thuis ook waarschijnlijk. Het erge was dat we zo'n stuk naar beneden waren gegleden dat de mensen op de top ons niet konden zien, dus we konden ook niet om hulp roepen. Op een gegeven moment aangedreven door de adrenaline van angst lukte het me om bij een kleine rots te komen. Vandaaruit moest ik proberen om naar een rotspartij 4 meter hoger te komen. Als een kat klauwde ik op handen en voeten naar boven (Lars heeft er hele charmante foto's van gemaakt). Met mijn vingers in het ijs proberen te haken. En gelukkig lukte het me om naar boven te klauteren, zonder uit te glijden. Nu Lars nog, die was ergens halverwege en had bevroren vingers, dus geen gevoel meer. Ook hij had succes en kon de rotspartij bereiken. Vandaaruit konden we een heel stuk naar boven klauteren. Nu moesten we nog een stuk van 4 meter, ook glad, maar minder steil ijs trotseren. Gelukkig ging dat, al klauwend ook goed. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik leefde, wat een angst. Alles wordt dan nog intenser, de ijle lucht, het prachtige uitzicht....

Maargoed, snel Mt Tongariro afgedaald, op een veilige manier want we hadden hierdoor heel wat tijd verloren die we moesten inhalen. We waren 10 min later dan was aangegeven, dus dat viel gelukkig heel erg mee. Op voor de rest van de Crossing. We kwamen lang de Red Krater. En zoals die al genoemd wordt is deze rood, heel mooi van kleur. Het was wel duidelijk dat we over vulkanisch gebied liepen want overal kwamen rookpluimen uit de grond, heel apart gezicht. Daarna een afdaling met voor ons de Emerald lakes. Drie aqua blauwe meren en dat in vulkanisch gebied. Op een gegeven moment kwamen we weer een wegwijzer tegen (midden in vulkanisch gebied, raar is dat) waarop stond dat het nog 4 uur lopen was naar het eindpunt. We hadden nog precies 2,5 uur om daar op tijd te komen. Hmmm. Dus weer goed de postbodepas er in (maargoed, je wilt onderweg ook nog wel wat foto's maken) en bij het volgende bord hadden we al 1 uur ingelopen. Toen nog het laatste stuk, de bossen in. Dan denk je dat je er bijna bent maar dat was dus niet het geval. Het was op zich niet zwaar qua omhoog en naar beneden maar meer dat alles je zeer doet, helemaal na dat klauter avontuur! En we moesten ook nog doorlopen... Al met al waren we er om 5 over 4 en Grant kwam net aanrijden, wat een timing. Dit avontuur ook weer overleeft. Een hele zware maar mooie en bijzondere wandeling. Per slot van rekening loop je niet elke dag in vulkanisch gebied.

In het hostel aangekomen en hebben Lars en in een bubbelbad genomen. We waren kapot. Gelukkig konden we nu hartelijk lachen om ons ijs'pret'avontuur. Ik lag al om 9 uur in bed en heb ik als een beer in winterslaap geslapen. Ik had weer een 1 persoonskamer en de hele verdieping voor mezelf, dus beschikking over 3 wc's en 3 douches.

Geen Tongariro Crossing

Vandaag werd ik wakker en het regende nog steeds pijpestelen dus ik zag letterlijk en figuurlijk de bui al hangen. Om half 7 stonden we in pyama bij de receptie om te vragen of de crossing doorging. Om 7 uur wist de eigenaar van de hostel meer. De crossing ging niet door. Balen! Maar weer terug naar bed.

Toen we voor de 2e keer wakker werden, besloten Mak en Ly door te reizen naar Wellington, ze moeten over een paar dagen de auto inleveren, vandaar. Dus we moesten afscheid nemen, mijn route gaat van uit hier ergens anders naartoe. Met pijn in mijn hart zwaaide ik ze uit, was zo gezellig. Nu bleef ik achter op een plek, zo uitgestorven..... Nou ja, nix aan te doen.

