Nog even een foto

Dit is een foto die ik heb gemaakt tijdens mijn coastal track wandeling in Motueka.

Bericht voor de lezers

Hallo allemaal,

De foto's die Carla op haar blog plaatst, zet ik op haar verzoek bij de dagen waarop ze gemaakt zijn. Dus wil je die zien, scroll dan even naar beneden.

Groetjes,

Rudy

Laatste bericht

Het is 5 december (Sinterklaas, geen idee van hier) en ik schrijf nu waarschijnlijk mijn laatste bericht vanuit NZ.

Mijn reis van 7 weken is echt voorbij gevlogen. In het begin vond ik het heel spannen, allemaal vreemd en onbekend maar al gauw voelde ik me hier helemaal thuis. Dit komt mede omdat de NZ-ers je zo'n welkom gevoel geven en je met van alles en nog wat willen helpen. Het is een geweldige ervaring en ik heb er alles uit gehaald wat ik eruit wilde halen, meer zelfs. Toch ben ik nog lang niet klaar met NZ en ik zou nog veel langer willen blijven om langer van de de natuur en de mensen te genieten en intenser te beleven. Echt een land om aan te raden. Westerse standaard en luxe, prachtige, heel wisselende natuur (mede omdat het hier veel regent, dit is gelukkig maar tijdelijk, vaak klaart het weer snel op en zie je diepblauwe luchten met prachtige wolken) en de mensen zijn erg behulpzaam en zeer relaxed. Daar kunnen wij in NL heel wat van leren! De NZ ers genieten echt van het (buiten) leven en dat merk je aan hun houding en zie je in hun uitstraling.

Iedereen: bedankt voor je interesse. Ik vond het heel erg leuk om de reacties te lezen, keek er altijd naar uit als ik mijn blog opende, en te merken hoe vele mensen (steeds meer gaandeweg) aan me denken en met mijn avonturen meeleefden. Helemaal geweldig.

Tot ziens, tot sms of mails of bellens.

Eindelijk is het dan zover

Vandaag, ondanks dat het laat was geworden de vorige avond, om 8 uur wakker. Aangezien ik in de serre aan de voorkant van het huis slaap moest iedere kiwi experience busganger langs mijn kamer om de te vertrekken. Jippie! Van Ben, de aardige engelse knul, had ik al gehoord dat ze overal 1 nachtje verbleven en dat ze dus vandaag alweer weg gingen. Hè, vervelend. Ik ben lekker in de zon op het stoepje van de ingang gaan zitten en zag ze vertrekken. Ik voelde me meteen een stuk meer thuis en er was rust in de tent. Heel fijn. Helaas het hostel achterlatend in een ravage, het leek of er in de keuken een bom was ontploft en ook de douches en wc's zagen er niet meer helemaal fris uit. Zodra de Engelsen weg waren, kwam de schoonmaakster gelukkig meteen aandraven. Een potig vrouwtje die van aanpakken wist, heel fijn. De hostel eigenaar stond inmiddels de afwas te doen van 30 personen, er stond geen schoon bord of kopje meer in de kast. Ik vroeg of hij dat niet vervelend vond, dat hij iedere keer als er zo'n bus vertrok zelf de zooi moest opruimen. Heel Kiwi lyke zei hij dat hij zich er wel druk om kon maken maar ze de bus uittrekken om de afwas te laten doen, dat dat geen enkele zin had. Dus waarom zou hij zich druk maken om iets wat toch niet zou veranderen. Tja, daar zit wel wat in. En eerlijk gezegd ik heb niet vaak een geïrriteerde of gestresste NZ-er gezien. Een manier van denken dus.

Ik heb heerlijk in het zonnetje mijn ontbijt gegeten. Vandaag is het in tegenstelling tot gister, heerlijk weer. Lekker zonnig, zacht windje. Toen alles weer heerlijk schoon was in het hostel ben ik gaan douchen en dergelijke. Het hostel ziet er meteen een stuk gezelliger uit, nu het weer lekker schoon is. En we waren er nu maar met z'n vieren, veel beter. Heb voor de zekerheid nog even gevraagd of er vandaag weer zo'n kiwi bus zou komen maar dat was gelukkig niet het geval. Morgen weer en dan ben ik al weg gelukkig.

