Cruise Doubtfull Sound

Gisteren was het zo ver, we zouden beginnen aan onze cruise op de Doubtfull Sound. We hadden er zin in! Vroeg opstaan want we werden gehaald met de taxi, voor een ritje van 500 meter de steile helling af. Wat een luxe want 2 dagen geleden moesten we met bepakking van 20 kilo die zelfde helling op maar dan op eigen kracht, heavy! Wel gelukt overigens. Bij de Real Journey (de travel agency) aangekomen gingen we per bus verder. Skip was onze chauffeur en ook onze gids op de bus. Hij vertelde over de omgeving en hoe deze was ontstaan; het natuurkundige verhaal en ook de mythe van de Maori's hierover. Veel ongeloofwaardiger maar wel interessanter. Een optie was om met een stoomtreintje een stukje te rijden. Dit hebben Susan en ik gedaan, was wel grappig.

Aangekomen bij Lake Manapouri, gingen we verder met de boot. Een uurtje over het meer naar de Doubtful Sound. Deze is namelijk niet op een andere manier te bereiken. Zo ongerept zijn deze fjorden. Daar gingen we weer in de bus voor ons laatste stuk, over de enige weg die daar is en die eigenlijk voor een grote krachtcentrale is bedoeld. Hier was de natuur al adembenemend zo ook op de boot trouwens. We kwamen nog langs een prachtige waterval (gardenfalls) die in drie etappes naar beneden viel. Prachtig!!
Uiteindelijk aangekomen bij de 'Adventure', een prachtig zeilschip voor de cruise. Erg aardige bemanning, vooral onze natureguide, erg charmante knul.
De omgeving is niet te beschrijven zo mooi, rustig en mystiek. Inktzwart water waarin je kan verdrinken (zo ook in de onbeschrijvelijk mooie groen bruine ogen van onze guide, moest me beheersen om niet te gaan staren) zo koud en diep (gemiddeld 300 meter diep). In het fjorden gebied regent het nagenoeg altijd (er valt zo'n 7 meter regen per jaar) en het stikt er van de sandfly's (gemene beestjes, iets groter dan een fruitvliegje en als ze steken laten ze een jeukerige bult achter). Als je maar in beweging blijft laten ze je met rust (ook hier is weer een mythe over van de Maori's). Daar gingen we de Doubtfull Sound op, eerst een hartelijk welkom van de bemanning en versgebakken muffins. Nogmaals, de omgeving is niet te beschrijven maar ik probeer het toch.... Je vaart tussen hele hoge fjorden en je voelt je heel klein daardoor, op stil water. Wolken hangen laag, zo tussen de fjorden wat een heel mysterieus effect heeft. Omdat het bijna altijd regent, zijn er overal watervallen, die van heel hoog naar beneden vallen in het water. Ik heb ondanks de regen heel veel op het dek gestaan, in regenpak. Ook onze nature guide kan er geen genoeg van krijgen en was eigenlijk alleen maar buiten te vinden, geen onaardige bijkomstigheid ;-). Ik heb hem bijna alleen maar in regenpak gezien, en toch nog aantrekkelijk (voornamelijk doordat hij mooie verhalen kan vertellen en die ogen......). Tijdens onze cruise was er de mogelijkheid om te kajakken, eerst wel even spannend zo op dat inktzwarte water maar na korte tijd wordt je bevangen door de immense hoogte van de fjorden en voel je je nog kleiner. Hieronder een foto tijdens schemer, geen trucage of filter gebruikt het is hier echt zo. Let op de weerspiegeling van de wolken in het water. Ook de regen op het water geeft een heel apart geluid. Later broodje met soep gegeten en daarna een lopend buffet, allemaal versgebakken en gemaakt, heerlijk.

Omdat het weer gunstig was (hoe is het mogelijk dat ik dit schrijf want het regent 80% van de tijd) konden we in een van de fjorden komen met een bijzonder mooie sfeer. Daar vroeg Ben, de gids om stilte. Een hele aparte ervaring, veel mensen op het dek, iedereen stil, de motor van de boot helemaal uit. Alleen het geluid van watervallen en nachtvogels want het was al bijna donker. Een hele aparte ervaring. Erna zou Ben een dia-tentoonstelling geven. Aangezien hij maar op het dek bleef, bleef ik ook, veel te mooi (om 2 redenen). Maargoed iedereen zat binnen te wachten bleek achteraf.... Er werden door mede passagiers speculaties gemaakt, hoorde ik achteraf van Susan. Terwijl ik me van geen kwaad bewust was.
Na de diashow zo langzamerhand naar bed. Susan en ik sliepen samen met een meisje uit Australie en één uit Taiwan in een hut. Ilona, hoe heb je dat toch gedaan, zo een half jaar met zo weinig ruimte, diepe respect!

Na een lichte nachtrust 's ochtends weer vroeg op, om 7 uur ontbijt. Daarna weer verder, onderweg hebben we nog zeldzame pinguins met gele wenkbrauwen, ik weet ff niet hoe ze heten (Yellow-eyed penguin, RB) gezien en zeehonden. Weer geen dolfijnen (het zit er niet in, deze keer in NZ). Daarna weer de hele tijd bij Ben op het dek gezeten. Helaas zat het er om half 10 alweer op. Na afscheid genomen te hebben van de bemanning weer op dezelfde manier terug als heen. Wel even omschakelen van deze indrukwekkende natuur, helemaal geïsoleerd tussen de fjorden naar de bewoonde wereld. Maar prachtig. Nogmaals niet op een foto te vatten of te omschrijven. Je moet het ervaren.

We hebben ons in Te Anau laten afzetten. Daar wat rondgelopen en in een restaurantje pizza gegeten en om 10 uur lagen we al in bed, zo moe waren we van alle indrukken.