Al gauw kreeg ik nieuwe 'vrienden' aan de balie van de hostel. Een duitse jongen en meisje waren van plan om een andere wandeling te doen. En ik had geen zin in nix doen dus ik vroeg of ik mee mocht, geen probleem zeiden ze. De jongen had ik om half 7 al aan de balie gezien. Allerschattigst, hij heet Lars (is gelijk goed natuurlijk omdat ik positieve gedachten bij die naam heb he Loon?) hij is 19 jaar en spreekt allerbelabberst engels. Maargoed wel gezellig met die twee. Dus wij maar een andere wandeling gedaan en aan de foto's te zien klaarde het weer helemaal op. Balen dus voor de Crossing. We liepen van de hostel de weg op en achter me zag ik ineens die hele mooie vulkaan met sneeuw op de top. Prachtig. Toen we hier gister naartoe reden was ie niet te zien vanwege de regen- wolken. Maar is het geen plaatje?!

Goed wij een wandeling gedaan van zo'n 4 uur (alvast oefenen, want de crossing is 8 uur) naar een waterval. Omdat het de hele nacht geregend had bleek het pad nogal modderig te zijn (zacht uitgedrukt). Te zien ook aan mijn schoenen.

Het was best een zware wandeling maar de vergezichten en de waterval (50 meter) was echt de moeite waard.

Toen we na 5.5 uur terug waren kregen we van de hosteleigenaar te horen dat we morgen de Crossing konden doen. Jippie. Had ik al gezegd, een wandeling van 17 km over drie vulkanen.

Moet prachtig zijn. Dus goed nieuws. Lars en ik gaan hem samen doen. Waarschijnlijk rijd ik weer met hem mee naar Taupo, maar dat weet ik nog niet. Dus vanavond maar weer vroeg naar bed voor de Crossing morgen. Groetjes en tot blogs.

Nogmaals vind ik het heel leuk om al jullie mails en reacties te lezen. Blijf vooral doen. Heb alleen geen tijd om persoonlijk te reageren. Misschien als ik weer een x gratis internet heb.

Rotorua

Vandaag een drukke dag. Eerst naar het geiser- en thermen gebied met een moeilijke naam wat ik hier niet zo bij me heb (Waiotapu) en daarna relaxen in een Polynesian Spa.

We moesten ons nog haasten om op tijd bij het gebeuren te zijn want de geiser spuit precies om 10:15 uur. Gelukkig waren we op tijd om te zien dat het wel een beetje nep was. Wil de geiser gaan spuiten moet ie wel een handje geholpen worden door er een stuk of 5 stukken zeep in te gooien. Al met al toch een mooi gezicht.

Daarna zijn we het park verder gaan bekijken. Het is echt heel apart om dit gebied te bekijken. Stomende wateren met de meest aparte kleuren. Bizar hè? En stinken! Niet normaal! Mak had het al snel gezien en was binnen een half uur uit het park. Hij kon niet tegen de lucht. Ly en ik hebben er nog uren rond gelopen, je kunt er zoveel creatieve foto's maken. Maar die rotte eieren lucht is echt niet te harden. Je wordt er op den duur gewoon sjachrijnig van.

Later zijn we verder gegaan. Ly en ik hebben een thermaal bad (of baden) genomen in de Spa. Ik nam aan dat het natuurlijk warm water was. Er waren verschillende baden met verschillende temperaturen. De een was goed voor de huid terwijl de ander weer goed voor de spieren was. Ondertussen was het gaan regenen, niet erg, eigenlijk wel lekker met die hete baden (de heetste was 42 graden)

Mak had het helemaal gehad in het stinkende Rotorua en bleef in de auto, daar stonk het in ieder geval niet, volgens hem.

Rond een uur of 5 zijn we vertrokken richting Tongariro Nat. Park Village. Het weer werd ondertussen steeds slechter en kouder. Nix an. Leek wel Nederland. Het plan was om de volgende dag de Tongariro Crossing te doen. Een wandeltocht over 3 vulkanen in het nat. park. Maargoed, alleen als het weer het toelaat. Mak zou ook deze keer niet meegaan. Hij is niet zo'n wandelaar en hij zou zich wel vermaken in de hostel. Gratis DVD, en andere leuke dingen. Moet ook wel want hier is verder helemaal nix te doen. Echt the middle of nowhere.

's Avonds na het eten hebben we dvd Zoolander gekeken. Daarna naar bed want Ly en ik moesten vroeg op voor de Crossing (6 uur, postbode tijden).

