Eindelijk is het dan zover

Vandaag, ondanks dat het laat was geworden de vorige avond, om 8 uur wakker. Aangezien ik in de serre aan de voorkant van het huis slaap moest iedere kiwi experience busganger langs mijn kamer om de te vertrekken. Jippie! Van Ben, de aardige engelse knul, had ik al gehoord dat ze overal 1 nachtje verbleven en dat ze dus vandaag alweer weg gingen. Hè, vervelend. Ik ben lekker in de zon op het stoepje van de ingang gaan zitten en zag ze vertrekken. Ik voelde me meteen een stuk meer thuis en er was rust in de tent. Heel fijn. Helaas het hostel achterlatend in een ravage, het leek of er in de keuken een bom was ontploft en ook de douches en wc's zagen er niet meer helemaal fris uit. Zodra de Engelsen weg waren, kwam de schoonmaakster gelukkig meteen aandraven. Een potig vrouwtje die van aanpakken wist, heel fijn. De hostel eigenaar stond inmiddels de afwas te doen van 30 personen, er stond geen schoon bord of kopje meer in de kast. Ik vroeg of hij dat niet vervelend vond, dat hij iedere keer als er zo'n bus vertrok zelf de zooi moest opruimen. Heel Kiwi lyke zei hij dat hij zich er wel druk om kon maken maar ze de bus uittrekken om de afwas te laten doen, dat dat geen enkele zin had. Dus waarom zou hij zich druk maken om iets wat toch niet zou veranderen. Tja, daar zit wel wat in. En eerlijk gezegd ik heb niet vaak een geïrriteerde of gestresste NZ-er gezien. Een manier van denken dus.

Ik heb heerlijk in het zonnetje mijn ontbijt gegeten. Vandaag is het in tegenstelling tot gister, heerlijk weer. Lekker zonnig, zacht windje. Toen alles weer heerlijk schoon was in het hostel ben ik gaan douchen en dergelijke. Het hostel ziet er meteen een stuk gezelliger uit, nu het weer lekker schoon is. En we waren er nu maar met z'n vieren, veel beter. Heb voor de zekerheid nog even gevraagd of er vandaag weer zo'n kiwi bus zou komen maar dat was gelukkig niet het geval. Morgen weer en dan ben ik al weg gelukkig.

Heb mijn bikini aangedaan want vandaag zou het dan eindelijk gebeuren; ik zou met de dolfijnen gaan zwemmen! Toen ik naar NZ kwam vond ik het niet zo belangrijk maar omdat elke keer als de mogelijkheid er was het aan mijn neus voorbij ging is het een soort van obsessie geworden.
Nog even wat gelezen en toen op pad naar de Dolfin Encounter. Gelukkig had ik al van te voren geboekt. Maar toen ik aan de balie stond deed mijn credit card het niet, shit en ik kan ook niet met mijn bankpas gewoon pinnen. Shiter de shit. Ging het op het laatst toch nog aan mijn neus voorbij. Gelukkig was er een van de medewerkers van de Dolfin Encouter die mij naar het dorp bracht om gewoon te pinnen. Nu had ik er een hard hoofd in omdat ik al een keer gepind had vandaag en er was maar 1 pinautomaat die mijn bankpas pakte...... Ik was er van overtuigd dat het gewoon niet mocht gebeuren, dat ik niet met dolfijnen mocht zwemmen. Maar gelukkig, ik kon gewoon pinnen.

Weer terug moest er eerst een wet-suit gepast worden, een snorkel en finns. Toen met de bus naar de baai en daar op de boot de zee op. Na een half uur met de boot werden de eerste dolfijnen gespot. Heel gaaf. Maar we gingen verder want de Dusky Dolfins (het soort waar we mee zouden zwemmen) leven vaak in grote groepen. En ja hoor, niet veel later een grote groep van wel 30 tot 40 dolfijnen. Heel gaaf om te zien. De Dusky Dolfins zijn vrij klein maar heel acrobatisch. Ze springen uit eigen beweging hoog de lucht in en maken salto's. Zo super om te zien. Net of ze voor ons een beetje stoer aan het doen waren. Deze dolfijnen zijn wild en zwemmen uit vrije wil langs de boot, ze worden ook niet gevoerd. Ons werd opgedragen om in het water door je snorkel gekke geluiden te maken, te gaan zingen of gaan gillen oid. Dit omdat dolfijnen op geluid reageren. Als ze bij je in de buurt kwamen moest je oogkontakt maken en dit vast blijven houden. Dan zouden ze rondjes om je heen gaan zwemmen. Het zijn namelijk erg nieuwsgierige beesten. Toen het water in en ja hoor, na wat gegild te hebben (je moet er maar niet aan denken hoe dat er vanaf de boot uitziet) kwamen er al gauw wat dolfijnen langs me en onder me zwemmen. Zo goed mogelijk oogkontakt gemaakt met eentje en ja hoor hij begon rondjes om me heen te zwemmen, kunst is dan om oogkontakt te blijven houden zodat ze bij je blijven, dus ik ook rondjes maken en blijven aankijken. Natuurlijk zijn de dolfijnen op een gegeven moment sneller. Maar aangezien ik me als een vis in het water voel en goed kan zwemmen en bewegen in het water hield ik aardig lang de aandacht van een paar dolfijnen. En ze zwemmen heel dichtbij, je kunt ze aanraken maar dat vinden ze niet fijn. Ze hebben een gevoelige huid. Omdat de dolfijnen gewoon onderweg zijn, zeg maar, zijn ze ook weer verdwenen. We zijn ze vier keer achterna gevaren en vier keer te water gegaan. Daarna zijn we ze nog een tijd op de boot gevolgd om foto's te maken. Dit is nog lastig want als ze springen dan ben je al te laat met klikken. Toch heb ik een paar goeie foto's. Helaas lukt het weer niet om foto's op mijn blog te zetten. Waarschijnlijk heb ik nu teveel foto's op mijn camara (bijna 600st) zodat de pc het niet zo snel kan verwerken ofzo. Maar mensen, als je het leuk vindt, hou ook als ik thuis ben mijn blog in de gaten want die foto's en nog veel meer mooie, spannende, aparte en grappige foto's komen er nog bij op te staan. Na mijn dolfijnen avontuur achter een pc gekropen om mijn belevenissen met mijn lezers te delen.

Morgen vertrek ik om 12:35 (NZ tijd) van Kaikoura naar Christchurch vanwaar ik om 20:40 uur vertrek naar Auckland, van Auckland vlieg ik naar Shanghai en dan naar Amsterdam. Zonder vertraging land ik daar om 17:55 (NL tijd)