Kayakken in het Abel Tasman Nationaal Park

Vandaag voor de verandering weer eens vroeg op want er werd gekayakt. Na een teleurstellende blik uit het raam, het was wel heel erg bewolkt, me klaar gemaakt en naar de buren want daar was de kayak company. De dames achter de balie gisteren vroegen of ik nog voorkeur had hoe de gids eruit zag dan konden ze me wel koppelen aan een leuke knul. Mijn voorkeur was natuurlijk; Tall, dark and handsome maar ik kreeg een kleine blonde Ier. Een tweede teleurstelling van de dag ;-). Goed, met de bus naar Marahau, een nog kleiner plaatsje van waar we met de watertaxi naar een mooie baai gingen om daar met de kajak te water te gaan om terug te peddelen naar Torrent Bay (klinkt allemaal bekend, broer en s zus?). Eerst kwamen we met de bus langs een soort van droogliggende lagune (zoals ze dat hier noemen). Het zag er een beetje troosteloos uit, helemaal omdat er allemaal (zo leek het) gestrande bootjes lagen, op hun kant. Wat bleek nu, the tide (eb en vloed) is hier zo sterk (een verschil van 5 meter) dat met vloed de lagune helemaal volloopt en de boten gewoon weer op het water drijven. De vissers doen dit dus met opzet en wachten gewoon op de vloed om weer verder te varen. Apart om te zien.

In Marahau werden we in een windjack en een zwemvest gehesen en toen op de watertaxi met de kayaks achterop. Wat een crime zeg die tocht. De zee was nogal wild vandaag en regelmatig knalde de taxi met een enorme klap op het water. Ik verdenk hem ervan dat 'ie dat ook een beetje expres deed.

In de baai kregen we een korte briefing in de kayak. Het eerste stuk zat ik met een Iers meisje in de kajak. Verder waren er nog drie stelletjes (1 uit Nederland, 1 uit Duitsland (van dezelfde hostel) en 1 uit de VS waarvan de jongen 8 jaar op de internationale school in Den Haag had gezeten en dus een beetje Nederlands sprak (heel grappig om een Amerikaan Nederlands te horen spreken en dan niet op een TellSell manier)) en de gids. Deze was overigens heel serieus. Op zich natuurlijk wel goed maar wel humorloos en dat vind ik een beetje jammer. Je moet als gids ook een beetje een lolletje kunnen maken, vind ik. Daarnaast wist hij heel veel te vertellen over de natuur omgeving, de geschiedenis en alles maar er was geen ruimte voor vragen. Hij hoorde zich zelf graag praten en niet op een Bert van Stuivenberg manier maar meer op een psycholoog/cliënt manier. Hij moest zijn verhaal gewoon kwijt, leek wel.

We zijn eerst naar een eiland gepeddeld wat gewoonlijk 45 min duurt maar het koste ons een uur meer, omdat de zee ruiger was dan anders. En omdat het Ierse meisje en ik de kracht van een man misten lagen wij steeds achterop, wat ik niet fijn vind met mijn gevoel voor competitie. Ik zat achterin de kayak, zodat ik wat minder zicht had, maar ik moest ook sturen. Met mijn voeten kon je het roer naar links of naar recht doen. En dat is heel lastig, je zit constant met je voeten te klooien en daarbij moet je ook nog het peddelritme van je kayakgenoot aanhouden en voor een vrouw die geen twee dingen tegelijk kan doen is dat nog best lastig! Op het eiland zaten allemaal zeehonden, deze zwommen ook om de kayak heen. Van dichtbij zijn ze best groot! En omdat er hond in hun naam voorkomt ben ik ook bij deze beesten bang dat ze gaan bijten, en dat kunnen ze ook. Robbie, de gids vertelde dat de jonge zeehondjes nog wel eens op de kayak springen en spelen met de rubbertjes ed. Hij heeft een keer gehad dat er eentje zo (per ongeluk) op zijn schoot terecht kwam.

Met veel geploeter kwamen we aan op een baaitje voor een picknick. Het was de hele tijd bewolkt geweest en af en toe regende het ook maar nu leek het wat op te klaren. Het was trouwens niet koud. Door het gepeddel wordt je toch wat nat en ik kon gewoon in mijn bikini broekje en t shirt zitten. De rest hing te drogen aan wat boomtakken.
Snel wat Deet (anti sandfly spul) gesmeerd want de sandfly's vielen alweer aan. Zit alweer onder de bulten. Aan de ene kant zijn ze niet zo erg als die zoemende steek muggen in Nederland, die als je in bed ligt zo heerlijk rond je oren lopen te zieken. Deze hoor je niet maar je hebt veel langer last van die jeukende bulten, vaak pas na een paar dagen. Dan denk je dat het niet gaat jeuken maar na 3 dagen komt het goed opzetten en je kan er echt niet vanaf blijven. Ook de littekens blijven lang zichtbaar. Ik heb er nog 3 van de Doubtfull Sound op mijn hand, zijn 2 dagen geleden opgehouden met jeuken. Gelukkig heb ik weer nieuwe verzameld dus begint het weer van voor af aan.

Na de picknick brak het zonnetje wat aarzelend door en zijn 2 stellen en het Ierse meisje gaan wandelen. Ik bleef met het stel uit de VS en de gids over. Nu zou hij achter in mijn kayak gaan. Omdat het peddelen heel zwaar was en ik het niet echt meer leuk vond zat ik heel erg te twijfelen om vanaf daar ook te gaan wandelen. De gids verzekerde me dat het vanaf nu alleen maar makkelijker en mooier werd. Ik zei: alleen als hij vanaf nu al het werk zou doen. Maar hij had gelijk, het zonnetje brak door, dan is het sowieso allemaal veel mooier en het was een stuk makkelijker met Robbie achterin, ook de omgeving waar we kayakten was inderdaad mooier. Blij dat ik toch met de kayak verder ben gegaan. Op Torrent Bay aangekomen zijn we weer met de watertaxi naar Marahau gegaan. Deze rit verliep net zo snel maar qua klappen op het water een stuk rustiger. Weer met het busje naar de kayak company. Daar aangekomen moest het Ierse meisje naar haar hostel worden gebracht in het centrum en ik vroeg of ik een lift mocht. Ik wilde namelijk naar de I-site en anders moest ik een half uur lopen vanaf mijn hostel. Geen probleem, ik mocht mee. Hij wilde me erna ook wel weer ophalen. Prima toch? Dus op zich een prima vent maar zo serieus. Blij toe want de I- site was al dicht. Dus Robbie kwam me weer ophalen. Hij nodigde me uit om nog wat te gaan drinken met de jongens bij hem thuis. Eerst ja gezegd, maar later bedacht ik me dat ik er helemaal geen zin in had. Wat moet ik met een humorloze vent. Ben weer naar de kayak company gegaan en een rain check genomen, dus afgezegd. Blij dat ik zo assertief ben geweest. Dus dat boekje; 'Als ik nee zeg voel ik me schuldig' heb ik niet meer nodig. Later hier op het hostel kwam ik een leuk Nederlands stel tegen en een Duitse knul, zijn ook zo'n beetje de enige gasten, gezellige avond mee gehad.

Zo, nu loop ik nog 2 dagen achter maar de BBQ staat op me te wachten dus voor nu stop ik. Waarschijnlijk morgen nog wel tijd om de rest te typen, want deze laatste week is echt relaxt, zit al drie dagen in het zelfde hostel, waarschijnlijk een vierde dag en het is heerlijk om niet onderweg te zijn en lekker weer te hebben. Tot later.

Van Christchurch naar Motueka

Om half 7 vertrokken van het hostel om met mijn 20 kg bepakking naar het busstation te lopen. Nu moet je niet denken dat dit een groot station is met allemaal haltes. Nee, aan een paal hangt gewoon een bordje (ter grootte van een A4tje) met rode letters 'Bus Stop'. En dat is het, hier stoppen en vertrekken alle bussen. Bij de busstop mijn tas neergezet en alleen met mijn kleine rugzakje gezocht naar een ATM (pin automaat) en een plaats om mijn ontbijt te scoren. Gelukkig hebben ze in een grote plaats altijd wel een Starbucks waar je broodjes en drinken kunt kopen op onmogelijke tijden. Daarna weer terug naar mijn grote zware rugzak. Had een meisje gevraagd of ze op mijn zak wilde passen. Verder stonden er ook niet veel mensen.

Op weg naar Nelson eerst, daar moest ik overstappen op een bus naar Motueka omdat dit een andere service is. Deze reis naar Nelson was best prettig, ondanks dat ik al twee dagen op doorreis was. Ook deze chauffeur vertelde wel wat over de oomgeving maar niet zo heel veel op dit vroege uur. Ondanks dat ik al twee dagen op doorreis was vond ik deze trip wel weer prettig. Ook de omgeving was weer eens anders. We reden een stuk langs de kust met allemaal zeehonden, bij bosjes lagen ze op de rosten. Nadat ik een ((voor intimi) Maaike) uurtje geslapen had leek het net of ik in een ander land was. Van kust aan de rechterkant en wat kale bergen aan de andere kant was de omgeving ineens heel groen, bos, struiken en bloemen en bergenachtig, prachtig weer.