Naar Rotorua

Vandaag zijn we verder naar beneden afgereisd naar Rotorua. Mak heeft een collega in Rotorua werken bij de Luge. Dat zijn kleine karretjes waarmee je de berg mee kan afrijden, heel leuk. Mak gaat in Queentown werken bij diezelfde Luge. Wij mochten gratis omdat Mak bij dit bedrijf werkt. Erg leuk en mooi meegenomen. We delen hier een kamer voor maar 6 euro per persoon. Erg luxe met een eigen badkamer en een grote keuken en woonkamer die we met een Engels stel delen.

Morgen gaan we met zijn 3-en naar Waio-Ta-Pu (dat is alle waar alle vulkanische activiteit in dit gebied plaatsvindt). Vanwege deze vulkanische activiteit stinkt het hier constant naar rotte eieren, beetje jammer. Daarna gaan we lekker gaan relaxen in een Polinesian Spa. Daarna gaan we verder naar Lake Taupo en daarna meteen verder naar Tongariro Nat. Park waar Ly en ik de Tongariro Crossing gaan doen. Een prachtige wandeling door vulkanisch gebied van 17 km.

Dat voor nu, heb maar 20 min (heb geen $2 munten meer) en ben bang dat de pc uitgaat voordat ik dit bericht heb geplaatst. De pc gaat uit na 20 min zonder waarschuwing. Erg naar als je op van alles staat ingelogd met wachtwoorden en je kunt niet meer uitloggen. Heb een munt in moeten gooien voor nog weer 20 min. Mooi de tijd om wat foto's te plaatsen. Duurt te lang, ga afsluiten, tot later.

Hoe ik Nieuw Zeeland ervaar

Het is heel apart maar ik heb het gevoel dat ik hier al 9 weken ben in plaats van 9 dagen. Ik heb zoveel gezien en gedaan, zoveel mensen ontmoet. Mijn ervaring in de eerste hostel is zo niet representatief voor de andere hostels. De mensen (mede reizigers) zijn aardig, open en behulpzaam. En de Kiwi's (Nieuw Zeelanders) zijn heel gastvrij, ze geven je een welkom gevoel. Ze zijn zo relaxed, in het verkeer, in de rij in de supermarkt. Lijkt of ze geen haast kennen. En vaak in een goed humeur. Ook al is de omgeving niet te vergelijken met Nederland, het voelt hier heel vertrouwd. Misschien omdat het ook een welvarend land is. Alles is hier goed geregeld, ook (of misschien wel vooral) voor de backpackers/toeristen. Ze zijn heel trots dat je hun land bezoekt en zijn erg geïnteresseerd in je. En het voelt niet gemaakt. Je moet het ervaren........:-)

Beetje aanrommelen

Vandaag niet zoveel gedaan. Beetje aangerommeld. Wat kleding gewassen en eindelijk mijn blog weer bijgewerkt. Ik hoop dat ik het een beetje bij kan houden. Omdat ik steeds onderweg bent, veel dingen onderneem en verschillende mensen ontmoet is het lastig om het allemaal te onthouden.
Vandaag komt Nick ons bezoeken en gaan Mak en Nick een potje golfen. Ly en ik gaan hierna waarschijnlijk nog een stukje fietsen en wat boodschappen doen.
Mak, Ly en ik hebben besloten om hier vanacht nog te blijven en daarna met z'n 3-en door te reizen naar Rotorua. Waarschijnlijk zullen daar onze wegen scheiden maar we zien wel.
Voor nu stop ik ermee. Dank voor al jullie reacties (Bert en Anneke, welkom. Leuk dat jullie belangstelling hebben). Heb nu geen tijd om erop te reageren zit namelijk al uren op het net in het VVV van Coromandel en het kost hier klauwen met geld.
Tot later.

De fietstocht met Ly, later op de dag, was nog behoorlijk spannend. De gastvrouw van de hostel had geen helmen en die zijn verplicht hier in NZ. Dus we hebben wat binnendoorweggetjes genomen. Na wat te hebben gefietst kwamen we op een doodlopend stukje dus we moesten terug. Maar wat stond er midden op de weg naar ons te kijken... een dobberman pincer (oid, in ieder geval een gevaarlijke) hond. Daar moesten we langs. Het zweet gutste van mijn lijf. Ik hou niet van loslopende honden. Gelukkig vond hij ons helemaal niet interessant dus liep hij op zijn dooie gemakkie weer zijn erf op. Met dat wij een weer terug op de normale weg kwamen, reed er een politie auto voorbij...shit! Maar ook die reed gewoon door, gelukkig. Anders hadden we een boete van $70 aan onze broek hangen. Verder liep de tocht rustig.