Heb mijn bikini aangedaan want vandaag zou het dan eindelijk gebeuren; ik zou met de dolfijnen gaan zwemmen! Toen ik naar NZ kwam vond ik het niet zo belangrijk maar omdat elke keer als de mogelijkheid er was het aan mijn neus voorbij ging is het een soort van obsessie geworden.
Nog even wat gelezen en toen op pad naar de Dolfin Encounter. Gelukkig had ik al van te voren geboekt. Maar toen ik aan de balie stond deed mijn credit card het niet, shit en ik kan ook niet met mijn bankpas gewoon pinnen. Shiter de shit. Ging het op het laatst toch nog aan mijn neus voorbij. Gelukkig was er een van de medewerkers van de Dolfin Encouter die mij naar het dorp bracht om gewoon te pinnen. Nu had ik er een hard hoofd in omdat ik al een keer gepind had vandaag en er was maar 1 pinautomaat die mijn bankpas pakte...... Ik was er van overtuigd dat het gewoon niet mocht gebeuren, dat ik niet met dolfijnen mocht zwemmen. Maar gelukkig, ik kon gewoon pinnen.

Weer terug moest er eerst een wet-suit gepast worden, een snorkel en finns. Toen met de bus naar de baai en daar op de boot de zee op. Na een half uur met de boot werden de eerste dolfijnen gespot. Heel gaaf. Maar we gingen verder want de Dusky Dolfins (het soort waar we mee zouden zwemmen) leven vaak in grote groepen. En ja hoor, niet veel later een grote groep van wel 30 tot 40 dolfijnen. Heel gaaf om te zien. De Dusky Dolfins zijn vrij klein maar heel acrobatisch. Ze springen uit eigen beweging hoog de lucht in en maken salto's. Zo super om te zien. Net of ze voor ons een beetje stoer aan het doen waren. Deze dolfijnen zijn wild en zwemmen uit vrije wil langs de boot, ze worden ook niet gevoerd. Ons werd opgedragen om in het water door je snorkel gekke geluiden te maken, te gaan zingen of gaan gillen oid. Dit omdat dolfijnen op geluid reageren. Als ze bij je in de buurt kwamen moest je oogkontakt maken en dit vast blijven houden. Dan zouden ze rondjes om je heen gaan zwemmen. Het zijn namelijk erg nieuwsgierige beesten. Toen het water in en ja hoor, na wat gegild te hebben (je moet er maar niet aan denken hoe dat er vanaf de boot uitziet) kwamen er al gauw wat dolfijnen langs me en onder me zwemmen. Zo goed mogelijk oogkontakt gemaakt met eentje en ja hoor hij begon rondjes om me heen te zwemmen, kunst is dan om oogkontakt te blijven houden zodat ze bij je blijven, dus ik ook rondjes maken en blijven aankijken. Natuurlijk zijn de dolfijnen op een gegeven moment sneller. Maar aangezien ik me als een vis in het water voel en goed kan zwemmen en bewegen in het water hield ik aardig lang de aandacht van een paar dolfijnen. En ze zwemmen heel dichtbij, je kunt ze aanraken maar dat vinden ze niet fijn. Ze hebben een gevoelige huid. Omdat de dolfijnen gewoon onderweg zijn, zeg maar, zijn ze ook weer verdwenen. We zijn ze vier keer achterna gevaren en vier keer te water gegaan. Daarna zijn we ze nog een tijd op de boot gevolgd om foto's te maken. Dit is nog lastig want als ze springen dan ben je al te laat met klikken. Toch heb ik een paar goeie foto's. Helaas lukt het weer niet om foto's op mijn blog te zetten. Waarschijnlijk heb ik nu teveel foto's op mijn camara (bijna 600st) zodat de pc het niet zo snel kan verwerken ofzo. Maar mensen, als je het leuk vindt, hou ook als ik thuis ben mijn blog in de gaten want die foto's en nog veel meer mooie, spannende, aparte en grappige foto's komen er nog bij op te staan. Na mijn dolfijnen avontuur achter een pc gekropen om mijn belevenissen met mijn lezers te delen.