In Nelson overgestapt op de Tasman Coastal naar Motueka. Dit gebied is wat minder toegankelijk met OV. Daarom heb ik dit gebied eerder in mijn reis overgeslagen omdat mij dit teveel reistijd kostte. Nu ik wat tijd 'over' had, - nu heb je in NZ nooit tijd over maar ik heb mijn rondje gemaakt en alle dingen gezien die ik wilde zien en gedaan die ik wilde doen- besloot ik weer naar het noorden af te reizen en toch dit deel van NZ te beleven. Daarnaast had ik wel behoefte aan lekker warm weer zo op het einde van mijn vakantie. Nu is het weer over het algemeen best goed, het regent wel vaak maar het is maar tijdelijk, maar in het zuiden zelfs nog in Dunedin is het wel zonnig maar niet echt warm. Je kunt er net zonder jas lopen maar met vestje of t-shirt lange mouw. Maargoed, ik dwaal af.

Om 4:15 was ik eindelijk in Motueka. De buschauffeur was zo vriendelijk me af te zetten bij de hostel die ik had geboekt. Deze lag toch aan de doorlopende weg. Een heel prettig hostel, gerunt door een stel van een jaar of 50, 60. En dat merk je meteen, ze zijn heel betrokken, de hostel is schoon en ze doen er alles aan om het je naar de zin te maken. Er zijn ook hostels die min of meer gerund worden door voornamelijk Duitse jonge mensen. Geëmigreerde buitenlanders kopen zo'n hostel en besteden het hele doen en laten uit aan jongeren die voor lange tijd in NZ zijn. De sfeer is daar wat anders, hoewel dat niet altijd minder hoeft te zijn. Maar het is voor mijn laatste week erg prettig om een home away from home te hebben, zoals dat hier wordt genoemd. Toen ik aankwam was ik de enige die tot nog toe geboekt had voor deze dag. Vond ik helemaal niet erg want ik had ook helemaal geen zin in mensen. Lekker rustig. Na een praatje ben ik stukje verderop naar de kayak verhuur gegaan om een dagtochtje voor morgen te boeken. Ik kwam uit op een hele dag met de kayak, met een groepje van 7 andere personen. Ik zou bij de gids in de kajak komen. Dat kwam goed uit want ik wil best kajakken maar ik wil er niet te hard voor hoeven werken.

Iemand vroeg me een tijdje geleden, ik geloof in mijn gastenboek, of ik het niet moeilijk of lastig vind om dingen alleen te doen. Nu heb ik natuurlijk 2 weken samen met Susan gereisd wat heel fijn was en verder eigenlijk heb ik tot nu toe ik denk maar zo'n 4 dagen echt alleen gereisd. Maargoed, het antwoord is dat ik steeds wel moet lachen om mezelf hoe dat in mijn hoofd gaat. Ik kom namelijk in een plaatsje wat ik in Nederland al heb bestudeerd en weet wat er te doen of te zien is. Vaak praat ik met de hostel eigenaar over the things to do or to see en zij vertellen me vol enthousiasme van alles over de omgeving. Dan krijg ik een duidelijk beeld van wat ik wil gaan doen (in de zin van; ik wil het, ik wil het, ik wil het) en als het nodig is boek ik dit. Vaak word je dit boeken ook erg makkelijk gemaakt, ze vertellen je precies waar je moet zijn of welk (gratis) nummer te bellen. Mensen zijn altijd vriendelijk en geduldig. De volgende dag realiseer ik me eigenlijk pas dat ik dit alleen doe, voornamelijk omdat de meeste mensen met z'n tweeën zijn of meer. Maargoed dat is 2 tellen en dan ga ik ervoor en geniet ik ervan. Maargoed, ik ben best trots op mezelf dat ik deze reis aan het maken ben en wat ik allemaal heb ondernomen, en dat allemaal in het Engels en dan bedoel ik voornamelijk in het Engels bellen. Ik moet zeggen dat dat me steeds makkelijker afgaat.

Van Dunedin naar Christchurch

Helaas kan ik op deze pc weer eens geen foto's plaatsen.

Na een uitgebreide brunch zijn Susan en ik richting Christchurch gegaan, met een grote dubbeldekker CaostLine bus (lokale bus organisatie), zo bleek. Niet dat deze vol zat, misschien wel in het hoogseizoen. Ondanks de enorme omvang van de bus, had deze maar weinig bagage ruimte, dus alles werd overal en nergens gesmeten. Beetje knullig allemaal. Ook deze keer kregen we weer uitgebreid verslag van onze chauffeur over de omgeving. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik er zo langzamerhand een beetje zat van word. Ik wilde gewoon mijn mp3tje luisteren en verder geen gezeur aan mijn kop maar de chauffeur besloot anders. Wat raak je toch verwend hè, op zo'n vakantie.

Na weer een lange rit kwamen we, met 15 minuten vertraging, rond 19:00 uur aan in Christchurch. Daar wachtte de oom van Susan ons op om ons naar zijn huis te brengen. Ik was door de oom en tante van Susan uitgenodigd om bij ze te komen eten. Heel lief. Eerst ff ingecheckt in mijn hostel. We hebben lekker gegeten, brocoli, bloemkool, pompoen, mash potato's en een heerlijk toetje. Leuk om geëmigreerde Nederlandse Nieuw Zeelanders te omtmoeten. De tante van Susan sprak Nederlands-Engels en dat was grappig om te horen.

Rond een uur of tien heeft ' Uncle Ben ' me naar mijn hostel gebracht. Toen kwam het moment dat Susan en ik afscheid moesten nemen. Niet leuk, maar een goed vooruitzicht dat we elkaar zeker in Nederland weer zullen zien, hè Suus? ;-). Snel gaan slapen want ik moest de volgende dag alweer om half 6 op om mijn bus van 7 uur te halen richting het noorden, naar Nelson en daarna naar Motueka. Het was wel weer ff wennen om alleen in een hostel te slapen.

Door de Catlins naar Dunedin

Vandaag werden we om half 2 opgehaald voor ons vervolg van de tocht door de Catlins. Als ons ontbijt ons laatste rantsoen, daarna weer lui zitten lezen, de anderen waren inmiddels allang vertrokken en wij mochten gewoon tot half 2 blijven zitten. We hebben afwisselend buiten en bij de open haard gezeten. Het ene moment buiten toen de zon scheen in hempje en goed ingesmeerd want binnen de kortse keren verbrande je en het andere moment bij de open haard omdat de hagel met bakken naar beneden viel en de lucht diep grijs was. Zoals ze hier zeggen; 4 seizoenen in 1 dag en dat klopt, hebben we vaker meegemaakt.

Omdat onze maag toch wel wat ging rommelen rond een uur of 12, zijn we maar weer naar het kioskje gewandeld voor wat muffins ed. Daar kwamen we toevallig de Catlins Coaster tegen (zij waren daar voor een lunch stop) en na te hebben gedubbel checked bleek hij ons inderdaad om half 2 op te halen. Goed om 1. 50 uur zaten we in de Catlin Coaster voor het vervolg van onze tocht door de Catlins.

We gingen eerst richting een waterval in een regnwoudachtig gebied. Mooi om te zien. Vervolgens naar weer een vuurtoren, daar waren ook weer zeehonden, iets verderop waren de zeldzame yellow eyed penguins te zien. Echt heel grappig, die beestjes in het gras te zien lopen. Het lijkt wat onnatuurlijk omdat ik ze op tv eigenlijk alleen maar in sneeuwgebieden zie. Zo in het wild toch heel anders dan in een dierentuin.

Na een lange rit eindelijk in Dunedin aangekomen. Omdat het hier onze laatste avond is, zijn we wezen uit eten in een pizzeria, heerlijk gegeten. En hier zit ik nu achter de PC. Het is hier koud en regenachtig maar waarschijnlijk nog niet zo bar als in Nederland. Wij horen zo wat berichten over het weer namelijk. Ik ben er na drie weken in NZ te zijn eindelijk aan gewend geraakt dat het hier lente is en daarom is het ook heel raar om de kerstversieringen in Dunedin te zien, je hebt geen idee van Kerst omdat hier de lente in volle gang is.

Morgen reizen Susan en ik nog samen naar Christchurch, daar nemen we afscheid van elkaar. Susan gaat de 29ste weer terug naar Nederland en ik ga door (terug) naar het noorden van het Zuidereiland, naar het Abel Tasman Nat Park omdat ik vele goede berichten erover heb gehoord. En aangezien ik nog wat tijd 'over' heb vond ik dit een goed plan. Nouja, tijd over is niet het goede woord want ik wist na 2 weken al dat ik heel veel tijd tekort kom om echt alles te zien en te beleven. Maargoed ik heb een goede indruk voor de volgende keer dat ik ga.