Hieronder zie je mij, pasta aan het koken in een gezellige artistiek hostel in Coromandel town.

Coromandel Walkway

Vandaag was een prachtige dag. Ly en ik wilden graag een wandeling doen; de Coromandel Walkway. Een wandeling helemaal in het topje van het schiereiland bij Port Jackson, van Fletcher Bay naar Stony Bay. Een wandeling van 14 km heen en terug. Ly zag dat niet zo zitten dus Mak 'offerde' zich op om niet mee te gaan maar naar Stony Bay te rijden om ons daar weer op te halen. Net of hij ons een dienst bewees door ons te brengen maar in feite had hij gewoon geen zin om een wandeling te maken.
Hij heeft heel wat gemist want ook dit was weer een prachtige wandeling! Over grazige weiden en heel mooie rotsige baaien met diepblauw water.Dit is een pijlstaartrog die wij toevallig in een klein baaitje zagen bij Port Jackson, helemaal in het noorden van Coromandel schiereiland.We hebben samen heel gezellig gehad. Het klikt heel goed tussen Ly en mij. We spreken engels tegen elkaar (ons engels niveau is ongeveer hetzelfde dus dat gaat goed, gewoonlijk spreekt Ly Frans, nl) en hebben nu al aan een half woord genoeg. Aan het einde van onze wandeling stond Mak al op ons te wachten. Ook de auto rit naar en van het bovenste puntje van Coromandel was zeer de moeite waard. 's Avonds samen gegeten in het hostel. Het is een bijzonder hostel met een super vriendelijke gastvrouw (we wilden nog voor 1 nachtje blijven , bij betaling gaf ze ons $5 terug omdat ze ons zo aardig vond) en ook bijzondere gasten. Je kijkt er je ogen uit.
Nick belde Mak nog om te zeggen dat hij de volgende dag ook naar Coromandel komt. Dus dan zijn we weer met zijn 4-en.
Weer heerlijk geslapen in mijn knusse hokje met een doek tegen het plafond met allemaal lovertjes (lijkt net of ik onder een sterenhemel lig).
Trouwens omdat het hier zo afgelegen is kan je 's nachts heel veel sterren zien.

Van Paihia naar Coromandel town

Vandaag samen met Mak, Ly en Nick de hele dag gereisd van Paihia naar Coromandel.
In Auckland hebben we eerst Nick afgezet. Hij had daar afgesproken met 2 vrienden van hem die ook heel toevallig in NZ zijn deze periode. Hij zal later naar Coromandel komen. Nick is journalist en heeft 6 maanden in Sydney gewerkt. Nu is hij op vakantie in NZ en gaat over een maand of 2 nog 10 maanden geloof ik naar Azië. Mak en Ly zullen zo'n 10 maanden in NZ blijven, werken. Mak heeft in Queenstown werk gevonden en Ly zal daar ook werk gaan zoeken. Ik voel me zo'n beginneling naast al die andere reizigers!

Mak, Ly en ik zijn verder afgereisd naar Coromandel town, ligt in het noorden van het schiereiland van Coromandel. Dit was nog een behoorlijke reis. Jammer genoeg werd het, toen we over het schiereiland reden, al schemerig want de route naar Coromandel town was echt schitterend. Ongerepte natuur, langs een rotsige kust met diep blauw water. Rond 9 uur kwamen we aan bij onze hostel. Een super leuk orgineel artistiek hostel. Ik slaap in een kamer (een apart hokje) die eigenlijk nog niet helemaal af is, dus ik heb geen stroom. Elke avond lees ik bij het licht van een gaslampje, heel knus.
Mak en Ly hebben het Hippy House, een heel schattig en romantisch hokje.

Dit is the hippy house van Mak en Ly. Is het niet aller schattigst?
Zo heeft elke kamer een eigen thema. Ik heb The elephant house bijv.

Vrij vlot naar bed gegaan.

Dagtrip Cape Reinga en Sand Surfing

Omdat ik zo'n leuke avond had gehad met Nick, Mak en Ly had ik geen zin gehad om de trip naar Cape Reinga die ik voor vandaag had gepland van te voren te boeken. Dan maar op de bonnefooi. Was de vorige dag ook gelukt, duszzz. Maargoed dat hield in om 6 uur op, want de trip begon om 7.15 uur en ik moest nog pinnen....

