Kayakken in het Abel Tasman Nationaal Park

Vandaag voor de verandering weer eens vroeg op want er werd gekayakt. Na een teleurstellende blik uit het raam, het was wel heel erg bewolkt, me klaar gemaakt en naar de buren want daar was de kayak company. De dames achter de balie gisteren vroegen of ik nog voorkeur had hoe de gids eruit zag dan konden ze me wel koppelen aan een leuke knul. Mijn voorkeur was natuurlijk; Tall, dark and handsome maar ik kreeg een kleine blonde Ier. Een tweede teleurstelling van de dag ;-). Goed, met de bus naar Marahau, een nog kleiner plaatsje van waar we met de watertaxi naar een mooie baai gingen om daar met de kajak te water te gaan om terug te peddelen naar Torrent Bay (klinkt allemaal bekend, broer en s zus?). Eerst kwamen we met de bus langs een soort van droogliggende lagune (zoals ze dat hier noemen). Het zag er een beetje troosteloos uit, helemaal omdat er allemaal (zo leek het) gestrande bootjes lagen, op hun kant. Wat bleek nu, the tide (eb en vloed) is hier zo sterk (een verschil van 5 meter) dat met vloed de lagune helemaal volloopt en de boten gewoon weer op het water drijven. De vissers doen dit dus met opzet en wachten gewoon op de vloed om weer verder te varen. Apart om te zien.

In Marahau werden we in een windjack en een zwemvest gehesen en toen op de watertaxi met de kayaks achterop. Wat een crime zeg die tocht. De zee was nogal wild vandaag en regelmatig knalde de taxi met een enorme klap op het water. Ik verdenk hem ervan dat 'ie dat ook een beetje expres deed.

In de baai kregen we een korte briefing in de kayak. Het eerste stuk zat ik met een Iers meisje in de kajak. Verder waren er nog drie stelletjes (1 uit Nederland, 1 uit Duitsland (van dezelfde hostel) en 1 uit de VS waarvan de jongen 8 jaar op de internationale school in Den Haag had gezeten en dus een beetje Nederlands sprak (heel grappig om een Amerikaan Nederlands te horen spreken en dan niet op een TellSell manier)) en de gids. Deze was overigens heel serieus. Op zich natuurlijk wel goed maar wel humorloos en dat vind ik een beetje jammer. Je moet als gids ook een beetje een lolletje kunnen maken, vind ik. Daarnaast wist hij heel veel te vertellen over de natuur omgeving, de geschiedenis en alles maar er was geen ruimte voor vragen. Hij hoorde zich zelf graag praten en niet op een Bert van Stuivenberg manier maar meer op een psycholoog/cliënt manier. Hij moest zijn verhaal gewoon kwijt, leek wel.

We zijn eerst naar een eiland gepeddeld wat gewoonlijk 45 min duurt maar het koste ons een uur meer, omdat de zee ruiger was dan anders. En omdat het Ierse meisje en ik de kracht van een man misten lagen wij steeds achterop, wat ik niet fijn vind met mijn gevoel voor competitie. Ik zat achterin de kayak, zodat ik wat minder zicht had, maar ik moest ook sturen. Met mijn voeten kon je het roer naar links of naar recht doen. En dat is heel lastig, je zit constant met je voeten te klooien en daarbij moet je ook nog het peddelritme van je kayakgenoot aanhouden en voor een vrouw die geen twee dingen tegelijk kan doen is dat nog best lastig! Op het eiland zaten allemaal zeehonden, deze zwommen ook om de kayak heen. Van dichtbij zijn ze best groot! En omdat er hond in hun naam voorkomt ben ik ook bij deze beesten bang dat ze gaan bijten, en dat kunnen ze ook. Robbie, de gids vertelde dat de jonge zeehondjes nog wel eens op de kayak springen en spelen met de rubbertjes ed. Hij heeft een keer gehad dat er eentje zo (per ongeluk) op zijn schoot terecht kwam.

Met veel geploeter kwamen we aan op een baaitje voor een picknick. Het was de hele tijd bewolkt geweest en af en toe regende het ook maar nu leek het wat op te klaren. Het was trouwens niet koud. Door het gepeddel wordt je toch wat nat en ik kon gewoon in mijn bikini broekje en t shirt zitten. De rest hing te drogen aan wat boomtakken.
Snel wat Deet (anti sandfly spul) gesmeerd want de sandfly's vielen alweer aan. Zit alweer onder de bulten. Aan de ene kant zijn ze niet zo erg als die zoemende steek muggen in Nederland, die als je in bed ligt zo heerlijk rond je oren lopen te zieken. Deze hoor je niet maar je hebt veel langer last van die jeukende bulten, vaak pas na een paar dagen. Dan denk je dat het niet gaat jeuken maar na 3 dagen komt het goed opzetten en je kan er echt niet vanaf blijven. Ook de littekens blijven lang zichtbaar. Ik heb er nog 3 van de Doubtfull Sound op mijn hand, zijn 2 dagen geleden opgehouden met jeuken. Gelukkig heb ik weer nieuwe verzameld dus begint het weer van voor af aan.

Na de picknick brak het zonnetje wat aarzelend door en zijn 2 stellen en het Ierse meisje gaan wandelen. Ik bleef met het stel uit de VS en de gids over. Nu zou hij achter in mijn kayak gaan. Omdat het peddelen heel zwaar was en ik het niet echt meer leuk vond zat ik heel erg te twijfelen om vanaf daar ook te gaan wandelen. De gids verzekerde me dat het vanaf nu alleen maar makkelijker en mooier werd. Ik zei: alleen als hij vanaf nu al het werk zou doen. Maar hij had gelijk, het zonnetje brak door, dan is het sowieso allemaal veel mooier en het was een stuk makkelijker met Robbie achterin, ook de omgeving waar we kayakten was inderdaad mooier. Blij dat ik toch met de kayak verder ben gegaan. Op Torrent Bay aangekomen zijn we weer met de watertaxi naar Marahau gegaan. Deze rit verliep net zo snel maar qua klappen op het water een stuk rustiger. Weer met het busje naar de kayak company. Daar aangekomen moest het Ierse meisje naar haar hostel worden gebracht in het centrum en ik vroeg of ik een lift mocht. Ik wilde namelijk naar de I-site en anders moest ik een half uur lopen vanaf mijn hostel. Geen probleem, ik mocht mee. Hij wilde me erna ook wel weer ophalen. Prima toch? Dus op zich een prima vent maar zo serieus. Blij toe want de I- site was al dicht. Dus Robbie kwam me weer ophalen. Hij nodigde me uit om nog wat te gaan drinken met de jongens bij hem thuis. Eerst ja gezegd, maar later bedacht ik me dat ik er helemaal geen zin in had. Wat moet ik met een humorloze vent. Ben weer naar de kayak company gegaan en een rain check genomen, dus afgezegd. Blij dat ik zo assertief ben geweest. Dus dat boekje; 'Als ik nee zeg voel ik me schuldig' heb ik niet meer nodig. Later hier op het hostel kwam ik een leuk Nederlands stel tegen en een Duitse knul, zijn ook zo'n beetje de enige gasten, gezellige avond mee gehad.

Zo, nu loop ik nog 2 dagen achter maar de BBQ staat op me te wachten dus voor nu stop ik. Waarschijnlijk morgen nog wel tijd om de rest te typen, want deze laatste week is echt relaxt, zit al drie dagen in het zelfde hostel, waarschijnlijk een vierde dag en het is heerlijk om niet onderweg te zijn en lekker weer te hebben. Tot later.