Curio Bay

Na om 9 uur ons bed uit gebeld te worden door de eigenaresse (die zich daarvoor bij voorbaat verontschuldigde) om te zeggen dat het goed was dat we nog een nachtje bleven (dit luxe nachtje koste ons 65 dollar, zo'n 32,50 euro, dus 16,25 euro per persoon, geen geld dus voor deze weelde). Wel moesten we dan verhuizen naar een nieuwer en luxer appartement dat ook op het terrein stond, geen probleem. Even de Catlin Coaster gebeld, ze vonden het prima om ons een dag later op te pikken. Toen langzaamaan opgestaan, uitgebreid gedouched en ons laatste rantsoen aan brood op gegeten, elk een half kapje..... Maar weer een wandeling over het strand naar het kioskje. In de harde wind want het waait er wel erg hard constant. Er was nog steeds geen brood, waren ze vergeten, dan maar die pitabroodjes en een eitje en een kiwi want die hebben ze hier natuurlijk altijd en overal wel.

Terug gekomen zijn we langzamerhand verhuisd naar het andere appartement. Het weer is hier heel wisselvallig, het ene moment schijnt de zon en kan je prima in je korte broek zitten (uit de wind wel te vertsaan) en het andere moment regent het keihard of zelfs hagel en is het ijskoud. Maargoed, vanwege de wind is de bui zo voorbij maar ook dus die zonnig periode. Al met al hebben we voornamelijk binnen gezeten, met een boek bij de openhaard lekker aan en uitzicht op zee, spottend naar de kleine hector dolfijnen (zonder ze in deze 2 dagen te hebben gezien) want die zwemmen hier in de Curio Bay. Heerlijk gerelaxed.

Later op de dag kwam er een verzopen Duitser aan. Hij bleek de hele kust van NZ af te fietsen en had net een van die buien op zijn kop gehad. Hij wilde ook hier slapen, vonden wij een beetje jammer. Hij zat een beetje doelloos naar een receptie en/of eigenaren te zoeken en wij waren hierin ook niet echt behulpzaam. Toen heb ik hem geprobeerd nog subtiel weg te werken door te suggeren dat er ook andere hostels waren maar hij was vastberaden. Dus toen maar uitgelegd dat hij gewoon zijn naam op het bord kon schrijven en dat 's avonds de eigenaren langs zouden komen (dit alles gaat zoals je leest in goed vertrouwen van de eigenaren, als je kwaad wil zou je dus zonder te betalen kunnen overnachten). Nog weer later kwam er nog een Israelisch meisje, ook bij haar waren we niet echt toegankelijk (aso eigenlijk) maar ook dat mocht niet baten. Zij bleef ook. Uiteindelijk ging het ook best prima, de woonkamer was ruim genoem om elkaar niet in de weg te zitten.

's Avonds in bed werd ik jammer genoeg wel wakker gehouden door haar gesnurk en door het gekrijs van de Yellow Eyed Pinguins die bij Curio Bay broeden en 's nachts aan land gaan. Het zijn hele zeldzame beestjes en heel schuw maar daar hebben ze 's nachts kennelijk geen last van want ze waggelden constant om het huis en konden hun snater niet houden. Maargoed dat is alleen tijdens broedseizoen.

Naar Curio Bay

Vandaag vroeg op want we gingen met de Catlin Coaster helemaal naar het zuiden van de Zuidereiland, the Catlins. Dit is een nogal ongerept en onbewoond gebied waar de lokale bus niet kan komen aangezien de wegen daar niet breed of goed genoeg voor zijn. De Catlin Coaster is een klein busje voor maximaal 11 personen en komt daar wel. Voor Susan en mij dus de enige mogelijkheid om ook dit deel van Nieuw Zeeland te zien. We gingen van Ta Anau naar Invercargill (de meest zuidelijke stad) en dan via de zuidoost kust weer langzaam naar het noorden naar Dunedin (wordt uitgesproken met de klemtoon op de e). Aangezien het een rit van ongeveer 12 uur zou zijn wilden we graag ergens in het midden van onze tocht overnachten in Curio Bay en de volgende dag daar weer opgepikt worden. We hadden in de brochure van de CatlinCoaster gelezen dat dit mogelijk was. Dus zo geschiede.

We zaten maar met z'n drieen in de bus dus niet te touristisch en lekker rustig, althans...het was zo'n loud mouth amerikaanse dus rustig viel wel een beetje tegen.

De indruk die ik van de Catlin Coaster brochure had was dat we van onze gids veel info zouden krijgen over de omgeving en wat ik ondertussen gewend was veel verhalen en mythes van de Maori's en onderweg veel stops voor foto's. Niet dus. Eigenlijk bracht hij ons bijna in een ruk naar onze bestemming in Curio Bay. Onderweg hebben we een paar korte stops gehad, één om koffie te drinken, eentje bij de I-site van Invercargill (dit was omdat er 2 andere mensen op onze bus zouden overstappen waar we overigens meer dan een uur op moesten wachten) en eentje bij een vuurtoren helemaal op het zuidelijkste puntje van NZ. Vond ik wel een beetje jammer. De omgeving was interessant en weer zo anders...Het is heel apart maar NZ blijft je verbazen, dat de natuur zo verschillend kan zijn. Trouwens hoe zuidelijker je komt hoe harder het waait. Hier zie hoe Susan leunt tegen de wind bij de vuurtoren op het (bijna) zuidelijkste punt van NZ.

Van glooiende groene heuvels tot mooie baaien en dichte naaldbossen en dan weer vochtige regenwouden. Hoe zuidelijker je komt hoe meer Lupines je aan de kant van de weg tegenkomt, prachtig. Terwijl op het Noordereiland overal Cala's als onkruid langs de weg staan (terwijl deze bloemen in NL hardstikke duur zijn).

Goed, om half twee (we hadden toen vanaf half 8 in de bus gezeten) kwamen we aan bij ons hostel. Er was geen receptie en we konden zo naar binnen, er hing een schoolbord buiten en daar stond onze naam op (we boeken altijd een dag van te voren), dus dat moest toch wel goed zijn. Binnen lag een kat op de bank te slapen en verder was er niemand. Het bleek, zo lazen we op een papiertje aan de deur dat de eigenaren een halve km verderop woonden en dat als je er wilde overnachten je gewoon je naam op het bord kon schrijven. Over de telefoon, de vorige dag, hadden ze al gezegd dat ze 's avonds wel even langs zouden komen. Ze zijn eigenaar van vele hectare grond, hun core business is farming van duizenden schapen, het hostel deden ze erbij.

We waren de eersten die arriveerden dus we hadden mooi de eerste keuze voor de slaapkamer.
Een heel knus huisje met openhaard en uitzicht op zee (tuintje, duintje met lupines en dan strand en zee).

We waren meteen verkocht en wilden eigenlijk wel twee nachtjes blijven. Verder was er echt helemaal niks. Geen mobiel bereik, geen internet maar ook geen winkel of iets dergelijks. 2 km verderop, zo lopend over het strand, was wel een klein huisje waar ze het een en ander verkochten zoals muffins, repen, ijsjes. Gelukkig hadden ze in hun ijsvriezer ook wat pizza's, pizza broodjes en andere diepvrieshapjes liggen maar dat was het toch wel. Heel aardige mensen trouwens. Gelukkig wisten we van te voren dat er in Curio Bay niet veel zou zijn, dus we hadden in Te Anau al boodschappen gedaan voor ons avondeten maar voor de ochtend hadden we niet veel meer en aangezien we hoogstwaarschijnlijk nog een nachtje zouden blijven moesten we wat improviseren. Er was nog een pizza, we hebben 2 spinazie rolls gekocht en een taartje met vlees erin. Er was geen brood meer maar dat zou morgen weer komen.

Na de boodschappen zijn we nog even verder gelopen naar het puntje van de baai, een mooie klif. Susan ging weer richting huis maar ik heb nog een hele tijd op de klif gezeten, kijken naar de golven die er tegenaan beuken, een machtig gezicht vind ik dat. De kracht van het water. Toen ik nog een laatste keer mijn rondje op de klif liep (ik was er toen helmaal alleen, het is namelijk niet zo druk in het zuiden van NZ), zag ik wat raars grijswits liggen. Iets dichterbij gekomen (zo'n 5 meter) bleek het een Furr seal (iets van een pelsrob of iets dergelijks) te zijn. Ik dacht dat 'ie dood was, hij lag op zijn rug en er zat geen beweging in, zijn flippers gingen wel wat op en neer maar ik dacht dat dat door de wind kwam. Maar ineens zag ik hem ademhalen en zich omdraaien, naar mij! Hij keek me recht aan, ik schrok me rot (ik ben ook zo'n held voor wat betreft onaangelijnde dieren zonder baasjes) helemaal omdat ik een paar dagen geleden had gehoord dat zeehonden konden bijten en sneller kunnen rennen dan mensen. Toch snel een foto genomen en snel weg gelopen en naar het huisje gegaan.