Zonder te veel te moeten haasten stond ik netjes om 10 over 7 bij de opstap plaats.
En ik had geluk, ik kon nog mee want hij had welgeteld nog 1 vrije stoel! Yes!
Op naar het noordelijkste puntje van NZ, Cape Reinga. Eerst ging de trip langs een Kaouri Forest. Eeuwenoude, enorme bomen. Dit waren nog jonkies, zo'n 400 tot 600 jaar oud. Indrukwekkend om te zien. Daarna verder noordelijk naar Cape Reinga, een nogal hobbelige en bochtige weg. Uiteindelijk aangekomen hadden we een prachtig uitzicht over de zee. Waar twee oceanen bijelkaar komen: The Tasman Sea en the Pacific. Heel weids, prachtig. Op het uiterste puntje staat een vuurtoren... en een paal met richtingaanwijzers naar verschillende landen:
Later naar de zand duinen. Dit zijn enorme gele duinen van zand (logisch). Heel apart om te zien. De stoertjes onder ons konden met een bodyboard vanaf surfen. Dat wilde ik natuurlijk wel proberen. Het was eerst een hele opgave om boven te komen. Eenmaal boven, bleek het toch wel aardig hoog. Maargoed, laat me niet kennen, natuurlijk. Met een noodvaart eraf. Was echt superleuk maar zand overal. Ben nog twee keer geweest.

De trip ging weer terug via 90 mile beach. We hebben een tijd met de bus over het strand gereden, een aparte ervaring. Ook al was het een wat touristisch tripje, we hadden een erg leuke tourgids die heel veel wist, ook over de Mauri cultuur, en goed verhalen kon vertellen, dus dat maakte het wel weer leuk.

In de hostel aangekomen kwam Ly mij vertellen dat Nick, Mak en zij de volgende dag, net als ik, ook naar Coromandel wilden afreizen. Aangezien zij een auto hadden gehuurd, kon ik als ik wilde met ze meer reizen. Helemaal super want met de bus zou ik moeten overstappen en zou ik waarschijnlijk ergens een tussenstop moeten maken. De avond weer met zijn vieren doorgebracht.

Hole in the rock en dolfijnen kijken

Ik werd wakker met het geluid van kwetterende vogels en een strak blauwe lucht en dus heel zonnig.
Ik besloot dat ik een dagtrip ging maken in The Bay of Islands en zwemmen met dolfijnen. Nix geboekt maar gewoon proberen en ik kon mee met de boot. De tour ging door de prachtige baai met al zijn eilanden en als we geluk hadden konden we misschien dolfijnen zien en ermee zwemmen.
De tour ging langs prachtige eilandjes in de baai, sommige bewoond en sommige onbewoond, vaak door rijke en/of bekende NZ-ers. We konden, omdat het redelijk rustig was op zee, nog door een gat is de rotsen (hole in the rock) varen. Wel grappig.Het bleek dat er geen dolfijnen gespot waren deze dag. De dag ervoor was er namelijk nog een potvis gespot in de baai en waarschijnlijk zijn de dolfijnen daar voor gevlucht. Potvissen eten dolfijnen namelijk. Beetje Jammerrrrr! Na afloop kregen we een voucher voor dezelfde trip, gratis, voor herhaling.
De tourgids vertelde nog dat 90% van de keren dolfijnen worden gespot en dat wij bij de 10% ongelukkigen hoorden. Wrijf het er nog maar even in.
Maargoed al met al een leuke en boeiende dag gehad. Er zat een jong Nederlands gezin op de boot. Erg leuk mee gepraat. Ze hebben 2 kinderen onder de 4 jaar oud. Beiden hebben ouderschapsverlof opgenomen en reizen voor 10 weken door Nieuw Zeeland. Echt leuk dat ze dat doen. Waarschijnlijk kom ik ze nog wel weer ergens tegen. Ze maken ongeveer dezefde route.
Ik heb me aan het eind van de tour af laten zetten in Russel. Een haven stadje aan de andere kant van de baai. Heb er eerst wat op het strand gelopen en de meeste mooie schelpen gevonden. Ik heb ze meegenomen maar weet niet of ik ze wel mee naar Nederland mag nemen.