Morgen vertrek ik om 12:35 (NZ tijd) van Kaikoura naar Christchurch vanwaar ik om 20:40 uur vertrek naar Auckland, van Auckland vlieg ik naar Shanghai en dan naar Amsterdam. Zonder vertraging land ik daar om 17:55 (NL tijd)

Naar Kaikoura

Vandaag weer wat vroeger op moeten staan omdat ik weer een reisdag had. Ik werd bij de hostel opgehaald door een klein busje voor 10 personen (dit was anders dan de heenreis). In Nelson moest ik overstappen op een grote bus. Ik zat nog even te twijfelen om voor de zekerheid nog even naar de wc te gaan....Maar ik dacht dat we in vijf kwartier in Blenheid waren waar ik genoeg tijd zou hebben om te plassen omdat ik daar twee uur moest wachten. Maargoed. Je voelt hem al aankomen....De airco stond op z'n hoogst naar mijn gevoel, iedere reiziger zat klappertandend in zijn stoel van de kou en een hobbelige en bochtige weg is nou niet echt goed voor het ophouden van een plas die ik toch wel steeds meer voelde in mijn blaas. Nadat ik al eens had gevraagd of de airco wat warmer kon en het in ieder geval wat aangenamer qua temperatuur was in de bus hield ik het echt niet meer en vroeg ik de chauffeur of hij misschien wilde stoppen zodat ik ergens even kon plassen. Natuurlijk was het weer geen probleem, no worry's, en zocht meteen een plekje om te stoppen vlakbij het openbaar toilet dat ieder dorpje, hoe klein dan ook, heeft. Ik voelde me wel wat opgelaten en dit is trouwens zoals intimie wel weten niet de eerste keer dat een bus voor mijn plas moet stoppen. Maargoed, de beste man had ook nog de hele bus gekeerd voor mij, dus twee keer keren op de weg met het grote gevaarte en in NZ zijn de wegen nu ook niet vierbaans......Nou goed, na mijn blaas geleegd te hebben zijn we weer verder gegaan. Naar Blenheim, daar overgestapt verder naar Kaikoura.

Ik had van te voren al een hostel geboekt die én dicht bij de busstop was én dichtbij The Dolfin Encounter, de organisatie die het zwemmen met dolfijnen doet. Ik was er immers al een keer geweest dus ik wist waar alles was gesitueerd. Nu bleek, aangekomen, wel dat ik een heel steil paadje naar boven moest lopen van zo'n 200 meter met rugzak van 20kg. Dat viel nog niet mee, maargoed met de tong op de schoenen boven gekomen was daar dan ook al het hostel, gelukkig.
Op zich een licht ding, met mijn single room sliep ik in de serre van het huis.... maar toen werd mijn ergste nachtmerrie waarheid. Het bleek namelijk dat er ook een hele kolonie toeristen van de kiwi experience bus in hetzelfde hostel was neer gestreken. Dit betekend in dit geval 30 loud mouth engelse jongeren die alleen maar voor de hot spots en het feesten naar NZ gaan, klein Spanje laat ik maar zeggen. Heb ik dat. Daar was ik dus helemaal niet blij mee, voelde me meteen niet echt op mijn gemak tussen al die jongelui. Ik baalde enorm dat ik zo mijn laaste dagen moest doorbrengen en had meteen al geen zin meer. Daarnaast was het ook koud in Kaikoura en het waaide hard. Ben maar wat troostinkopen gaan doen, wat boodschappen en souvenirs die ik nu eindelijk kan kopen anders zou ik weken mee moeten sjouwen. Het hielp maar een klein beetje. In het hostel aangekomen waren de engelsen aan de bbq en het bier, gelukkig buiten. Ik ben spagetti voor mezelf gaan maken en binnen aan een tafel gaan zitten. Een van de jongens vroeg of hij bij me mocht zitten. Hij zat wel op de bus maar hoorde niet bij de groep (je kunt op en afstappen wanneer je wilt namelijk). We raakten aan de praat over van alles en nog wat en zo werd het toch nog gezellig. Zo'n 6 uur en 5 koppen thee later, het was toen half 3 ben ik naar bed gegaan.