Later kwam er nog een Canadees meisje, een Engelse en nog later een Engels stel. Toen 's avonds de eigenaren even langskwamen om kennis te maken hebben we meteen gevraagd of we nog een nachtje konden blijven. Ze wisten het zo niet uit hun hoofd maar daar zouden ze de volgende ochtend even over bellen. Ook moesten we de Catlin Coaster bellen om te vragen of ze ons een dagje later konden oppikken, dit was in principe okay maar we moesten de volgende ochtend voor de zekerheid maar nog even bellen. Natuurlijk hadden we er alle vertrouwen in de de Nieuw Zeelanders dit voor ons zouden regelen en dat bleek de volgende ochtend ook te kloppen. No Worry's, geen probleem. U vraagt, wij regelen het voor u. Wat zal dat weer wennen worden in het starre, stugge bureaucratische Nederland, je wordt er echt verwend van. Trouwens heel veel bedrijven, zo'n 95%, (groot en klein) hebben een gratis 0800 nummer en ook lokale telefoontjes zijn gratis. Moesten ze in NL ook maar eens invoeren.

Te Anau

Vandaag hebben we een deel van de Kepler track gelopen. Dit is een van de meest bekende wandelingen van NZ. Over de hele wandeling doe je zo'n 4 dagen. Daar hadden wij geen zin in dus hebben we ons laten afzetten door een shuttle bus en ons ook weer laten ophalen. Het deel van de track hebben we dus heen en weer gelopen. Een mooie route langs een rivier en voor een deel langs Lake Manapouri. Over hanging bridges, waar je als je er op loopt helemaal op en neer gaat , wel grappig. We hebben van 10 tot 3 gelopen. Heerlijk weer, ff wandelen. Onderweg heel veel vogels gehoord, rustgevend met het kabbelen van het water. Aan de oever wel heel veel Sand Fly's dus geen mogelijheid om buiten even een broodje eten eten. Dit hebben we maar even in een van de overnachtingshutten gedaan. Zeer eenvoudige hutten met houten bankjes bij lange tafels en matrassen met plastic hoezen er omheen. Wel wc's en kookgelegenheid maar nix voor mij. Na de hut nog een klein stukje doorgelopen en toen maar weer terug om onze bus te halen. Wel jammer dezelfde weg weer terug maar voor iemand die geen orientatie heeft niet zo erg want ik herken toch weinig tot nix meer terug.
Daarna wat boodschappen gedaan en na wat aangerommeld te hebben en gegeten zit ik nu achter de pc.

De Nieuw Zeelanders

Even wat over de Nieuw Zeelanders.

Als ik terug kom in Nederland moet ik wel even afkicken denk ik. Zoals Susan het mooi beschreef: NZ-ers maken van jou probleem (in mijn geval dus mijn probleem) hun probleem. Wil ik iets wat eigenelijk niet op die manier geregeld kan worden, dan regelen ze het voor je. Ze zijn heel relaxt en Susan en ik hebben al heel wat voor elkaar gekregen zonder probleem. Je vraagt ze of iets ook anders kan en ze reageren "No Worry's, komt voor elkaar", zonder enige frustratie of irritatie. Je wordt niet met een kluitje in het riet getuurd en ook niet van het kastje naar de muur. Het kan allemaal meteen. Gister heeft er weer eens een hele bus op mij gewacht, dit keer niet om te plassen maar omdat ik even een broodje wilde kopen. Geen probleem, tijd zat. Zijn wij niet gewend in Nederland. Vandaag hadden we alleen maar betaald voor een enkele reis met de shuttlebus naar de Kepler track, maar we konden zonder extra te betalen ook weer mee terug rijden, No Worry's. Zo makkelijk gaat dat hier.

De hostels

Ik zal eens even een beeld geven van de hostels.

Over het algemeen hebben eigenaren hun best gedaan om er iets gezelligs van te maken. Leuk beschilderde huizen of gebouwen met veel bloemetjes in perkjes. Voor de rest zijn ze best luxe en goed uit gerust. Ik heb maar in 2 hostels mijn slaapzak hoeven te gebruiken, voor de rest zijn ze allemaal uitgerust met bedlinnen. Soms zelfs een handoek, ook heel prettig als je anders zo'n klein camping handdoekje gebruikt die zo stoef is als ik weet niet wat.

Douches zijn altijd warm en schoon en genoeg faciliteiten, zelfs goed heet als je dat wilt. Genoeg ruimte om ook je kleren in je hokje te hangen en afgeschermd zodat ze droog blijven. Verder genoeg wastefels om je tanden te poetsen en af een toe föhns ter beschikking. Er zijn wasmachines en wasdrogers aanwezig, die je voor 4 dollar (3 euro) kan gebruiken. De keukens zijn ruim met alle bestek, potten pannen, genoeg aanwezig. Voornamelijk electrisch koken maar genoeg kooktoestellen, ovens en magnetrons, broodroosters (want al die engelsen eten toast), gratis thee en koffie en gebruik van kruiden.

Grappig om te zien wat mensen allemaal in elkaar flansen, ze doen echt hun best, net een wedstrijd. De meest lekkere en aparte gerechten komen langs. Backpackers zijn over het algemeen netjes en ruimen hun rotzooi weer netjes op. Er wordt ook veel van elkaar geleend en met elkaar meegegeten. Erg behulpzaam allemaal.

Backpackers zijn er in alle leeftijden maar voornamelijk midden 20. Veel, heel veel Duitsers, beetje jammer. Ook veel Engelsen, wat uit de VS en Canada en mensen uit NZ reizen ook door eigen land.

Cruise Doubtfull Sound

Gisteren was het zo ver, we zouden beginnen aan onze cruise op de Doubtfull Sound. We hadden er zin in! Vroeg opstaan want we werden gehaald met de taxi, voor een ritje van 500 meter de steile helling af. Wat een luxe want 2 dagen geleden moesten we met bepakking van 20 kilo die zelfde helling op maar dan op eigen kracht, heavy! Wel gelukt overigens. Bij de Real Journey (de travel agency) aangekomen gingen we per bus verder. Skip was onze chauffeur en ook onze gids op de bus. Hij vertelde over de omgeving en hoe deze was ontstaan; het natuurkundige verhaal en ook de mythe van de Maori's hierover. Veel ongeloofwaardiger maar wel interessanter. Een optie was om met een stoomtreintje een stukje te rijden. Dit hebben Susan en ik gedaan, was wel grappig.

Aangekomen bij Lake Manapouri, gingen we verder met de boot. Een uurtje over het meer naar de Doubtful Sound. Deze is namelijk niet op een andere manier te bereiken. Zo ongerept zijn deze fjorden. Daar gingen we weer in de bus voor ons laatste stuk, over de enige weg die daar is en die eigenlijk voor een grote krachtcentrale is bedoeld. Hier was de natuur al adembenemend zo ook op de boot trouwens. We kwamen nog langs een prachtige waterval (gardenfalls) die in drie etappes naar beneden viel. Prachtig!!
Uiteindelijk aangekomen bij de 'Adventure', een prachtig zeilschip voor de cruise. Erg aardige bemanning, vooral onze natureguide, erg charmante knul.
De omgeving is niet te beschrijven zo mooi, rustig en mystiek. Inktzwart water waarin je kan verdrinken (zo ook in de onbeschrijvelijk mooie groen bruine ogen van onze guide, moest me beheersen om niet te gaan staren) zo koud en diep (gemiddeld 300 meter diep). In het fjorden gebied regent het nagenoeg altijd (er valt zo'n 7 meter regen per jaar) en het stikt er van de sandfly's (gemene beestjes, iets groter dan een fruitvliegje en als ze steken laten ze een jeukerige bult achter). Als je maar in beweging blijft laten ze je met rust (ook hier is weer een mythe over van de Maori's). Daar gingen we de Doubtfull Sound op, eerst een hartelijk welkom van de bemanning en versgebakken muffins. Nogmaals, de omgeving is niet te beschrijven maar ik probeer het toch.... Je vaart tussen hele hoge fjorden en je voelt je heel klein daardoor, op stil water. Wolken hangen laag, zo tussen de fjorden wat een heel mysterieus effect heeft. Omdat het bijna altijd regent, zijn er overal watervallen, die van heel hoog naar beneden vallen in het water. Ik heb ondanks de regen heel veel op het dek gestaan, in regenpak. Ook onze nature guide kan er geen genoeg van krijgen en was eigenlijk alleen maar buiten te vinden, geen onaardige bijkomstigheid ;-). Ik heb hem bijna alleen maar in regenpak gezien, en toch nog aantrekkelijk (voornamelijk doordat hij mooie verhalen kan vertellen en die ogen......). Tijdens onze cruise was er de mogelijkheid om te kajakken, eerst wel even spannend zo op dat inktzwarte water maar na korte tijd wordt je bevangen door de immense hoogte van de fjorden en voel je je nog kleiner. Hieronder een foto tijdens schemer, geen trucage of filter gebruikt het is hier echt zo. Let op de weerspiegeling van de wolken in het water. Ook de regen op het water geeft een heel apart geluid. Later broodje met soep gegeten en daarna een lopend buffet, allemaal versgebakken en gemaakt, heerlijk.