Later in de hostel kennis gemaakt met Nick (engelse bloack). Hij was samen met het Canadese stel net aangekomen in de hostel. Leuk zitten kletsen. Even later kwamen Mak (Makara, een in Thailand geboren, Canadeese Boliviaan) en Ly (Lydian, een uit Quebec (franstalige gedeelte) afkomstige Canadese). Het klikte meteen en ben met het eten gezellig bij ze gaan zitten in de tuin. Erg leuke avond met ze gehad.

Paihia

Werd vandaag wakker met regen. Echt Hollands weer! Had een bus naar en hostel in Paihia geboekt, ongeveer 1.5 uur verder naar het Noorden.
Paihia is een leuk toeristisch dorpje aan een baai met 144 eilanden erin (Bay of Islands). De hostel was ook super! Zo anders dan de vorige. Heel gezellig ingericht met een openhaard in de gezamenlijke woonkamer en een boekenkast...Heel huiselijk. Ook de gasten waren heel open en spontaan.
Bij aankomst maar eerst het stadje verkend en wat boodschappen gedaan. Leuke souvenir winkeltjes, altijd leuk om even in te neuzen.
Terug maakte ik al snel kennis met de overige gasten. Drie jonge giebelende meiden uit Duitsland. Een paar uit Canada en eentje uit de VS. Eigenlijk alle gasten die ik tot nu toe heb ontmoet blijven voor mistens 10 maanden in NZ, ze zoeken werk en leven voornamelijk in dorms (met z'n 8-en op 1 kamer) van spagetti met ketchup. Als arme studenten.
Sommigen gaan daarna naar Azie of Australie of komen daar net vandaan. Ik voel me een beetje suffig met mijn 7 weken vakantie, en rijk met mijn uitgebreide maaltijden en single rooms. Maargoed, ik moet er niet aan denken om in dorms te slapen en hier te moeten werken.
Tijdens het eten (koken) een gezellige avond gehad met de duitse meiden, die hun best deden om engels te praten.

Whangarei (wordt uitgesproken als Vungarie)

Het gebied rond Whangarei is heel mooi om te wandelen dus vandaag heb ik aan de hand van een plattegrond mijn wandelroute uitgestippeld. Er stonden 4 (naar mijn mening wat korte) op de kaart maar vond ze allemaal te kort. Dus ik heb ze, zoals een maandagdienst op het werk, samengevoegd tot 1 logische wandeling. Dat bleek samen zo'n 17km te zijn! Fieuw. Te bedenken dat je in de bergen loopt.....Maargoed, ik had goede zin en ben op weg gegaan. Eerst langs de Wharangie Falls, die is op de hoek van het hostel en aan het begin van de wandeling. Dit is de meest fotogenieke waterval van NZ. Ik wist niet dat watervallen fotogeniek waren maar toen ik deze zag begreep ik het. Zie nogmaals de foto. Daarna ben ik echt aangevangen met mijn wandeling, naar beneden langs de rivier. Het was een prachtige wandeling. Door weilanden, bossen, mooie vergezichten over touwbruggen.... Gelukkig was er maar 1 weg en deze was ook nog goed aangegeven dus ik zou een grote meid zijn als ik zou verdwalen, is ook niet gebeurd. Bij het begin van de wandelingen stond naast het aanat kilometers zelfs ook nog hoe lang je over de wandeling deed. Waarschijnlijk had ik er goed de postbodepas in want ik deed er korter over dan aangegeven stond (incl plaspauzes en foto's). Maargoed al met al heb ik er zo'n 6 uur over gedaan. Dat voelde ik ook wel in mijn benen en voeten (vooral bovenop mijn wreef en enkels, ik wist niet dat een mens daar spieren had!). Toen ik weer in mijn cabine was bleek dat je onderaan, aan het einde van de wandeling, de stad in kon gaan naar de Town Basin. Ik heb dat niet gedaan en ben weer in een lus door het bos terug gelopen.

Town Basin bleek een gezellige haven, leuk om even door te lopen. Ik had er over gelezen en wilde het graag bekijken maar was vergeten dat het zo heette. Dus terug van mijn schitterende wandeling heb ik de moutainbike gepakt en maar weer door de stad naar beneden (de hostel ligt op een berg net buiten de plaats). Berg af, wat ging dat hard, wil me ook niet laten kennen om de remmen in te knijpen dus met een noodvaart de berg af met wel zo'n 40km per uur. Ik was er zo. Wel ff wennen, dat links fietsen, helemaal de rotondes waren spannend.
Heb er zo een uurtje rondgelopen in Town Basin. Een allerschattigst haventje met leuke huisjes en bootjes. Toen weer terug berg op. Wat een klim. Het het zweet blank op de rug staan (laten we het netjes houden) maar het is me gelukt om zonder af te stappen de berg op te komen. De eigenaar van de hostel van onder de indruk!
Was net op tijd weer terug want het begon te regenen. Kliekje opgewarmd van de vorige dag en onder het eten 's avonds nog leuk zitten kletsen met een stel uit Schotland. Toen gaan slapen.