Lekker nix

Vandaag lekker uitgeslapen tot een uur of 9. Ik had nix in de planning en dat wilde ik zo laten. Wel was het bewolkt maar ik had er alle vertrouwen in dat dat wel weer op zou klaren. Na ontbeten te hebben en afscheid genomen te hebben van Menno en Ellen (mijn nieuwe Nederlandse vrienden) achter gebleven met Daniel (Duitse knul). Wij zijn dus de enigen in het hostel.

Ik ben maar eens gaan plannen hoe ik de volgende dagen in zou vullen. Mijn plan is om in Kaikoura nog eens te proberen om met de dolfijnen te zwemmen. Per slot van rekening kom ik er toch langs als ik naar Christchurch ga om te vertrekken naar Nederland (waar ik nog helemaal niet aan wil denken). Dus als eerste mijn bus maar regelen. Wat zegt het chagrijnige mens (waarschijnlijk geen kiwi maar een buitenlander met 1 jr werkvergunning) dat ik niet in een dag naar Kaikoura kom. ????? Ik ben in 1 dag van Christchurch naar Motueka gekomen dus voor mij kwam dit een beetje raar over. Daarnaast kon ik niet opgepikt worden bij mijn hostel maar moest ik dus met 20 kg een half uur lopen naar de i-site, tevens de busstop.

Ik naar Wayne & Janne, de hostel eigenaren, hele lieve, warme en behulpzame mensen. Ze vonden het heel vervelend en vonden het ook heel vreemd. Nu blijkt dus dat ik niet over Nelson maar over Blenheim moet riezen. Op deze manier kan het wel. Janne heeft het verder voor me geregeld, zo lief. Maargoed, die meid bij de Inter City (bus organisatie) had dit dus moeten weten. Weer een heel gestress voor nix. Ook maar meteen mijn hostel geregeld want het begint nu echt wat drukker te worden. Ook de kiwi's hebben binnenkort 6 weken kerstvakantie (voor hun zomervakantie), vandaar.

Daarna maar 'ff' naar de i-site gelopen om ook maar het dolfijnen zwemmen te boeken. Mijn gevoel zei dat ik dit niet meer op de dag zelf zou kunnen regelen. En dat gevoel klopte want op 5 december om 8:30uur zaten ze al vol. Dus de keuze uit 5:30uur of 12:30. And 12:30 uur it is! Zolang ik niet super vroeg op hoef (voor werk bijv.) dan graag niet. Ben langzaamaan terug gekuierd richting supermarkt en nu zit ik in een videotheek waar ze dus goedkoop internet hebben. Maar helaas weer niet de mogelijkheid om foto's om mijn blog te zetten. Wel een plug maar mijn camera zegt alleen maar 'even wachten' en 30 min wachten vind ik niet 'even' meer.

Vanavond ga ik weer samen eten met Daniel, ik kwam ik het centrum tegen en is hier nu ook, kan ik strax mooi met hem meerijden ;-). Morgen vertrek ik om 8:30 uur naar Kaikura, aankomst 3:15 uur. Ik heb het hier heerlijk gehad. Lekker rustig, heerlijk weer, fijn hostel met hele aardige eigenaren en leuke gasten.

Hang gliding

Vandaag een beetje zenuwachtig want ik had gisteravond nog effetjes een hanggliding geboekt voor vandaag. Misschien beter bekend als parasailing? Om 10 uur werd ik opgehaald. Een kiwi had me verteld dat hanggliding eigenlijk veel leuker was dan sky diven omdat je langer in de lucht zit en er daarom ook meer van geniet. Dat je het gevoel hebt dat je vleugels hebt. Dat wilde ik voor mezelf wel eens ervaren, vandaar.