Omdat het weer gunstig was (hoe is het mogelijk dat ik dit schrijf want het regent 80% van de tijd) konden we in een van de fjorden komen met een bijzonder mooie sfeer. Daar vroeg Ben, de gids om stilte. Een hele aparte ervaring, veel mensen op het dek, iedereen stil, de motor van de boot helemaal uit. Alleen het geluid van watervallen en nachtvogels want het was al bijna donker. Een hele aparte ervaring. Erna zou Ben een dia-tentoonstelling geven. Aangezien hij maar op het dek bleef, bleef ik ook, veel te mooi (om 2 redenen). Maargoed iedereen zat binnen te wachten bleek achteraf.... Er werden door mede passagiers speculaties gemaakt, hoorde ik achteraf van Susan. Terwijl ik me van geen kwaad bewust was.
Na de diashow zo langzamerhand naar bed. Susan en ik sliepen samen met een meisje uit Australie en één uit Taiwan in een hut. Ilona, hoe heb je dat toch gedaan, zo een half jaar met zo weinig ruimte, diepe respect!

Na een lichte nachtrust 's ochtends weer vroeg op, om 7 uur ontbijt. Daarna weer verder, onderweg hebben we nog zeldzame pinguins met gele wenkbrauwen, ik weet ff niet hoe ze heten (Yellow-eyed penguin, RB) gezien en zeehonden. Weer geen dolfijnen (het zit er niet in, deze keer in NZ). Daarna weer de hele tijd bij Ben op het dek gezeten. Helaas zat het er om half 10 alweer op. Na afscheid genomen te hebben van de bemanning weer op dezelfde manier terug als heen. Wel even omschakelen van deze indrukwekkende natuur, helemaal geïsoleerd tussen de fjorden naar de bewoonde wereld. Maar prachtig. Nogmaals niet op een foto te vatten of te omschrijven. Je moet het ervaren.

We hebben ons in Te Anau laten afzetten. Daar wat rondgelopen en in een restaurantje pizza gegeten en om 10 uur lagen we al in bed, zo moe waren we van alle indrukken.

Queenstown

Vandaag een rustig relax dagje in Queenstown. Een perfecte plaats voor relaxen, Queenstown. Eerst heerlijk op een terrasje ontbeten. Het was vandaag weer prachtig weer, en dat op het zuider eiland! Gebeurt niet vaak, normaal is hier veel regen. Maar vandaag geen wolkje aan de lucht. Eerst wat gewinkeld en daarna in de tuin van de hostel in de zon gezeten. Hieronder wat foto's van vandaag uit Queenstown. Hieronder het uitzicht over het meer vanaf de steiger. Eentje van het uitzicht vanaf de tuin op de heuvel van ons hostel. Susan en ik in de tuin met prachtig uitzicht van het Deco Hostel in Queenstown.
Een foto van het goede leven, wijn en mooi uitzicht, ook gemaakt in de tuin van ons hostel.Zoals je ziet, het was vandaag prachtig weer! Verder eigenlijk niet veel gedaan. Morgen op de cruise over de Doubtfull Sound, heb er zin in. Alleen voor de sms-ers, ik heb daar geen bereik.

Naar Queenstown

Vandaag zijn Susan en ik afgereisd naar Queenstown. Een lange busrit van ongeveer 8 uur. Het was prachtig weer, een strakblauwe lucht, wel jammer dat we zo lang in de bus moesten zitten. Maar de rit was echt adembenemend. Langs de zuider alpen en Mount Cook, volgens mij de hoogste berg van Nieuw Zeeland. De buschauffeur vertelde van alles over de omgeving wat interessant was om te horen. Ook stopte hij regelmatig zodat we naar de wc konden en mooie foto's konden maken. Dus het was helemaal niet erg om zo lang in de bus te zitten. We hebben heel wat gezien. Helemaal omdat we lekker voorin zaten. Hieronder een foto van een tussenstop onderweg. Een prachtige achtergrond als kadootje erbij. Ondertussen zocht ik via sms contact met Makara en Lydiane (Mak en Ly) om in Queenstown met ze af te spreken. Zij 'wonen' voor bepaalde tijd in Queenstown, Mak heeft daar werk.
Om ongeveer 4:15 uur kwamen we aan in Queenstown. Eerst ingecheckt in ons hostel. Een eenvoudig maar leuk hostel met een (ik zeg het weer eens) adembenemd uitzicht vanaf het terras op de bergen en het meer, echt prachtig, je kunt er geen genoeg van krijgen. Telkens weer foto's maken. Want met de verschillende standen van de zon geeft het elke keer weer een ander beeld.

Nadat we ingecheckt waren, zijn we naar een reisburo gegaan. Susan heeft namelijk voor 22 en 23 november een cruise geboekt in de Doubtful Sound. Deze wilde ik ook graag doen. Dus we gingen kijken of ik deze ook nog kon doen. We dachten weinig kans te hebben omdat wordt aangeraden deze een paar maanden van te voren te boeken omdat het zo populair is. Maar we hadden geluk (zoals ik hier wel vaker heb), ik kon nog mee! Er waren nog 7 plaatsen over. Yes. Daarna Queenstown wat verkend. Het is een gezellig en relaxed stadje, aan een meer met een stoomboot, veel kleine parkjes waar mensen picknicken of een boekje lezen. Erg leuk. Aangezien het nog steeds prachtig weer was, zijn we op een terrasje gaan zitten om onze gezamenlijke cruise te vieren. Ondertussen had ik contact met Mak en Ly gehad en het duurde niet lang of ze kwamen de hoek om lopen. Heel grappig om aan de andere kant van de wereld 'bekenden' tegen te komen. Heb het gevoel dat ik ze al tijden ken en ook dat ik ze al een hele tijd niet had gezien (in werkelijkheid is het 2 weken geleden dat ik afscheid van ze heb genomen). Erg leuk om ze weer te zien. Hieronder vrnl: Mak, Lydiane, Susan en ik in Queenstown Ik had geluk want Ly zou de volgende dag naar Nelson (helemaal in het noorden) vertrekken voor een maand werk. We hebben met zijn 4-en gegeten. Was erg gezellig.

Ski dive

Vanochtend zijn we eerst een rondje om Matheson lake gefietst. Een prachtig meer waarin je bij helder weer de weerspiegeling van Mount Cook ziet. De ochtend begon helder dus na ons ontbijt lekker buiten op de fiets gesprongen. Helaas is het weer in de bergen heel erg veranderlijk en werd het al gauw weer bewolkt. Maargoed, het meer was prachtig en je zag wel wat weerspiegeling. Zoals je hier ziet is het gras hier echt groener, met allemaal schattige boterbloempjes.
Op tijd weer naar hostel voor onze ski dive. Was wel wat zenuwachtig maar vond het ook super dat ik het ging doen.

Eerst werd uitgelegd wat je allemaal moest doen bij het uit het vliegtuig springen en dergelijke. Toen we opstegen maakte, de prachtige omgeving algauw plaats voor mijn zenuwen. We vlogen boven de wolken op 12000ft. Strakblauwe lucht, grijze bergen met sneeuw op de top, echt waanzinnig. We konden onze camera meenemen voor foto's. Toen het vliegtuig uit met een dubbele salto, echt kicken. Een vrije val van 45sec, ook heel gaaf. Net of je met een snelheid van 140km per uur met je hoofd uit de auto hangt. Niet het gevoel dat je valt. Toen de parachute open en dan is het net of je stilhangt in de lucht. En een heel mooi uitzicht. Weer tijd voor foto's dus de camera uit mijn pak gehaald en schieten. De foto hieronder van de bergen, boven de wolken heb ik ook tijdens mijn sprong gemaakt. Ook mijn tandem man heeft foto's van mij gemaakt. Op deze foto's kan je zien dat de adrenaline van mijn gezicht knalt. Mocht zelfs de parachute zelf besturen op een gegeven moment. Nog wat rondjes gemaakt, net of je in een achtbaan zit, heel erg gaaf. Voor dat je het weet ben je met een zachte landing alweer op de grond. Niet eng en je voelt je heel veilig met je mede springer want je zit zo'n beetje vacuüm aan hem vast, echt heeeeeel erg strak.

Nu ben ik nog steeds aan het bijkomen van deze prachtige ervaring. En nog steeds wat trillerig en van de val en de adrenaline. Achteraf was ik ontzettend moe. Broer en mam, echt een aanrader! Helemaal niet eng, je hebt nl niet het gevoel dat je valt. Een super ervaring. Morgen naar Queenstown. Zodra ik weer bereik heb doe ik een smsje mam en pap. Tot later.