Naar Whangarei

In Auckland heb ik een buspas geregeld waarbij je een aantal reisuren koopt. Het leuke van deze flexipass is dat ook The locals met deze pas reizen. Je zit dus niet alleen met backpackers in een bus. Heel handig. Je belt ze en zegt dat je een trip wilt reserveren van A naar B en je kunt zo opstappen, dezelfde dag nog. Daarnaast ook een BBH card geregeld (tip van Fleur). Hiermee krijg je vele kortingen en een lijst leuke en goede hostels te boeken met korting.
Zo gezegd, zo gedaan. Een bustrip geregeld naar Whangarei en ook meteen een leuk hostel uitgezocht. Best spannend. Ik ben al niet zo'n beller en nu moest het ook nog in het engels. Help. Maar het ging heel goed.
Rond half 2 ben ik op de bus gestapt voor een 3,5 uur durende reis naar Whangarei. Ik heb me geen moment verveeld, ik keek mijn ogen uit. Wat een mooie omgeving. Ik bleef maar foto's maken. Op een gegeven moment ben ik er maar mee opgehouden, ten eerste omdat de schoonheid van de natuur niet op een foto te vatten is en ten tweede zou mijn fotokaart van 550 stuks zo vol zijn.
Het is net of het in NZ veel groener is, en dan bedoel ik niet in veel meer bomen en struiken maar de kleuren lijken veel intenser. Het groen van het gras doet je gewoon zeer aan de ogen, zo groen. Het blauw van de lucht lijkt ook veel blauwer. Misschien komt het wel omdat de zonnestralen hier in NZ veel intenser zijn. Dat is in ieder geval mijn theorie. Weet niet of andere NZ-gangers ook die ervaring hebben?
In Whangarei aangekomen werd ik opgehaald door de eigenaar van mijn nieuwe hostel. Deze was erg netjes en praktisch. Ik had een cabine voor mezelf. Er stond eigenlijk niet veel meer in dan een bed voor de rest was het erg netjes, schoon en vooral erg praktisch allemaal. Ook hier vond ik de andere gasten in eerste instantie wat afstandelijk. Veel stelletjes.
Eerst maar op zoek naar een supermarkt. De eigenaar had het wel uitgelegd op de weg naar de hostel maar dat was ik ondertussen alweer allang vergeten. Natuurlijk heb ik de verkeerde afslag genomen en liep ik zowat de stad uit. En langzamerhand werd het steeds donkerder. Weer terug gelopen, na 5 km en na gevraagd te hebben de juiste weg ingeslagen. Eindelijk de supermarkt, ondertussen had ik al een uur gelopen en was het al donker. Niet zo fijn, was ook zwaar gefrustreerd. Na boodschappen te hebben gedaan, zat ik om 10 uur aan mijn avondmaal. En ben daarna naar mijn cabine gegaan om te slapen.

Verzoekje

Lieve familie en vrienden, als jullie in mijn gastenboek schrijven noteer dan je emailadres dan kan ik, als je dat leuk vindt, persoonlijk op je berichtje reageren.