Ik werd gebracht naar een klein vliegveldje, een soort Teuge, en daar werd ik in een soort van pinguin pak gehesen, een dopje van een helm op, zonnebril, camera mee en ik was er klaar voor. Ik werd boven de alleraardigste piloot gehangen, een hele aardige man en daar gingen we. Voort getrokken door een ultralight vliegtuigje. Je stijgt vrij snel op en dan ben je ineens hoog in de lucht. En je kunt gewoon met elkaar praten. Op een gegeven moment, op 2500 ft, word je losgekoppeld van het vliegtuigje en dan vlieg je ineens vrij in de lucht. In het begin best spannend, klotsende oksels! Helemaal omdat het apparaatje, dat de piloot bij zich had, verontrustende, steeds hogere en snellere piepjes gaf. Na beknepen te vragen waar dat voor was bleek dit alleen maar goed te zijn, dat betekent dat je stijgt. In de verte zag ik de fraaie kustlijn van het Abel Tasman NP liggen, aan de andere kant Nelson en aan de zuidkant de bergen, heel mooi. Het was er ook goed weer voor, een briesje en wat kleine wolkjes. Heb er aardig wat foto's van gemaakt. We hadden goede lucht en we kwamen regelmatig in opwaardse lucht en al cirkelend kwamen we hoger en hoger. Na een kwartiertje vroeg hij of ik klaar was voor een 'loop'. Heel stoer zei ik dat ik dat was. Nou, ik krijg alweer klamme handjes als ik er over schrijf. Met een 'loop' duwt hij de horizontale stang onder zich en dan ga je met een duikvlucht naar beneden. Erger dan de grootste achtbaan of de vrije val uit een vliegtuig want dan heb je echt niet in de gaten dat je valt. DOOOOOODENG, vooral omdat je eerst niet weet wat je overkomt hoe het precies voelt en wat het inhoudt... Achteraf vond ik het best leuk eigenlijk. Hij heeft er een paar gedaan.

Omdat het weer ideaal was voor hanggliding had de piloot helemaal geen zin om naar beneden te gaan en ipv 20 min heb ik wel 40 min in de lucht gehangen. Hij zei dat als ik verveeld raakte dat ik dat maar moest zeggen want dan zou hij wel stoppen, duhuh. Achteraf heb ik ook nog $5 minder betaald omdat hij niet terug had van $10. Ze zijn hier zo makkelijk. En zoals weer eens blijkt, niet dat ze zoveel mogelijk geld uit de toeristen willen kloppen. Net zo belangrijk is dat we het naar ons zin hebben.

Na weer naar het hostel gebracht te zijn. Heb ik mijn bikini aangetrokken en heerlijk liggen luieren in de tuin. 's Avonds met het Nederlandse stel en een vrolijke Duitse knul (die overigens wel heel toegankelijk is en graag de Engelse taal goed wil leren spreken) geBBQt.

Algemene reactie op alle berichten in mijn gastenboek

Leuk dat jullie massaal zo reageren. Erg leuk om bericht van thuis te krijgen, doet me elke keer erg goed te lezen dat mensen nog steeds aan me denken. Dan zijn jullie allemaal ff erg dichtbij om mijn ervaringen te delen. Ik zou ze graag allemaal willen beantwoorden maar dan zit ik een hele dag achter de pc. Hier wat korte reaxtie's.

Voor de vrienden van Fam. Boekeloo, als jullie tips willen, wil ik deze graag naar jullie mailen als ik weer thuis ben in December.

Leuk, Jeroen, je berichtje van de Neanderthalers. Nog even en jullie hebben ook riolering ;-)

Bert, met je 104 kilo kan je nog wel sky diven, ten minste, dat hebben ze wel eens gedaan. Alleen je goddelijke lichaam wordt een probleem denk ik.

Gefeliciteerd Charlie met je nieuwe baan. Ben wel blij dat 'k je nog ff zie als ik weer terug ben.

Broer bedankt voor alle aanpassingen, ben er erg blij mee, ziet er goed uit. Maargoed dat wist je al. (graag gedaan ;-))

Voor de rest welkom op mijn blog voor alle nieuwe bezoekers. Blijf reageren, ik lees ze met heel veel plezier.

Groetjes, Carla

Wandelen in het Abel Tasman Netionaal Park

Ook vandaag weer vroeg op, om 7 uur. Het was prachtig weer, diepblauwe lucht en een koel windje. Omdat de i-site gisteren al dicht zat ben ik naar de kayak company gegaan om wat info in te winnen. Ik wilde namelijk ook een wandeling maken in het gebied waar ik had gekayakt. De eigenaresse was zo aardig om me te helpen. Ze heeft voor mij een bus en een watertaxi geboekt. Ik kon gewoon voor de deur van de hostel opstappen, net zo makkelijk.

