Naar Kaikoura

Vandaag weer wat vroeger op moeten staan omdat ik weer een reisdag had. Ik werd bij de hostel opgehaald door een klein busje voor 10 personen (dit was anders dan de heenreis). In Nelson moest ik overstappen op een grote bus. Ik zat nog even te twijfelen om voor de zekerheid nog even naar de wc te gaan....Maar ik dacht dat we in vijf kwartier in Blenheid waren waar ik genoeg tijd zou hebben om te plassen omdat ik daar twee uur moest wachten. Maargoed. Je voelt hem al aankomen....De airco stond op z'n hoogst naar mijn gevoel, iedere reiziger zat klappertandend in zijn stoel van de kou en een hobbelige en bochtige weg is nou niet echt goed voor het ophouden van een plas die ik toch wel steeds meer voelde in mijn blaas. Nadat ik al eens had gevraagd of de airco wat warmer kon en het in ieder geval wat aangenamer qua temperatuur was in de bus hield ik het echt niet meer en vroeg ik de chauffeur of hij misschien wilde stoppen zodat ik ergens even kon plassen. Natuurlijk was het weer geen probleem, no worry's, en zocht meteen een plekje om te stoppen vlakbij het openbaar toilet dat ieder dorpje, hoe klein dan ook, heeft. Ik voelde me wel wat opgelaten en dit is trouwens zoals intimie wel weten niet de eerste keer dat een bus voor mijn plas moet stoppen. Maargoed, de beste man had ook nog de hele bus gekeerd voor mij, dus twee keer keren op de weg met het grote gevaarte en in NZ zijn de wegen nu ook niet vierbaans......Nou goed, na mijn blaas geleegd te hebben zijn we weer verder gegaan. Naar Blenheim, daar overgestapt verder naar Kaikoura.

Ik had van te voren al een hostel geboekt die én dicht bij de busstop was én dichtbij The Dolfin Encounter, de organisatie die het zwemmen met dolfijnen doet. Ik was er immers al een keer geweest dus ik wist waar alles was gesitueerd. Nu bleek, aangekomen, wel dat ik een heel steil paadje naar boven moest lopen van zo'n 200 meter met rugzak van 20kg. Dat viel nog niet mee, maargoed met de tong op de schoenen boven gekomen was daar dan ook al het hostel, gelukkig.
Op zich een licht ding, met mijn single room sliep ik in de serre van het huis.... maar toen werd mijn ergste nachtmerrie waarheid. Het bleek namelijk dat er ook een hele kolonie toeristen van de kiwi experience bus in hetzelfde hostel was neer gestreken. Dit betekend in dit geval 30 loud mouth engelse jongeren die alleen maar voor de hot spots en het feesten naar NZ gaan, klein Spanje laat ik maar zeggen. Heb ik dat. Daar was ik dus helemaal niet blij mee, voelde me meteen niet echt op mijn gemak tussen al die jongelui. Ik baalde enorm dat ik zo mijn laaste dagen moest doorbrengen en had meteen al geen zin meer. Daarnaast was het ook koud in Kaikoura en het waaide hard. Ben maar wat troostinkopen gaan doen, wat boodschappen en souvenirs die ik nu eindelijk kan kopen anders zou ik weken mee moeten sjouwen. Het hielp maar een klein beetje. In het hostel aangekomen waren de engelsen aan de bbq en het bier, gelukkig buiten. Ik ben spagetti voor mezelf gaan maken en binnen aan een tafel gaan zitten. Een van de jongens vroeg of hij bij me mocht zitten. Hij zat wel op de bus maar hoorde niet bij de groep (je kunt op en afstappen wanneer je wilt namelijk). We raakten aan de praat over van alles en nog wat en zo werd het toch nog gezellig. Zo'n 6 uur en 5 koppen thee later, het was toen half 3 ben ik naar bed gegaan.