Tot later, in Whangarei

Dagje Auckland

Vandaag scheen het zonnetje en was het heerlijk weer.
Na gewekt te worden van het brandalarm (iemand had in de kamer gerookt) heb ik in de serre van dit huis in het zonnetje ontbeten. Eerst wat aangerommeld en toen op pad gegaan. Met de bus naar Auckland-city, een van de grootste steden van NZ. De voorstad doet me erg denken aan een set van een oude westernfilm door de gevels van de gebouwen. Het hart van de stad lijkt net New York. Allemaal hoge gebouwen en alles is GROOT. Eerst ben ik op zoek gegaan naar de Sky Tower, de hoogste toren (volgens mij 325 meter hoog) van NZ. Ik stond nog geen 5 tellen op mijn plattegrondje te loeren of ik werd al aangesproken door een meneer die mij aanbood te helpen de weg te vinden. Dit was zijn werk! Toch niet te geloven, in Auckland zijn mensen die hun geld verdienen om mensen wegwijs te maken in de stad. Zouden ze in de hele wereld moeten invoeren. Te beginnen bij de alle vreemde wijken die ik moet lopen als postbode ;-)
Met dat ik de beste man vroeg waar de Sky Tower was, zag ik dat betreffende toren op nog geen 500 meter afstand. Beetje moeilijk over het hoofd te zien maargoed. Eerst heb ik daar een flexi pass gekocht. Een soort giga strippenkaart voor de bus om door heel NZ te reizen. Daarna ben ik de toren op gegaan. Bovenin een prachtig uitzicht over de stad, over de haven, parken en gebouwen. In de vloer glasplaten zodat je naar beneden kon kijken. Voor mensen die hoogtevrees hebben geen optie, man wat was dat hoog! Best spannend op hier overheen te lopen. Terwijl ik er rond liep, sprong er eentje, als in de zin van vermaak, van de toren. Apart gezicht. Later naar de haven gelopen, daar even in het zonnetje op de trap gezeten wat drinken. Daarna heb ik voor 1.60 dollar de 'Link' bus gepakt (een bus die de hele tijd rondjes rijdt in de stad) om naar het Auckland Domein te gaan. Een groot park met uitgestekte grasvelden en mooie bomen. In dat park is een zogenoemde wintergarden, een grote broeikas met allemaal mooie bloemen, planten en bomen. Prachtig en die geuren..... Jammer genoeg had ik geen tijd meer om in een soort van oertuin te gaan, ook in de wintergarden, want de boel ging sluiten. Door een soort van mini-bos in het park ben ik weer richting centrum gelopen. Ik was trots op mezelf dat ik de weg naar het centrum weer terug vond. Maargoed met de Sky Tower als focuspunt was dat ook moeilijk te missen. De bus terug gepakt richting hostel. Goeie halte uitgestapt, ook heel knap van mij. Vlakbij de hostel had ik een wandelroute ontdekt die rond een krater van een vulkaan loopt. Op de terugweg maar ff meegepakt. Een mooie route. Vanaf de top een prachtig uitzicht over Auckland. Op de terugweg kwam ik mezelf weer tegen want ik ben drie keer verkeerd gelopen en dat op een route die rond een berg loopt. Hoe krijg ik het voor elkaar! Ik kwam precies aan de andere kant uit van waar ik was begonnen (de route heeft namelijk meerdere ingangen), dus ik moest weer terug over de berg naar de andere kant. Nog heerlijk tot mijn enkels in een koeievlaai gestaan, want de koeien lopen er gewoon los te grazen (best spannend om zo dichtbij te komen). Maargoed ik ben uiteindelijk weer bij mijn beginpunt uitgekomen. Na gegeten te hebben (een kliek van de pasta van gister) heb ik geprobeerd een bus te boeken naar Whangarei maar helaas lukt dat niet buiten kantooruren. Morgenvroeg gaat de gastheer mij hiermee helpen. Anders vrees ik dat ik hier nog een nachtje moet slapen. Als dat het geval is wil ik de Houraki Gulf bezoeken. Ook al heb ik best een leuke dag gehad en lees ik dat verschillende mensen mij maar wat stoer vinden, zo voelt het nog niet. Ik vind ik het nog wel lastig om dit alles alleen te ondernemen. Ik hoop dat ik er na verloop van tijd wat meer van kan genieten. Ik bent helemaal op mezelf aangewezen en dat vind ik niet altijd leuk. Ben constant bang de weg kwijt te raken en dan radeloos door de straten te moeten dwalen. Dit terwijl nota bene vandaag iemand MIJ naar de weg vroeg, het moet niet gekker worden! Voel me wat kwetsbaar want het is zo duidelijk dat ik toerist ben met mijn rugzak, fototoestel en plattegrond in de hand. Maargoed ik heb niet het gevoel dat iemand daar misbruik van maakt. De meeste mensen die ik tegenkom voelen zich vereerd dat jij hun land bezoekt en vinden het leuk je te helpen. Al met al viel het vandaag best mee. Heb gezien wat ik wilde zien en ben uiteindelijk weer aangekomen bij de hostel. Het zal wel wennen denk ik, hoop ik.