Eerst met de bus naar Marahau waar ik met de watertaxi naar Torrent Bay ben gegaan. Deze keer was het een veel rustiger ritje. Na ongeveer 30 min werd ik op een prachtige baai gedropt, nagenoeg alleen. Vandaaruit zou ik weer terug lopen naar Marahau. Na wat getreuzel ben ik op pad gegaan. Terug naar Marahau is een wandeling van ongeveer 4 uur en de bus zou me pas om 5 uur weer ophalen terwijl ik rond half 10 was afgezet op Torrent Bay. Omdat het low tide was (eb) kon ik door een lagune lopen (met vloed loopt deze lagune vol). Het zou wel betekenen dat ik natte voeten zou krijgen maar dat leek me wel wat. Na ongeveer een kwartiertje bereikte ik de lagune. Eigenlijk een modderige vlakte met allemaal schelpen op de grond en een opening naar de zee. Daarna kwam ik bij een volgende baai aan. Daar heb ik ff een broodje gegeten. Jammer genoeg was het al een tijdje bewolkt en dan is het meteen een stuk frisser. Na mijn picknick besloot ik weer voor een deel terug te lopen door de lagune omdat ik graag naar Cleopatra's pool wilde lopen, een kleine de-tour. Na die hele lagune weer bijna te moeten oversteken kwam ik bij de high tide track aan, met natte voeten uiteraard. Deze bleek eigenlijk veel mooier te zijn. Je kijkt dan uit over de lagune en in de verte zie je de zee.

Inmiddels was het weer helemaal opgeklaard en was er geen wolkje meer aan de lucht. Zo veranderlijk hier in NZ. Toen naar Cleopatra's Pool, dit pad liep langs een riviertje en mondde uit in een soort bad. Mooi. Dezelfde weg weer terug naar het originele coastal track. Dit was een klonkelig pad halverwege langs de bergen met uitzicht op prachtige baaien waar bijna niemand vertoefde. Echt weer ansichtkaarten mooi! Op zich een makkelijke wandeling, het was niet steil omhoog of naar beneden. Helemaal goed, een heerlijk wandeling. Ik moet wel zeggen dat als hier de zon schijnt alles er veel mooier uitziet, maar dat geldt overal waarschijnlijk wel. Ik ben blij dat ik hier nog naartoe ben gegaan.

Om half 5 weer terug bij de busstop in Marahau. Daar eindelijk een passende (letterlijk en figuurlijk) pet gevonden voor mijn vader want daar had 'ie om gevraagd. Wat ben ik daar druk mee geweest wat een drama, maargoed weer een zorg minder (geintje hoor pap, ik hoop dat je hem leuk vindt). Omdat de supermarkt ongeveer een half uur lopen is van mijn hostel heb ik me af laten zetten in 'Motueka-city'. Dit schrijf ik cynisch want Motueka bestaat uit een supermarkt, een i-site en nog wat winkeltjes die meer dicht dan open zijn, net als de i-site trouwens. Oh, en een KFC en 6 pin automaten, tja..

Toen voelde ik mijn voeten pas, wat een pijn. Ik had natuurlijk een hele tijd op natte sandalen gelopen (de binnenzool bestaat uit nubuck nl) en dat konden mijn getrainde voeten toch niet echt aan. Heb geprobeerd a la kiwi style op blote voeten te gaan maar dat hielp niet echt. Na de boodschappen in een half uur naar de hostel gestrompeld. Toen ik net de oprit van de hostel opliep kwamen ook net mijn nieuwe Nederlandse 'vrienden' de oprit oprijden, hadden ook boodschappen gedaan. Beetje jammer dat ik ze niet eerder was tegen gekomen, zucht. In het hostel meteen mijn softe flip-flops (of te wel slippers) aangedaan. Wat een verukking! Maar weer een dag gehad waar ik enorm van heb genoten.