De Heli hike en naar Fox Glacier

Vandaag een spannende dag. De heli hike. 's Ochtends een stralende dag dus dat was positief. Eerst speciale schoenen en jas aan voor op het ijs en toen in de heli. Omdat ik de kleinste was mocht ik voorin, super want dan zie je het meest! Was echt fantastisch om met een heli te vliegen. Prachtig gezicht de gletsjer van boven te zien. Hele blauwe stukken, onnatuurlijk gewoon. Dat komt omdat daar het ijs net is afgebroken en het ijs nog geen zonlicht heeft gezien. Aangekomen op de gletsjer begonnen de wolken zich langzamerhand op te stapelen. Eerst maar de trampons (ijs spikes) aan. Eenmaal klaar hebben we zo'n 5 meter gelopen en toen moetsen we helaas alweer terug omdat de wolken in de gletsjer waren. Anders kon de heli ons niet meer vinden en moesten we of teruglopen (duurt 18 uur) of overnachten. Beide geen optie. Het was een hele gave belevenis die helaas werd overschaduwd door de vroege afbreking.

Later vandaag zijn we verder gegaan naar Fox Glacier, een ritje van 45 min. Daar ingecheckt in een leuk gezellig hostel. We kwamen al gauw weer oude bekenden tegen uit het hostel van de Pancake Rocks. Een Engels stel plus vriend en 2 Duitse meiden. Die vertelden ons vol enthousiasme over hun ski dive. Erg mooi om hier te doen omdat je én de bergen én de zee ziet. Ook wij werden enthousiast en hebben de ski dive ook geboekt voor de volgende dag. Super spannend, nooit gedacht dat ik dat zou doen.

Pancake rocks en Franz Josef

Voordat Susan en ik verder gingen naar Franz Josef zijn we eerst naar de Pancake rocks wezen kijken. Daarvoor kwamen we immers naar Punakaiki. Leuk om te zien maar we waren er met een half uur uitgekeken. Toen op de bus gestapt richting Franz. We hadden dezelfde chauffeur als een paar dagen geleden. Heel aardige vent, vertelde ook veel over de omgeving maar had een beetje last van ADHD. Zei de hele tijd na elke zin 'yep,yep' en kon niet stil zitten. Ook in zijn rijgedrag was hij onrustig. Dus maar voorin gaan zitten vanwege wagenziekte.
Aangekomen in Franz (een toeristisch oord) eerst bij de I-site geïnformeerd wat er te doen was. Ons eerste plan was de volgende dag een wandeling te maken op de gletsjer Franz Josef, maar toen werden we wel heel enthousiast over de Heli hike. Met de helicopter werden we dan afgezet midden op de gletsjer en dan hadden we daar een wandeling van 2 uur. Spannend. Maar eerst eens inchecken in ons hostel, een grote, er is niet anders in Franz. Wel een beetje jammer want de sfeer is daar meteen anders. Kamer was schoon gelukkig.

verzoekje

Hallo allemaal,

Even een klein berichtje. Ik heb namelijk maar 10 min en dan wordt het scherm al weer zwart zonder dat ik normaal kan uitloggen, erg vervelend, duzzz

Bedankt voor alle emailtjes, vind ik heel erg leuk zoveel reacties. Omdat de email heel traag is kan ik ze niet allemaal beantwoorden. Mijn eerste prioriteit is mijn weblog bijhouden. Dus als je echt iets met me wilt delen, doe dat dan via mijn gastenboek. Daar kan ik wat sneller bij, ook om te reageren. Thanx.

De omgeving van Punakaiki

Na heerlijk te hebben geslapen in ons huisje, hij ging af en toe wat heen en weer door de wind, hebben we ontbeten. Daarna aangevangen met onze 1ste wandeling. The trumari track, een korte wandeling van 15 min maar zeer de moeite waard. Kon alleen maar bij eb, naar een baai met hele mooie rotsen en dergelijke. Echt prachtig, en die zee, hoe die tegen de rotsen aankwakt, prachtig het geluid en de kracht....We zijn daar zo'n 2 uur geweest, toen weer terug naar de hostel ff broodje met ei gegeten. Eieren konden we bij het hostel kopen, zagen we vanochtend. Daarna aan onze 2de wandeling begonnen the pororari river track. Het was nog te bezien of we die hele wandeling konden doen omdat het zo geregend had. Het kon zijn dat we op een plek tot onze knieen door het water moesten waden. Maargoed, eerst zien dan geloven. Deze wandeling leidde langs de bovengenoemde rivier en was weer eens prachtig. Op de rivier wat kajakkende mensen, heel gezellig allemaal. En inderdaad na 2 uurtjes wandelen moesten we wel een beekje oversteken. Dus wij dachten dat het allemaal wel mee viel. Toen we dachten na 4 uur wandelen zo'n beetje bij het einde aangekomen te zijn, bleken we dus toch nog de rivier te moeten oversteken...shit shit shit. We hadden ook geen zin om weer 4 uur terug te moeten lopen terwijl we bijna klaar waren met de wandeling. Dus wij de stoute schoenen uitgetrokken, broekspijpen opgerold, camera's en horloges veilig opgeborgen in de rugzak, schoenen eraan vast geknoopt en proberen door de ijskoude rivier te waden. Eerst was het plan om door het smalste gedeelte van 2,5 meter te lopen maar dat was te diep en de stroming was te hard. Dan maar door het wat ondiepere gedeelte van 6 meter. Waar de stroming wat minder was. Zo gezegd zo gedaan, wat was dat water koud, en de stenen glad. Heel rustig naar de overkant gelopen, het was dus gelukt. Een hele overwinning. Daar onze voeten op laten drogen maar toen was er een volgend gevaar. Paarden, loslopende paarden die ons wel heel interessant vonden. Nu ben ik bang voor loslopende dieren maar Susan helemaal. Die had de schoenen al aan en zette de mars er al in, terwijl ik mijn sokken nog niet eens aan had. Tja, altijd wat trager he. Dus ik als een gek sokken aan mijn natte zanderige ijskoude voeten, schoenen aan, half gestrikt en het op een lopen gezet, want de paarden kwamen steeds dichter bij. Doodeng, ging nog liever 4 keer door de rivier, maargoed dat is ook geen optie omdat paarden makkelijker door het water gaan dan wij. Maargoed, ze bleken gewoon nieuwsgierig, toch doodeng, vier van die loslopende paarden die op je af komen lopen. Ze bleven eigenlijk ook gewoon staan, maargoed. Uiteindelijk kwam de wandeling uit op het dorp (bestaande uit dus de I-site, souvenier winkel en eetcafe, waar ik nu zit mijn blog bij te werken).

Het is vandaag trouwens aardig opgeklaard, het begon bewolkt en na verloop kregen we weer een strak blauwe lucht. Het weer is hier echt heel veranderlijk, met als voordeel dat het ook nooit lang echt slecht blijft. Vanavond gaan we lekker uit eten en daarna in de hot tub voor ons huisje. Morgen moeten we toch echt die pancakerocks maar eens gaan bekijken want daar kwamen we per slot van rekening voor. Zo, ik ben weer helemaal bij. Zoals je leest vermaak ik me nog steed prima. Tot later.

TranzAlpine naar Greymouth

Vandaag weer vroeg op want we namen de trein naar van het oosten naar het westen naar Greymouth. Dit moest een hele mooie rit van 4 uur zijn. Van te voren geboekt. En het was inderdaad een hele mooie rit, heel erg jammer was wel dat het weer nog steeds niet meezat. Het was erg bewolkt en regenachtig, dus zagen we weinig van het mooie uitzicht. Er was op een hele trein maar 1 klein wagonnetje waar je echt goed foto's kon maken, dit was een open wagon, zonder ramen. Heel koud en winderig maar iedereen wilde er natuurlijk op. Beetje jammer, heb maar foto's door het raam gemaakt. Later werd het er rustig omdat het zo koud was. Op het buitenwagonnetje werd ik aangesproken door een Nederlands meisje, Susan. Het klikte meteen. We zijn met z'n 2-en in een lege coupé gaan zitten (er was net een kudde japanners uitgestapt) en hebben de hele rit verder zitten kletsen en eigenlijk niet meer naar buiten gekeken. Heel gezellig. Susan had eigenlijk nog geen plannen waar ze naartoe ging en vroeg of ze met mij mee kon een stukje verder naar het noorden naar Punakaiki, naar de pancakerocks. Ik vond het prima en alleen maar gezellig. Frans ging namelijk verder naar het zuiden naar de Franz Jozef en de Fox glacier (wil ik later gaan doen).

In Greymouth zijn we samen op de bus gestapt naar Punakaiki, helemaal onvoorbereid, nog geen hostel of wat geregeld. Susan blijkt ook een control freak te zijn dus nix voor ons. Daar aangekomen moest Susan even bijkomen van de misselijkheid. De buschauffeur reed nogal onbehouwen en hard. Toen maar langs de weg en later langs het strand gelopen met onze grote rugzakken. Bij een aantal huisjes (wat (op een) hostel (b)leek), zijn we maar naar binnen gelopen. We konden of in een dorm (meer dan 4 pers op een kamer), of the honeymoon suite. Hij zei; You'll love it, or you'll hate it. Nou, we loved it. Heel leuk, een eigen pipo de clown en mama Lou huisje, heel schattig. We snappen niet dat iemand dat huisje niet leuk zou vinden. Voor de keuken, douches en wc moet je alleen door de tuin naar het hoofd gebouwtje maar dat komt wel vaker voor, geen probleem. Ook de andere gasten waren jaloers op ons eigen huisje. We kenden elkaar nog maar een paar uur en we hadden nu al samen de honneymoonsuite, we moesten er erg om lachen.

Helaas was het de hele dag bewolkt en regenachtig en konden we niet veel meer doen. Maar 's avonds klaarde het op en werden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Dit hostel ligt namelijk aan de zee. De zee hier is trouwens veel wilder dan aan de andere kant, de oost kust. Heel machtig om de te zien. Er is hier nix te doen. Er is natuurlijk een I-site, een soevenierwinkel en een klein eethuisje, daar kan je brood, groente en fruit kopen uit hun eigen keuken, maar het is hier echt fantastisch mooi. De zee, de hoge bergen en de ongerepte natuur....echt prachtig. Ook geen bereik met mijn mobiel, dus voor iedereen die mij smst........ Zondag ben ik weer te bereiken, denk ik.

Christchurch

Door de harde wind en de hevige regenval ging onze dolfijnencruise helaas niet door. Voor nix om half 7 opgestaan, beetje jammer. De eerste mogelijkheid was de volgende dag om half 6 (wel erg vroeg, met nog niet eens zekerheid of het wel doorging) of vrijdag. Dat was ons te laat. Wel erg balen maargoed het is niet anders. Misschien als ik nog tijd over heb kan ik van Christchurch weer terug aan het einde van mijn vakantie. Of anders ergens anders tijdens mijn reis. Maargoed ik vond het niet nodig om nog langer in Kaikura te blijven, er was verder niet echt veel te doen. Dus maar verder naar Christchurch met de bus. Ongeveer drie uur reizen. Vandaar uit wilden we graag een treinreis maken naar het westen, schijnt heel mooi te zijn.

In Christchurch was het koud. Heel apart als je de vorige dag nog in hemd en korte broek hebt gelopen, nu trui en fleece en nog loop je te rillen. We zijn eerst naar ons hostel gegaan. We hadden er eentje uitgekozen het dichts bij het treinstation maar daarom wel uit het centrum. Maargoed maakt niet uit. Het heet het Jailhouse en bleek dus ook een tot hostel omgebouwde gevangenis te zijn die tot 1999 nog als gevangenis werd gebruikt. Echt heel leuk. We sliepen op een stapelbed in een cel, met nog zo'n zware deur. Echt heel apart en leuk. Zag er allemaal netjes en schoon uit.

Nadat we hadden ingecheckt, weer met de bus naar het centrum. We wilden graag met de gondola en de tram. Bij de I-site (plaatselijke vvv, hebben ze in elke plaats, heel handig) een combi kaartje gekocht en weer op de bus gestapt naar de gondola. Dat bleek een heel end buiten het centrum. Daar uitgestapt bleek die hele gondola niet te gaan vandaag vanwege de harde wind. Stonden we daar met ons goeie gedrag in the middle of no where in de koude en niemand te bekennen. Gelukkig ging om de 15 minuten de bus.

- Had ik mooi de tijd om mijn foto's te wissen. Ik had er inmiddels 400 van de 500 op een disk gezet. Dat deed ik stuk voor stuk omdat ik niet weet hoe dat anders moet, iets te fanatiek, nu heb ik waarschijnlijk teveel gewist, was zo goed bezig, niet dus. Stom stom stom. Gelukkig waren het foto's van het park en bloemen in Wellington, vond ik toch niet zo heel veel aan, maar toch jammer want er zaten denk ik ook foto's van Dave & Sian bij, daar baal ik nog het meeste van. Zoals jullie lezen, ik moet even ventileren over mijn eigen stommigheid. -

Geen gondola dus, wel voor betaald en de I-site was al dicht toen we na een enorme detour eindelijk weer in het centrum waren. De buschauffeuse was een erg vriendelijke vrouw trouwens die mij de oren van het hoofd praatte. Niet te verstaan vanwege het accent en het lawaai van de bus. Ik heb maar wat geknikt. Ik kreeg haar telefoonnummer voor als ik nog eens in Christchurch was dan wilde ze me wel een rondleiding geven in de stad en haar buurman was Nederlander daar kon ik dan gezellig op bezoek. Typisch NZ-ders. Onderweg stopte ze nog even voor een boodschap. Dat kan allemaal hier in NZ. In het centrum nog wel ff de tram gepakt, was hardstikke leuk. Leuk ouderwets dingetje, ging langs mooie gebouwen en bezienswaardigheden van de stad. Ondanks dat Christchurch een grote stad is, is deze wel overzichtelijk en best leuk.

's Avond fish en chips gegeten. Lekker is dat, lekkere dikke frieten met en plak vis in een krokant laagje ZONDER graat, net vissticks. Daarna naar onze cel gegaan, maar eerst nog wat boeven foto's gemaakt. Erg gelachen.

Kaikura

Vandaag zijn Frans en ik vertrokken naar Kaikura. Deze plaats staat bekend om zijn whale watching en zwemmen met dolfijnen. Dat wilde ik graag doen, vandaar. Tijdens onze busreis werden we al getrakteerd op een hele mooie kust met zeehonden. Aangekomen zijn we eerst een tour gaan boeken voor de volgende dag om met dolfijnen te zwemmen. Toen ik naar NZ toe ging hoefde dat niet zo perse van mij maar nu ik er over gelezen heb, leek het me toch wel heel bijzonder.

Nadat we waren opgehaald door de hostel eigenaresse en ons een beetje thuis hadden gemaakt, hebben we de gratis moutainbikes (het was ook niet veel) gepakt en zijn we weer op weg gegaan naar het dorp. Daar de fiets neer gezet (op slot was niet nodig, wel de helm, die hier verplicht is, meegenomen) en begonnen aan een wandeling langs de kust. Het begin was wat saai maar eenmaal bij de hoek aangekomen was het wel heel mooi. Daar waren weer de zeehonden, op de stenen in het water. Leuk om te zien. Onze wandeling ging verder naar boven, nu op een onverhard stuk. Langs weilanden en de kust, prachtige vergezichten. Met in de verte bergen met op te toppen sneeuw. Net de milka reclame. Het was heel mooi weer maar we zagen in de bergen de donkere wolken samenpakken en het daar later ook regenen. Heel apart, als je richting zee keek was het helemaal blauw en zonnig met hier en daar een klein wolkje, keek je richting land was het aarde donker met flinke regenbuien, dat contrast. We werden wel wat huiverig dat we een nat pak zouden krijgen, dus wat stevig doorgelopen. Toen we bijna klaar waren met ons rondje begon het dan ook te hozen. Even gescholen en na een minuut of 10 was het gelukkig weer droog, maar het was wel zo'n 10 graden afgekoeld, dus koud. Wel een hele mooie regenboog gezien.

Later werden we met nog wat gasten door de hostel eigenaar rondgeleid door het gebied, het waaide toen gigantisch. Hij wilde ons een zonsondergang laten zien maar het was te bewolkt. De eigenaar zei al, in NZ heb je vier seizoenen in1 dag. En dat klopt, we begonnen met zon en 20 graden, toen regen en heel veel wind en het sneeuwde in de bergen. 's Avonds en 's nachts bleef het erg hard regenen en ook flink waaien.

Picton

Voor papa en mama; mijn huidige hostel; Beach Hostel in Punakaiki

Vandaag vroeg op want Frans en ik gaan een wandeling maken in de Marlborough Sounds, fjorden van het noordelijkste puntje van het Zuidereiland, een prachtig gebied. We werden er met een bootje naar toe gebracht. Een prachtig tochtje. Het was prachtig weer en de zon schitterde op het water. Om over het water door dat fjordengebied te varen is zo mooi. Je voelt je heel nietig als je op het blauwe wateroppervlak bent en dan die hoge groene bergen om je heen ziet met al die prachtige baaien. We zijn afgezet in Ship Cove. Eén van de vele baaitjes. De wandeling ging 15 km terug naar een andere baai, daar werden we 5 uur later weer opgehaald. Voordat we aan onze eigenlijke wandeling begonnen hebben we nog een korte wandeling naar een mooie waterval gemaakt. Blij dat we deze gedaan hadden want het was de moeite waard.

Het begin van de wandeling ging steil omhoog, best zwaar maar we werden beloond met prachtig uitzicht onderweg, hoe hoger we kwamen des te mooier het werd. De wandeling liep ook over privaat terrein, dit gebeurt wel vaker, dan moet je door een hek en loop je zo door een weide met schapen of koeien. Heel grappig is dat. Regelmatig gestopt voor foto's en om te drinken en te eten. Want het was warm deze dag. Onderweg kwamen we nog wat nep Kiwi's (vogels) tegen. Best brutaal, die vogels. Ze hebben ook geen vijanden en dat is te merken. Als je niet uitkijkt pikken ze zo het eten uit je hand.

Door al ons getreuzel begon het toch wel aardig laat te worden en we wisten ook niet hoever het nog naar het eindpunt was. Dus de laatste kilometers goed de postbodepas erin, we kamen er om 2 over 3 aan en met dat we de steiger opliepen kwam de boot er weer aan. Wat weer een goeie timing. Onderweg moesten we van verschillende baaien nog andere mensen ophalen. Helemaal niet erg want het is daar zo mooi, om dan weer een baai in te gaan, helemaal verlaten, een enkel huis (van zo'n $ 1.000.000) is echt heel bijzonder.

Rond een uur of 5 waren we weer bij ons gezellige hostel. Waar we ons al de hele tijd op hadden verheugd...meteen de hot tub (zo'n buitenbubbelbad) ingegaan. Echt heerlijk na zo'n inspannende wandeling. Nog heel leuk zitten kletsen met een leuke Canadees (lekker ding). Maargoed, rond een uur of 8 begon ik toch wel erge trek te krijgen en wilde ook nog douchen, dus met grote tegenzin er maar uit.

's Avonds na het eten nog even buiten gezeten bij een haardvuurtje en wat later nog een dvd-tje gekeken met o.a. de ontzettend leuke Canadees (ik weet niet eens hoe hij heet, beetje jammer). Rond half 2 naar bed (Frans lag er al in).

Overtocht van Wellington naar Zuider eiland

Vanochtend vroeg gebeld naar Ferry. Bij de eerste had ik pech maar de tweede geluk. Ik kon om 2 uur met de Ferry naar het zuider eiland. Omdat Dave en Sian de avond van te voren uit waren gegaan zou ik ze om 11 uur bellen. Zo gezegd zo gedaan. Afgesproken dat ze me om half 1 zouden ophalen om weg te brengen en stipt half 1 stonden ze voor me deur. Wel grappig want Dave is echt zo'n surf dude en very easy going maar hij is heel stipt, past eigenlijk niet bijelkaar. Vond hij zelf ook. Maar hij heeft er zelf ook een erge hekel aan om ergens te laat te komen. Afscheid genomen van mijn nieuwe vrienden, altijd lastig. Maargoed, ook zij blijven niet in Wellington wat eerder wel het plan was om daar werk te zoeken. Maar ook Sian voelt zich er niet fijn. Zij gaan ook door naar het Zuidereiland.

Alles was dus goed gekomen. Ik zat om 2 uur op de Ferry naar het Zuidereiland. Wat is dat ding groot zeg. Er worden niet alleen mensen op vervoerd maar er reden zo al iets van 15 vrachtwagens op en wel het dubbele aan auto's, heel indrukwekkend dat zo'n ding nog kan varen. De tocht op de Ferry , vooral het eind was heel mooi. Allemaal fjorden, baaien zo prachtig. Ondanks de enorme wind stond iedereen op het voorste dek zich te vergapen aan de prachtige natuur. Ook weer niet in een foto te vatten omdat het helemaal om je heen 360 graden mooi is. Je voelt je heel klein tussen al die fjorden. In Picton, plaats van aankomst, had ik afgeproken met Frans. Een Nederlandse vent die ik had gesproken in de bus vanuit Napier. Gedurende de dagen hadden we via Sms contact gehouden van waar we ongeveer waren. Hij was nog in Picton, vandaar. Verder zouden we plannen maken om een deel van onze reis samen te ondernemen. Hij had een bed voor mij geregeld in het hostel waar hij ook verbleef. Een leuk ding. Wat boodschappen gedaan en ff aclimatiseren. 's Avonds ergens een hapje eten samen. Maar in het restaurant waren ze ons vergeten en konden we niet meer echt een fatsoenlijke maaltijd bestellen want het gas was al uit. Beetje jammer.

Zo ik ben weer een beetje bij. Nog niet helemaal maar ik moet een bus halen dus heb geen tijd om nog verder te schrijven. Tot later.

Van New Plymouth naar Wellington

Vandaag samen met Sian en Dave naar Wellington. Het was zo'n 4 uur reizen maar dat maakt niet uit. Je kijkt je ogen uit onderweg en ik had goed gezelschap. Sian bleek al net zo'n plas neuroot te zijn als, al het niet erger is. Om de haverklap stoppen for a pie stop :-)

Waar ik al bang voor was: ik bleek Wellington niet echt leuk te vinden. Een te grote stad, erg veel wind dus koud. Dit komt omdat het helemaal in het zuidelijke puntje van het Noordereiland ligt en zee alom. En het ging ook nog regenen. Ook Sian was niet echt enthousiast... Ik had al een hostel geboekt maar die hadden kantoortijden van 9 tot 12 en van 5 tot 9, hmmmm. Lekker gastvrij. Ik kon er dus niet in toen we om 2 uur arriveerden. En toen we door de ramen keken, leek het verreweg van schoon, echt zo'n studentenhuis. Oud, vochtig en onverzorgd. Eiuw!
Sian en Dave hadden nog geen hostel, dus bellen en regelen, bleek toch bijna alles vol te zitten. Omdat Sian, net als ik, absoluut niet in een dorm wilden (meer dan 4 pers op 1 kamer) bood Dave al aan dat wij, de meiden, op een 2pers kamer gingen en hij in een dorm, de schat. Aangezien mijn hostel er wat viezelig, morsig uitzag. Maargoed uit eindelijk konden ze in een hostel bij mij om de hoek, dat vond ik wel fijn dat ze zo dichtbij waren.

We zijn met z'n 3-en de stad in gegaan. Later zijn zij naar een pub gegaan en ik wilde nog wat van de stad zien omdat ik al besloten had niet langer dan 1 nacht te blijven. Heb wat rondgelopen en toen de Cable Car (kabelbaan) naar de top van een berg genomen voor een mooi uitzicht over Wellington en een wandeling in de Botanic Garden.Was fijn, was heel onrustig geworden omdat ik nog niet in mijn hostel kon en omdat ik nog heel wat moest regelen voor mijn volgende bestemming. Door lekker door de mooie tuinen van de stad te struinen werd ik weer helemaal rustig. Mijn grote rugzak had ik in de auto laten liggen dus die hoefde ik niet mee te sjouwen, gelukkig. Toch zo'n kleine 20kg.

Na mijn wandeling door de tuinen ben ik weer met de Cable Car naar beneden gegaan en terug gelopen naar mijn hostel. Wat een pokke end zeg, heb erwel een uur over gedaan. Onderweg ben ik nog geholpen met het vinden van de weg, werd weer gewoon aangeboden. Daar aangekomen was het echt zo vies als we door de ramen hadden gezien, jak! Maar de hostelmanager (Duitse knul) en de gasten waren erg aardig, dat compenseerde een beetje.

Maargoed ik wilde er geen dag langer blijven. Dat hield in een Ferry (veerpond) regelen voor het Zuidereiland, mijn volgende stop. Had onderweg al in een telefooncel geprobeerd om het via mijn flexipass te regelen maar de onvriendelijke man zei dat ik er te laat mee was. Nou, dan regel ik het zelf wel. Dus zelf naar de Ferry gebeld, heb 45 min in de wacht gezeten, toen maar opgehangen. De hostelmanager en ook andere gasten zeiden dat het me wel zou lukken om aan boord te komen, omdat ik alleen een passagier was, zonder auto.

Ondertussen had ik Dave en Sian gesmst maar kreeg geen reactie, bleek nog niet aangekomen te zijn . Toen tussen het wachten door ook maar gebeld. Ze waren ongerust omdat ze nog nix van me hadden gehoord. En ik kan hun wel bereiken maar zij mij niet, heel raar. Ze brachten mijn spullen, heel lief. Ze gingen nog uit (het was zaterdag) en vroegen of ik meeging. Maar ik had zo de balen van het vieze hostel en dat ik de Ferry niet te pakken kreeg dat ik maar vroeg naar bed ben gegaan.

Dave stelde me nog gerust en zei dat het wel goed kwam. Hij zou me morgenvroeg naar de Ferry brengen en proberen wat te regelen en als dat niet lukte gingen we gewoon weer terug. De schat. Vond ik erg fijn en lief van hem.

Deze avond niet gedouched, zou ik alleen maar viezer van worden denk ik, en vroeg naar bed, zodat de dag zo snel mogelijk voorbij zou zijn.